Het Broeikaseffect

Waar de wereld zich zorgen over maakt is het zogenoemde broeikaseffect. CO2 zou daarin een

hoofdrol spelen. Door de CO2-uitstoot ontstaat er een 'gasdeken' waardoor de opstijgende

warmte van de aarde wordt teruggekaatst. Dat zorgt dan voor een temperatuurstijging.

Maar dat is wel erg kort door de bocht, want daarmee laten de beleidsbepalers de

'Wereldklimaat'-werking en andere door mensen veroorzaakte effecten (zoals het kappen van

regenwouden en stofdeeltjes in de atmosfeer brengen) terzijde liggen.

Bovendien wordt er aan voorbij gegaan dat de natuur zelf de meeste CO2 produceert

en de atmosfeervervuiling door de mens 3% a 4% deel van de hoeveelheid CO2 uitmaakt.

In hoeverre dat op klimaatverandering van invloed is, daarover zijn de wetenschappers het

onderling behoorlijk oneens. Maar dat neemt natuurlijk nooit weg dat de mens niet in die mate

moet vervuilen. Maar hoe serieus neemt de wereld eigenlijk het broeikaseffect?

Kappen van regenwouden

De Natuur produceert zelf de meeste CO2, totdat de mens begon zelfs voor de volle 100%.

Maar zij heeft daarvoor vele miljoenen jaren terug zelf de oplossing gecreëerd: regenwouden,

de longen van de aarde die het CO2 weer in schone zuurstof omzetten en de CO2 in de grond

opslaan. Maar de mens zorgt voor een ecologische ramp, omdat de 'houtmaffia' ter wille van

het gewin die longen in enorm tempo aan het kappen zijn.

Dat is te vergelijken met een zware roker wiens longen uit het lichaam worden gerukt.

Al de beweringen dat 'er tegenwoordig wordt bij geplant en zelfs dat er meer groen is dan

ooit tevoren', doet niet af aan het feit dat dit nooit die regenwouden kan compenseren en

vervangen. Waar de Natuur eeuwenlang aan heeft gewerkt kan de mens nooit in een paar

jaar herstellen.

 

Verbranding van veengebieden (CO2-opslag van regenwouden) na boskap - terwille

van de verkoop van hardhout en het oprichten van oliepalmplantages - is de oorzaak dat

Indonesië plotseling op de 3e plaats van wereldvervuilers is terecht gekomen

Kyoto-protocollen, Europese Unies en Verenigde Naties laten het op dit punt afweten, zij betalen

kennelijk liever wanneer zich rampen hebben voorgedaan. Zoals in Indonesië, waar als gevolg van

de houtkap onlangs weer grote overstromingen zijn geweest.

CO2 uitstoot in Nederland

Maar terug naar Nederland, want alleen hier kunnen wij als 'man in de straat' wat betekenen

wanneer het om het milieu gaat. In het kader van het Kyoto-protocol heeft  Nederland mede

een taakstelling ondertekend de CO2-uitstoot omlaag te brengen.

In het kader hiervan is de BLOW (Besluit Landelijke Overeenkomst Windenergie) - een

overeenkomst tussen het Rijk en de provincies - gemaakt. Een zaak die zich nogal buiten de

waarneming van ons als 'man in de straat' heeft voltrokken en pas echt onder de aandacht

kwam toen het concept Streekplan 2005-2015 ter inzage werd gelegd.

Wat de werkgroep 'Geen Windmolens bij Woonwijken' heeft gedaan, is te achterhalen hoe

het precies met de CO2-uitstoot in Nederland gesteld is. Hiervoor is met officiële

statistische cijfers (vanaf Internet) gewerkt. Een volgende stap was te bezien wat het beleid

de Nederlandse in deze is.

Op het moment het moment dat het de werkgroep in 2004 begon mee te spelen, is naar

de officiële cijfers gekeken. In de eerste plaats blijkt het dat Nederland geen explosief 

'groeiende' CO2-uitstoter is. Uit de cijfers blijkt ook dat de huishoudens een beperkt

aandeel in de CO2-uitstoot hebben: 9% met een 'groeiaandeel' van 0,1%.

Maar in de publiciteit wordt de Nederlander individueel aangesproken alsof die de

hoofdschuldige is en dat die het probleem moet oplossen: vooral in 'groene' campagnes

van de energiemaatschappijen die nota bene een leeuwendeel in de uitstoot leveren.

Opvallend is dat er een aantal takken significant schoner zijn geworden, hetgeen echter

weer door andere - o.a. de energiesector - is teniet gedaan.

Inmiddels zijn recentere cijfers uit het rapport 'Referente Raming Energie en CO2 2000-2010'

te vinden, zoals onderstaand blijkt dat in tegenstelling tot de oudere cijfers de uitstoot

van huishoudens juist iets afneemt.

Overheidsbeleid

Ook in Nederland verdwijnt veel groen: bossen, bomen en groen - ter wille van de bouw en

wegenaanleg - in grote mate geruimd en enorme oppervlakten aan weiland zijn volgebouwd

(ook gras zet CO2 in zuurstof om!). Een vaststelling is dat 'Nederland  daarmee stug doorgaat,

zelfs het 'Groene hart'-beleid begint een farce geworden'.

Het Kabinet gaat dubieus met de Kyoto-taakstelling om. Volgens de goed Nederlandse handels-

geest gaan we niet iets zelf doen, wanneer het ergens te koop is. Ook met handel in CO2-

emissies halen wij ons 'voordeel', maar de CO2-uitstoot in Nederland verminderd daar niets mee.

Zo vallen ook andere, meer op het Kyoto-protocol betrekking hebbende regeringsdaden op te

merken:

1. In een jaarvergadering van grootverbruikers uitgesproken namens Brinkhorst: ‘er kleven geen

   milieubezwaren aan een nieuwe kolencentrale. De Nederlandse overheid heeft daarvoor uit

   algemene middelen ook emissierechten van Oost-Europese landen gekocht’ (dit is op grote

   schaal gebeurd, de Europese Unie Nederland heeft januari 2007 Nederland daar  bestraffend

    op aangesproken).

2. ‘Het Kabinet is van zins windturbineparken in Nieuw-Zeeland te subsidiëren, om die

   emissies van de Nederlandse taakstelling te kunnen aftrekken’ (dat project is door

   Nieuw Zeeland zelf afgeblazen).

3. In 2007 heeft de minister te kennen gegeven dat toestemming zal worden verleend aan de

   bouw van vier nieuwe kolencentrales, de goedkoopste maar ook meest vervuilende wijze

   van energie opwekken. Daarbij wordt weliswaar de opmerking gemaakt dat de CO2-uitstoot

   moeten opgevangen, maar de techniek is lang zover nog niet en de energiemaatschappijen

   voelen er weinig voor dat ten koste van de winst te laten komen.

Zo zijn komen er steeds nieuwe voorbeelden. Het Kabinet sjoemelt helaas dus zelf ook

m.b.t. CO2-uitstoot’.