CO2 uitstoot in Nederland

Maar terug naar Nederland. Want alleen hier kunnen politici en de 'man in de straat' iets doen

wanneer het hier om milieuvervuiling gaat, hoe weinig dit wereldwijd ook betekent.

In het Kyoto-protocol heeft Nederland een taakstelling ondertekend om de CO2-

uitstoot omlaag te brengen. In het kader hiervan is de BLOW (Besluit Landelijke Overeenkomst

Windenergie) - een overeenkomst tussen het Rijk en de provincies - gemaakt.

Een zaak die zich nogal buiten de waarneming van de 'man in de straat' heeft voltrokken en

pas onder de aandacht kwam toen de concept Streekplannen 2005-2015 ter inzage werd gelegd.

Wat de werkgroep 'Geen Windmolens bij Woonwijken' in de provincie Utrecht daarop heeft gedaan,

is het achterhalen hoe het nu precies met de CO2-uitstoot in Nederland gesteld is.

Hiervoor zijn de officiële statistische cijfers (vanaf Internet) verkregen. Een volgend iets was

het bezien hoe daarmee wordt omgegaan en wat het beleid van de Nederlandse Overheid in deze is.

                       Sheet uit de PowerPoint presentatie die aan de Provinciale Staten van Utrecht is gegeven

Op het moment dat dit voor de werkgroep in 2004 begon te spelen, waren bovenstaande cijfers beschik-

baar. In de eerste plaats blijkt het dat Nederland geen explosief 'groeiende' CO2-uitstoter is.

Uit de cijfers blijkt ook dat de huishoudens een beperkt aandeel in de CO2-uitstoot hebben: 9% met

een 'groeiaandeel' van 0,1%. Maar... in de publiciteit wordt de Nederlander individueel wel aangesproken

alsof die de hoofdschuldige is. Vooral via campagnes van de energiemaatschappijen, die nota bene

een leeuwendeel in de uitstoot leveren en het energieverbruik (verschillende Kerstacties) zelfs

stimuleerden. Opvallend is dat er een aantal takken significant schoner zijn geworden, hetgeen

echter weer door andere - o.a. diezelfde energiesector - is teniet gedaan.

Overheidsbeleid

Ook in Nederland verdwijnt veel groen: bomen en bossen zijn - ter wille van de bouw en wegenaanleg -

in grote mate geruimd en enorme oppervlakte weilanden zijn volgebouwd (ook gras zet CO2 in

zuurstof om). Een vaststelling is dat Nederland steeds maar doorgaat, zelfs het in de afgelopen decennia

dwingende en beschermende 'Groene hart'-beleid is een farce geworden'.

Het Kabinet gaat dubieus met de Kyoto-taakstelling om. Volgens goed Nederlands handelsgeest

doen we iets niet zelf, wanneer het ergens te koop is. Ook met handel in CO2-emissies halen

wij ons 'voordeel'. Het is dus voor een groot deel een administratieve vermindering, maar de CO2-

uitstoot in Nederland wordt daar niet minder mee!

Zo vallen ook ander, op het Kyoto-protocol betrekking hebbend regeringsgedrag op:

1. In een jaarvergadering van grootverbruikers is namens Brinkhorst uitgesproken: ‘er kleven geen

   milieubezwaren aan een nieuwe kolencentrale. De Nederlandse overheid heeft daarvoor uit

   algemene middelen emissierechten van Oost-Europese landen gekocht’.

   (noot: dit is op grote schaal gebeurd, de Europese Commissie heeft januari 2007 Nederland daar

    bestraffend op aangesproken)

2. ‘Het Kabinet is van zins windturbineparken in Nieuw-Zeeland te subsidiëren, om die emissies

    van de Nederlandse taakstelling te kunnen aftrekken’ (het project is door Nieuw Zeeland

     zelf afgeblazen).

Het is dus eigenlijk te laken dat de Overheid aan de Nederlandse burger qua milieubesef zware eisen stelt,

moreel ('schuldbewustzijn'), financiële offers (o.a. energietoeslag) en verdraagzaamheid.