4Daagse-verslagen Maarten Berk

Maarten Berk, 38 jaar, woont en werkt in Den Haag, is getrouwd met Saskia en heeft 2 kinderen; Maxime (6 jaar) en Django (3 jaar). Hij gaat voor de vierde keer de Vierdaagse lopen. Voor Radio en TV Gelderland houdt hij in de derde week van Juli een dagboek bij.


21 mei 2003

“Ik hou niet van wandelen”

Het begint een gewoonte te worden, het lopen van de Vierdaagse van Nijmegen. Iedereen in mijn omgeving begint er tegenwoordig rekening mee te houden dat ik in juli weer een weekje vakantie ga vieren in Nijmegen. De kinderen thuis beseffen het, mijn vrouw maakt geen afspraken meer in die week, op mijn werk vragen ze of ik nog verlof wil om de Vierdaagse te kunnen gaan doen.

Ik heb drie keer de Vierdaagse gedaan. Kort samengevat, voor de eerste had ik heeeeeel veel getraind, ruim 400 km en waardeloos gelopen, niets dan ellende. De tweede heb ik veeeeel minder getraind (ca 250 km) en toch gemakkelijker gelopen. Je raad het al, vorig jaar nog minder getraind (170 km) en weer makkelijker gelopen.

Dit jaar zit ik een beetje in dubio, zal ik hem eens helemaal ongetraind lopen, ga ik dezelfde voorbereiding doen als vorig jaar, of ga ik een kilometer of 80 minder lopen dan vorig jaar. Als ik ga voor dat laatste betekent dat dan dat ik maar twee tochten hoef te doen want voor minder dan 40 km ga ik niet de deur uit.

Ik heb al eens geschreven in het verslag van mijn eerste Vierdaagse dat het heel onverstandig is om zonder training de Vierdaagse te gaan lopen. Nu ben ik wat van mening veranderd. Voor de eerste keer is dit zeker wel waar. Je moet wennen aan de afstanden. Als je al een paar keer de Vierdaagse hebt gelopen ken je de afstand, de moeilijke stukken die gaan komen, je kan beter luisteren naar je lichaam, je weet dus gewoon wat je te wachten staat. Dit heet: "ervaring". Ik weet het, het klinkt arrogant uit de mond van een broekie die pas drie keer heeft gelopen.

Ik ga dus ieder jaar minder trainen in de voorbereiding en steeds lekkerder lopen. Als je dit voortzet betekent het dus dat ik helemaal niets moet voorbereiden en dat ik dan de beste Vierdaagse loop!

"Ja maar Maarten, waarom train je niet gewoon? Je vind het toch zo leuk om te wandelen?" zal de lezer denken. Dat zal ik vertellen. Ik vind de Vierdaagse heel erg leuk, alleen jammer dat je moet wandelen. De prestatie om 200 km in vier dagen lopen spreekt me wel aan. Als ik dus train, dan train ik alleen maar om goed de Vierdaagse te kunnen lopen, niet omdat ik nou zo'n lol in het wandelen heb.

Ik vind de Vierdaagse van Nijmegen een schitterend evenement, al die mensen bij elkaar! In de weinige tochten die ik train kom ik echter genoeg andere wandelaars tegen die wel van wandelen houden maar voor geen goud aan Nijmegen willen meedoen. Veel te veel mensen, veel te druk zeggen ze dan.

Dit jaar heb ik al onderdak gevonden. Een vriend van mij, Niels, is onderwijzer en woont in Nijmegen. Ik kan bij hem blijven slapen, hij heeft een computer voor het intikken van mijn verslagen en heeft ook een fiets ter beschikking. Het is namelijk heel lekker om te fietsen naar de start en weer terug naar huis. Om na het lopen nog een paar kilometer naar huis te wandelen heb ik natuurlijk helemaal geen zin, ik hou niet van wandelen ;-))


03 juli 2003

Voorbereiding Vierdaagse 2003.

Zo, ik ben er weer helemaal klaar voor, hoop ik.
Ik heb dit jaar nog minder getraind dan vorig jaar. Als ik de Duinenmars (40 km) van begin april niet meetel, die is te lang geleden, heb ik 90 km getraind.

