KURT COBAIN EN NIRVANA

Ongelukkig en onbegrepen vond Kurt Cobain in 1985 (hij was toen achttien jaar oud) aansluiting bij de punkband The Melvins. Als roadie van die band deed hij zijn eerste ervaringen op in de rock & roll.

Samen met Chris Novoselic (ook uit Aberdeen) en Melvins-drummer Dale Crover nam Cobain in 1986 zijn eerste demo op met de welluidende titel Fecal Matter. De drummer Crover werd vervangen door Aaron Burkhart en Nirvana was een feit!

Eind '88 verhuisde de band naar Seattle. In december van dat jaar verscheen de allereerste single Love buzz / big cheese bij het roemruchte Sub pop-label. In dezelfde periode nam Nirvana haar debuutalbum Bleach op, maar dit album werd pas in juni 1989 uitgebracht.

Aaron Burkhart maakte plaats voor alweer een nieuwe drummer, Chad Channing, en als trio (Cobain, Novoselic, Channing) toerde Nirvana kris-kras door Amerika en Europa.

Door hun goede live-optredens wekte Nirvana de interesse van een handvol grote platenmaatschappijen. Geffen-records trok aan het langste eind. Begin 1991 nam Nirvana met producer Butch Vig het album Nevermind op. Volgens vele kenners was dit het beste album van Nirvana!. De band had toen al een hele rij drummers versleten. Op Nervermind werd het slagwerk bespeeld door de laatste drummer Dave Grohl.

Kort daarna brak Nirvana door met de single Smells Like Teen Spirit, een perfecte meezinger waarmee Nirvana een stevige brug sloeg tussen punk en metal, wat men grunge noemde.

De hele wereld kreeg opeens last van Nirvanamania.

Van Nevermind werden in recordtijd wereldwijd vijf miljoen exemplaren verkocht en Kurt Cobain, het jochie dat vroeger altijd door zijn kameraadjes werd gepest, was nu een antiheld geworden

Seattle werd het nieuwe Mekka van de rockmuziek. Ook de bands Pearl Jam, Soundgarden en Alice in Chains uit deze stad profiteerden van het succes van Nirvana (de eerste alternatieve gitaarband met commercieel succes). Seattle werd daarom door platenlabels afgegraasd, alle op zoek naar hun 'eigen Nirvana'.

Cobain en co reageerden met gemengde gevoelens op de plotselinge aandacht. Ze waren blij met de erkenning maar ze ergerden zich aan het gehuichel wat erbij kwam kijken. Het was vooral de aandacht voor zijn eigen persoon die zwaar op Kurt Cobain ging drukken. Zo besteedden de roddelbladen veel aandacht aan zijn verslavingen.

Zondag 1 september 1991 trad Nirvana op tijdens het Ein abend in Wien-festival in Rotterdam.
The Smashing Pumpkins waren toen de nieuwe sensatie, waar iedereen het over had. Nirvana was een onbekende band die op het laatste moment was toegevoegd (Nevermind zou pas een maand later verschijnen). Toen Sietse Meijer, journalist van NRC Handelsblad en OOR, voor het eerst een bandje van de plaat Nevermind hoorde, regelde hij direct dat Nirvana verschillende interviews kreeg. Hij had nog nooit zoiets goeds gehoord.

Op het festival in Rotterdam mocht Nirvana niet op het hoofdpodium optreden; The Smashing Pumpkins wel. Hierover waren ze zo boos dat ze de volledige gehuurde apparatuur aan gort hebben geslagen. Toen ze aan de grote geluidstoren wilden beginnen, werden ze door de politie afgevoerd. Het karige loon dat ze met hun optreden zouden verdienen, werd niet uitbetaald.

In 1992 kwam Incesticide uit. Een verzameling van moeilijk verkrijgbare singles. Dit officiële nieuwe album werd aangekondigd als een ontoegankelijk werkstuk, maar bij de release bleek dat reuze mee te vallen.

Door de productie van Steve Albini klonkde CD In Utero (1993) ruwer, maar qua stijl lag de CD in het verlengde van Nevermind. Het was een zwartgallig album dat het probleemvolle leven van Cobain weergaf..

Toen Nirvana in 1993 op tournee ging, werd gitarist Pat Smear als versterking aangetrokken. Bij de opnamen van een akoestische sessie voor MTV, in november 1993, deden ook nog twee leden van Meat Puppets als gastmuzikanten mee.

Voorjaar 1994 kwam Nirvana naar Europa, maar de ondergang van Cobain was toen al in zicht.

Op 1 maart 1994 speelde Nirvana in Munchen zijn laatste show.