Zaterdag 21 juni heb ik de Politie Haaglanden Wandeltocht (40 km) gelopen en vrijdagnacht 27 juni de Nacht van het Westland (50 km). Deze twee wandeltochten gingen heel lekker dus ik heb volledig vertrouwen in het volbrengen van de komende Vierdaagse. Deze voorbereiding is geheel tegen het advies van de KNBLO (organisatie van de Nijmeegse Vierdaagse) in dus we zullen zien wie er dit jaar gelijk krijgt. De KNBLO adviseert namelijk om zeker 400 km te trainen.

Een ding kan een streep door de rekening halen en dat is mijn rechterschoen. Ik wandel ieder jaar op mijn hardloopschoenen. Dat gaat altijd prima, je ziet immers zeker de helft van het Vierdaagselegioen op gympen lopen.
Dit paar schoenen heb ik eind januari gekocht. Na de laatste wandeltocht zag ik op mijn hiel een klein blaartje. Op zich is dat niet zo spannend maar ik zag wel gelijk de oorzaak ervan. In het binnenwerk van de hiel van mijn rechterschoen zat een klein slijtgaatje van een halve centimeter doorsnede. Een telefoontje naar de hardloopspeciaalzaak waar ik mijn schoenen heb gekocht leerde mij dat ze er wel iets aan konden doen.
Mijn schoenen zou ik moeten inleveren en zou ik de vrijdag voor de vierdaagse gerepareerd terug kunnen krijgen. Nou, dan maar liever een gaatje in mijn schoenen want het risico dat ik ze niet op tijd terug krijg neem ik liever niet.

Dat word dit jaar dus mijn rechterhiel intapen. Dat is iets waar ik nog geen ervaring mee heb dus ik ben benieuwd hoe die hiel zich gaat houden.
Aanstaande maandag ga ik zoals ieder jaar voor mijn Vierdaagsebeurt naar de pedicure voor een behandeling. Ik smeer mijn voeten iedere dag in met kamferspiritus zodat de voetzolen lekker hard worden.

Ik heb tijdens de Nacht van het Westland twee sympathieke westlanders ontmoet, Dennis en Arjan. Zij zijn al vanaf november aan het trainen om voor de eerste keer de Vierdaagse te gaan lopen. Zij hebben ongeveer 800 kilometer getraind dus dat moet ruim voldoende zijn.
We hebben telefoonnummers uitgewisseld dus we zullen tijdens de Vierdaagse zeker contact opnemen met elkaar om af en toe een stukje met elkaar te op te lopen.

Nijmegen, ik ben klaar voor je……..


14 juli 2003

" Dag van inschrijving"

Na een onrustige nacht (toch weer die zenuwen) heb ik vanochtend de trein van 9:38 uur vanaf het Centraal Station in Den Haag gepakt.
In Utrecht overstappen op de trein naar Nijmegen. Ik kwam in een coupé afgeladen met “oude wijven” eh ik bedoel dames op leeftijd, te horen aan het dialect afkomstig van het platteland.
En maar kakelen over de Vierdaagse. Door mijn slechte nachtrust was ik daar nog niet echt aan toe.

In Nijmegen aangekomen heb ik bus 4 gepakt richting Niels, mijn Vierdaagseonderduikadres. De buschauffeur was een ingehuurde kracht die niet wist waar de halte Coop op de Molenweg was.
Morgen gaat hij met een touringcar naar Italie, dus opgepast. Gelukkig wisten de mensen die achter mij zaten het wel te vinden.

Ik werd allerhartelijkst door Niels ontvangen met een vers bakkie koffie. We hebben even boodschappen gedaan en zijn op de fiets (geleend van zijn moeder die, 61 jaar jong, voor het eerst de Vierdaagse gaat lopen) richting de stad vertrokken.
Daar hebben we de eerste de beste biertent opgezocht.

Onder het genot van het eerste Nijmeegse biertje hebben we de stand van Radio Gelderland in het Julianapark opgezocht. Al zittende werd ik geinterviewd door Anneke Jonkers, live op de radio. In de trein was ik er wat nerveus voor maar door de biertjes was ik redelijk relaxed.

Ook heb ik op het grasveld voor de stand de “5 sneetjes” ontmoet die de hele Vierdaagse door de camera van Omroep Gelderland gevolgd worden.
Zij zijn wat beter op televisie dan ik daarom kom ik op “maar” op internet.

Thuisgekomen heeft Niels samen met Pieter een heerlijke pastamaaltijd gemaakt met veel knoflook en sambal, dus de lopers die morgen achter mij lopen,
OPGEPAST!

Tot morgen!


15 juli 2003

"De eerste wandeldag"

Gisteravond ben ik na de pastamaaltijd toch nog even de stad in geweest met Niels en Pieter. Daar hebben we op de Waalkade naar een optreden van Tacker gekeken de band van Erik Corton. Lekker heavy muziek.
Ook heb ik nog even in een grote kermisattractie gezeten, een gigantisch grote molen waarin je in een bakkie aan het uiteinde zit. De molen gaat dan heel hard ronddraaien, lekker gevoel, het is net de Vierdaagse!

Om 22:00 uur ben ik naar huis gegaan en om 23:00 uur ben ik tussen de warme lappen gekropen. Voor het eerst in 4 jaar heb ik een redelijke eerste nachtrust gehad.

Om 3:15 uur ging de wekker. Met de fiets van Niels zijn moeder was ik snel bij de start. De eerste lopers waren al begonnen toen ik er om 4:00 uur aankwam.
Doordat ik ondertussen weet waar de goede rij is (dat ga ik niet vertellen want dan is het morgen daar ook vol) hoefde ik niet lang te wachten en ging om 4:10 op pad.

Ik was naar de start gefietst in een korte broek en een hemdje, dat bleek een goede kledingkeus. ’s Nachts was het nog lekker fris maar zeker niet te koud.
Toen de “koperen ploert” (=zon) doorkwam om ca 6:00 uur was het nog lang niet warm. Vanaf 9:00 uur begonnen de eerste straaltjes vanaf mijn hoofd via mijn rug mijn broek in te lopen. Ik heb me veel ingesmeerd met factor 20 maar toch krijg ik nog een hoofd als een tomaat!

Om 5:00 uur ben ik mijn Westlandse wandelmaatjes, Dennis en Arjan gaan bellen. Ze moesten snel ophangen want in een straat in Lent woonde een kennis van hun die ze niet wilden missen.
1 minuut nadat we opgehangen hadden werd ik op mijn schouder getikt door Dennis, het bleek dus dat wij zo’n beetje naast elkaar hebben lopen telefoneren! Het zegt wel wat over de drukte.
Dennis vertelde in de loop van de dag tegen iedereen die hij aan de telefoon kreeg dat het net zo druk was als dat je op een braderie in een winkelcentrum liep.

In Elst heb ik het gewaagd om een persoon van New Balance te belagen die doekjes aan het uitdelen was. Die man werd zowat door iedereen onder de voet gelopen, zoveel mensen kwamen op hem af! Ik schaamde me eigenlijk een beetje voor mijn eigen hebberigheid, maar ja dat schijnt Nederlands te zijn. Ik ben dus een goede vaderlander…
Ook werden de mensen die toastjes uitdeelden belaagd door iedereen. Het grootste gedeelte van de dag hebben we met zijn drietjes gelopen.
Bij Herveld bleek Dennis een blaar te hebben. Die heeft hij ter plekke doorgeprikt. Ik heb hem geadviseerd het toch maar even professioneel te laten tapen omdat hij anders nog meer problemen zou kunnen krijgen.

Het laatste stuk naar Nijmegen heb ik dus alleen gewandeld. Op de dijk vanaf Oosterhout stond een lekker windje waardoor de temperatuur best draaglijk was.
Het laatste half uurtje heb ik gelopen met Limburgse Iris die voor de 7de keer meeliep. We waren snel in Nijmegen. Om 13:30 was ik bij de controle, toch weer sneller dan vorig jaar, hoewel het daar niet om gaat natuurlijk!

Bij de controle kreeg ik de grootste domper van de dag te horen, namelijk dat morgen alle afstanden 10 km ingekort worden vanwege de te verwachten hitte. Belachelijk! Het lijkt me vrij logisch dat het in de zomer warm kan worden, dat is namelijk een vrij karakteriserende eigenschap van dit seizoen. En als je dan toevallig zo gek bent om de Vierdaagse te gaan lopen moet je ook maar gewoon de hele afstand te gaan doen!

Bij inspectie van mijn voeten bleek ik een rare langwerpige blaar te hebben op mijn hiel. Dat krijg je er van als je altijd roept dat je nooit blaren hebt! Ik ook altijd met mijn grote mond.
Na de afhandeling van de startkaart voor morgen ben ik opgehaald door een auto van Radio en TV Gelderland om mij lekker luxe te laten vervoeren naar de camping in Groesbeek. Daar ben ik op dit moment dit verslag aan het tikken. Straks begint de live uitzending waar ik dan mee ga kijken. Misschien mag ik nog wat zeggen ook……

Tot morgen….


16 juli 2003

Dag 2

Ik moet mijn uitspraak van gisteren even nuanceren. Gisteren baalde ik van het feit dat de afstand ingekort werd van 50 naar 40 km. Ik baal daar nog steeds erg van alleen de reden is heel persoonlijk.
Voor mij was het niet zo’n probleem geweest om 50 te lopen.

Omdat ik redelijk vroeg binnen ben (meestal rond 13:30 uur) loop ik niet zo heel erg veel uren in de hitte. Ik ging gisteren voorbij aan het feit dat lopers die er tot 17:00 uur over lopen wel heel lang door de hitte moeten banjeren en dat het voor hun een terechte is beslissing is geweest om korter te lopen.
Gisteren na het lopen werd ik opgehaald door iemand van Radio en TV Gelderland om te gaan kijken bij de live-uitzending. Door mijn ongenuanceerde mening over de inkortmaatregel werd ik dus gelijk een item in de televisieuitzending van 17:00 uur.
Ik was voor het eerst “pratend” op tv en volgens 2 vrienden die de uitzending hadden gezien gebeurde dat nog zonder te stotteren ook.

Vanaf de camping moest ik met de bus terug naar Nijmegen. Buiten het terrein stond een rij auto’s klaar om rechtsaf naar Nijmegen te gaan. Ik zocht een leuke Volkswagen Kever Cabriolet uit en vroeg de jongen om een lift naar Nijmegen. Hij bleek ook een wandelaar te zijn en heeft zelfs omgereden om mij naar het centrum te brengen, helemaal toppie!

Na een heerlijke nachtrust, ondanks de warmte viel ik vanaf 22:00 uur als een blok in slaap en ging ik in de vroegte op pad.
Toen ik om 3:45 uur op de fiets richting centrum reed kwam mijn makker Niels me tegemoet rijden. Hij is dus eigenlijk ook een Vierdaagsedeelnemer maar dan aan het “nachtprogramma”! Hij kwam terug naar huis om te gaan slapen was tot die tijd wezen stappen…

Vanwege mijn goede startplek was ik vandaag wederom om 4:10 uur weg bij de start. Kort na de start ben ik mijn Westlandse kameraden maar eens gaan bellen. Zij liepen 5 minuten achter mij dus ik heb even op ze gewacht.
De ingeteepte voet van Dennis beviel heel erg goed en hij had daar in ieder geval geen last van. Wel had hij last van zijn andere voet. Daarom zochten we de eerste de beste tent van de Scouting op waar hij een uur kon liggen om een aantal blaren te laten behandelen.
Arjan is toch best wel een bikkel dat hij toch steeds maar op zijn maatje blijft wachten. Ik zou het denk ik niet gedaan hebben, mij dus aanpassen aan iemand. Het kan je namelijk de Vierdaagse kosten.

Tijdens mijn eerste koffiepauze raakte ik aan de praat met John, een binnenvaartschipper. Hij was bijna net zo lang als ik maar dan ook nog wel even een stukje breder en zwaarder. Het gesprek was zo gezellig dat we de volgende 2 uur samen op hebben gewandeld.
Onderweg ben ik door Mervyn gebeld. Hij was onderweg naar Wijchen en zou mij daarvandaan weer terugbellen. Mervyn heeft vorig jaar met mij (en nog 2 anderen) de Vierdaagse voor de eerste en de laatste keer gelopen.
In Wijchen zag ik hem staan en dat werd mijn tweede rustpauze. Voorzien van ijskoud water (dat hij van huis had meegenomen), een sportdrankje, komkommer en een rolletje snoep ging ik alleen weer op pad omdat John op een maat bleef wachten.

Nu wil ik even een stukje wandeltechniek met jullie behandelen. Iedere dag word namelijk mijn kruis een paar keer aangevallen. Niet door een hond maar door een van mijn medewandelaars.
Ik zal het uitleggen. De meeste mensen bewegen hun armen in een voorwaartse beweging van boven naar beneden. Nu zijn er een aantal wandelaars die hun armen tot borsthoogte opzwaaien en de armen (met handen of vuisten) heel naar beneden zwaaien. En dat niet in een voorwaartse beweging maar zijwaarts!
Ik ben van iets grotere lengte dan de gemiddelde wandelaar, namelijk 1,93m. Als ik dus zo iemand wil passeren dan loop ik het risico vol in mijn kruis geraakt/gegrepen te worden.
Wat ik meestal doe als ik zo iemand wil gaan passeren is even zijn hand aan tikken, de man/vrouw schrikt dan en houd rekening met mij. Toch blijven een aantal mensen stug doorzwaaien zodat ik er wel heel erg goed rekening mee moet houden.
Dit was de wandeltechniek voor vandaag, misschien kan ik morgen iets anders verzinnen.

Vandaag had ik dus de luxe om eens voor de middagklok binnen te komen. Dit lukte prima en om 11:30 uur kwam ik de van Welderenstraat binnenlopen. Dit is altijd mijn favoriete binnenkomst. Eigenlijk vind ik het veel leuker dan op vrijdag de St Annastraat. Maar dat mag je blijkbaar niet al te hard roepen want iedereen is dol op de Via Gladiola.
Ik vind deze straat zo leuk omdat je lekker tussen de lallende cafégangers de straat doorloopt. Het sfeertje is er geweldig. Bij een homocafé zit iedereen in het roze en vaak staan er ook schitterend uitgedoste “dragqueens”. Niet dat het mijn voorkeur heeft maar ik vind het wel heel leuk om te zien.
Vandaag was het er, waarschijnlijk door mijn vroege aankomst, erg rustig. Jammer, volgend jaar beter.

Zo, ik hoor net roepen dat mijn eten klaar staat. Morgen weer lekker de 50 km lopen want de temperatuur schijnt flink af te gaan koelen.

Ut Moân


17 juli 2003

Dag 3

Allereerst wil ik vandaag iets wensen aan de dief die thuis tijdens mijn afwezigheid uit Den Haag mijn racefiets uit mijn kelder heeft gepikt. De wens is: Val maar lekker hard op je smoel met mijn fiets!

Zo, dat lucht tenminste een klein stukje op.
Gistermiddag heb ik na terugkomst nog heerlijk 2 uurtjes diep geslapen. Om 17:00 uur werk ik badend in het zweet wakker. De hitte was in huis niet om te harden. Toch heeft de rust me veel goed gedaan. ’s Avonds om 21:00 uur belde Mervyn of ik nog naar de stad kwam.
Aanvankelijk had ik niet heel erg veel zin maar omdat ik nog zo klaarwakker was en zo fit als een hoentje ging ik toch maar het centrum. Daar heb ik tot 22:30 naar muziek geluisterd en Spa Rood (ja écht waar) gedronken.

Toen ik een half uurtje later in bed lag kon ik niet goed in slaap komen. Allerlei dingen spookten door mijn hoofd, dingen die ik nog moest regelen, meenemen en toch wel heel erg veel zin in de dag die ging komen.

De derde dag is voor mij altijd de mooiste dag met de mooiste route maar met de vervelendste lus. Deze is zo saai en lang, ik denk ongeveer 9 km saaie weg door de weilanden.

De dag begon heel apart. De boys uit het Westland bel ik meestal rond 4:30 uur, als ik aan de wandel ben. Vandaag ging ik om 4:05 uur bellen toen ik nog stond te wachten bij de start. Dennis nam op: met Dennis. Ik: 4 uur, cup a soup! Hij: huh??? Je belt me wakker!
Bleken die twee helden nog op één oor te liggen! Omdat zij vlak bij de start onderdak hadden waren ze ongeveer om 4:30 alweer aan de wandel.
Een kwartiertje na de start kringelde er een welriekende lucht van wiet mijn neusgaten in. Er was iemand voor mij aan het genieten van een flink joint! Later op de dag rook ik het wéér! Nou ja, de man zal wel op wolken lopen…..

Vandaag hoorde ik voor het eerst tijdens deze Vierdaagse een paar peletons soldaten de echte soldatenliederen zingen. De eerste twee dagen heb ik niemand van de soldaten horen zingen. Is er een verbod uitgevaardigd ofzo? Ik weet niet of anderen het ook zo ervaren maar mij viel het op.
Na een paar uur kwam ik Jan tegen die ik nog ken vanuit mijn slaapadres van de eerste twee vierdaagses. Jan komt uit Groningen en zo praat hij ook. Hij heeft over “de diek” in plaats van “de dijk”. Het was weer best gezellig om hem te zien. Later op de dag in Groesbeek kwam ik ook Petra, zijn vrouw tegen.

Vandaag had ik mijn nieuwe hartslagmeter eens omgedaan. Ik heb deze voor het hardlopen gekocht maar wilde eens kijken hoe het ging tijdens wandelen. Mijn gemiddelde hartslag was vandaag 105. Ik weet niet of dat goed is of niet, het lijkt me wel want hij tikt nog steeds.

In Groesbekistan waren de bejaardentehuizen weer uitgelopen om te gaan kijken naar ons. Het is niet mijn favoriete plaats omdat de sfeer er later op de dag iets grimmiger wordt vanwege de hoeveelheid alcohol die genuttigd word door de toeschouwers. Die moedigen dan niet altijd even leuk aan maar vinden het leuk om slecht lopende wandelaars uit te lachen en na te wijzen.
Omdat Groesbeek in het laatste stukje zit is de kans groot dat je veel mensen ziet die het heel moeilijk hebben. Dit jaar heb ik dit gelukkig niet gezien….

Vandaag was ik om 13:00 uur binnen. Wederom sneller dan vorig jaar. Het gaat dus goed met minder training! Thuis op teletekst las ik dat Edith van Dijk, Neerlands beste langeafstandszwemster op de 10 km tijdens de EK 3de was geworden in een tijd van binnen de 2 uur. Dit houdt in dat zij dus een snelheid heeft van 5 km/u. Ik weet dat zij deze snelheid ook bereikt op de langere afstanden van bijvoorbeeld 25 km!
Verschrikkelijk knap natuurlijk als je bedenkt dat zij dus sneller een 25 km zwemt dan menig wandelaar onder ons.

Vandaag heb ik gelukkig geen last van blaren gehad hoewel ik dacht dat ik ze wel had. Ik had wel last van een verbrand gevoel op mijn kuiten. Alsof ik teveel zon heb gehad. Dat kon niet want de zon heb ik nauwelijks gezien. Het blijkt te komen van Midalgan dat ik er ’s ochtends op gesmeerd had. Ik kan daar niet goed tegen. Dat weten we dan ook weer, ik ga dat spul niet meer gebruiken.

Morgen de laatste dag. Ik hoop dat ik nog tijd heb voor het verslag voordat ik naar huis ga. Ik zien nog wel.

Tot morgen!

Toevoeging op Dag 3:
Ik had daarnet in het verslag gezet dat ik geen blaren had. Nadat ik 2 uur had geslapen zat ik op de bank. Ik bekeek de tape die op allebei mijn voeten (hielen) zat. Daar zat een grote bobbel die bewoog als ik erop drukte.
Dat leek wel erg op een blaar van 5 centimeter doorsnede. Ik heb heel voorzichtig het tape verwijderd. Eronder zat inderdaad een gigantische blaar. Dit was mijn straf voor drie jaar lang praktisch blaarvrij lopen.
Ik heb deze doorgeprikt en weer ingetaped. We zullen morgen wel zien hoe het gaat.


18 juli 2003

" Dag vier, de intocht"

Vanochtend in alle vroegte weer lekker naar de start gegaan van de laatste dag. Dennis en Arjan wilden me laten weten dat ze zich dit keer niet zouden verslapen, daarom belde Dennis al om 3:50 uur.
Arjan was de Vierdaagse begonnen met een ontstoken voet, gisteren was zelfs de tweede voet gaan ontsteken.

Met z’n drietjes gingen we dus weer op pad. Na een uurtje wilde ik toch graag een grote boodschap doen. Ik wist van de vorige jaren een plek op een hoek waar wc-cabines stonden. Om niet teveel tijd te verliezen ben ik van de andere 2 weggelopen op zoek naar de wc.
Op de plek waar ik heen wilden stonden ze inderdaad, met een hek eromheen dat gesloten was! Geen opening te bekennen! Raar maar waar, dan mogen zeker alleen de 40 en 30ers er gebruik van maken.
Dus maar weer verder gelopen op zoek naar een wc. De nood werd wel erg hoog zodat ik aan een dame die voor haar huis zat vroeg of ik van de wc gebruik mocht maken. Gelukkig zijn de mensen in Nijmegen heel gastvrij dus dat was geen probleem.

Toen ik dit per telefoon aan iemand vertelde moesten een heleboel mensen in mijn buurt lachen. Als je een telefoongesprek tijdens de Vierdaagse voert dan moet je er maar aan wennen dat er zeker 15 mensen meeluisteren met je en zelfs meepraten. Het leuke is ook dat er zelfs discussie over kan ontstaan.
Naar aanleiding van mijn wc verhaaltje ontstond in mijn omgeving een hele discussie over doen van behoeftes. Dat was overigens niet de eerste keer dat ik dat meemaakte. Er word over dat onderwerp toch wel veel over gepraat. Het houdt de wandelaars bezig zeg maar….

Van het thuisfront kreeg ik een telefoontje dat er 8:30 uur vertrokken zou worden vanuit Den Haag naar Cuijk. Saskia, mijn vrouw en Maxime, dochter van bijna 7 jaar, en een tante van mij zouden komen. Ik had het vermoeden dat dit tijdstip toch wel een beetje aan de late kant zou zijn. Ik moest dus extra pauzes inlassen en rustiger lopen om hen niet mis te lopen in Cuijk.
Gelukkig kreeg ik een telefoontje dat ze waren aangekomen. Ze hadden een plekje kunnen vinden op 10 meter van het tunneltje. Ik was in het laatste gedeelte van de lus naar Cuijk samen met Dennis en Arjan.
Ik ben snel bij hun vertrokken om een voorsprong op te bouwen zodat ik de tijd had om bij mijn gezin te zitten. Daarna kan ik ze weer in gaan halen en dat kost dan net iets minder tijd.

In Cuijk vond Maxime, overigens net als vorig jaar, het uitdelen van snoep en High Fives interessanter dan haar eigen vader. Toch was het heel gezellig om het thuisfront na al die dagen weer eens te zien. Zelfs nog een andere tante was ook meegekomen.

Het laatste stuk naar Nijmegen is altijd moeilijk. Na 4 dagen wandelen ben je het toch aardig zat. En dat je op dat stuk gedragen word door de menigte is niet waar hoor. Je moet het toch echt zelf doen.
Arjan zat er helemaal doorheen en was het echt zat. Een te kleine brace die om zijn voet zat knelde af, na inspectie bleek op de rand ervan een langgerekte blaar om zijn kuit heen te zijn ontstaan. Dat liep niet lekker voor hem.
Niels was aan het feestvieren vanuit een pand aan de st Annastraat. Voor de deur kreeg ik een lekker blikje bier van hem. Met het blik in de hand ben ik richting de tribunes gelopen. Op de Wedren kreeg ik uitgereikt waar ik het deze 4 dagen voor heb gedaan. Een speldje met een 4 erop. Ik lijk wel gek dat ik voor een raar nummertje 4 dagen loop af te zien. Volgend jaar en het jaar daarna krijg ik tenminste weer eens een medaille.
Dennis en Arjan waren apetrots op hun eerste medaille en op de Wedren werd ik voorgesteld aan de families. Er zijn wat foto’s gemaakt en we hebben een paar biertjes gedronken. Daarna ben ik weer op mijn fiets gesprongen en naar huis gereden. Na een douche met de auto terug naar Den Haag.
Na 5 dagen Nijmegen ben ik altijd blij om naar huis te gaan. In Nijmegen zal het feest nog wel even doorgaan.

Nijmegen, bedankt voor 4 (eigenlijk 5) mooie dagen en tot volgend jaar!

Maarten