Terug naar opscheppagina
 

Dodentocht

 Bornem, België

11/12 augustus 2006

100 km binnen 24 uur!

8413 deelnemers, 3327 uitvallers (=40 %) 

 

 

Heel stoer om een jaar lang te lopen roepen tegen iedereen dat je 100 km binnen 24 uur gaat lopen, maar op het moment dat het zover is dan ga je wel even bij jezelf denken of je wel normaal bent! Met maar 265 getrainde kilometers in de benen vanaf april is het natuurlijk zwaar onverantwoord om een 100 km tocht te gaan lopen. Ik had nog wel even gerekend op 200 kilometers in Nijmegen zodat ik met ruim 400 trainingskilometers hieraan kon beginnen. Het debacle van Nijmegen van dit jaar mag bekend verondersteld worden dus de teller is blijven steken op 265 km.

 

De hele vrijdag was het in Nederland het slechtste weer wat je je maar voor kan stellen. De regen kwam recht naar beneden en als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel lopen in de regen. Het is dan zo’n armoe!

Op station Hollands Spoor SMSte ik Sunny nog: Zeg dat de zon ALTIJD schijnt in België anders stap ik NIET op de trein! Haar antwoord was: het is altijd SUNNY in België. Hier had ik dus eigenlijk niets aan maar ben toch op de trein gestapt.

In Rotterdam kwamen Carola en Ed erbij en in Roosendaal Marc. Om 19:30 arriveerden we in Bornem waar het al flink feest was. Na inschrijving zijn we bij Elly en Danyell en de broer van Elly gaan zitten voor een bakkie koffie in afwachting van de start.

Thuis had ik al mijn hielen en de bal van mijn beide voeten ingetaped zodat alleen mijn kleine teentjes nog even een tape-je behoefden. Even nog de voeten inwrijven met talc poeder zodat de tape niet plakt aan de sokken.

 

Klik op de foto's om te vergroten

 

Sunny kwam erbij zitten en even later kwamen de Pink Angels, Dènis, Tymen en Ed er ook nog bij. We zijn met z’n allen naar de start gelopen.

 

21:00 uur Bornem

Na de eerste scan begon een 20 minuten lange schuifeltocht met een tempo van 2 km/u door de straatjes van Bornem. Waarom het nou zo lang moest duren is mij niet bekend. Toen we weer normaal konden gaan lopen ben ik met Bill opgetrokken totdat hij eraf ging bij de camping om zijn brood en paraplu te halen, geen onverstandige beslissing van hem zo bleek later!

Omdat Marc voor mij liep besloot ik te proberen bij hem te komen. Hij liep maar een paar minuten voor mij zo bleek na wat SMSjes met vragen als: ik loop nu bij huisnummer 110 en jij? Maar het inhalen lukte niet zo heel erg goed want hij liep hetzelfde tempo als ik.

Onderweg begon het flink te regenen, na eerst een tijdje met paraplu te hebben gelopen werd het tijd voor de poncho, dus voor het serieuse werk, de bui duurde tot ca 0:00 uur. Onderweg nog een paar plakken suikerbrood naar binnen gewerkt.

Tegen 0:00 uur kreeg ik een belletje van Marc die Bornem binnen was gelopen. Dan moest hij echt maar een paar minuten voor mij zitten. Hij heeft even gewacht op mij en we zijn samen verder gegaan. In Bornem zaten Elly en Danyell weer op hetzelfde terrasje als de avond voor de start dus we hebben daar even een kopje koffie gedronken. Vlak voordat wij stopten was ook PeterB met zijn gevolg gepasseerd.

Toen wij weer verder gingen meldde Bill zich bij het terras en waren ook Danny en Drifter in de buurt.

 

Klik op de foto's om te vergroten

 

Na een chaotische scan (die halverwege maar stopte met scannen) met rijstevlaaien en Extran die 10 minuten wachten duurde gingen we weer verder. Marc en ik liepen hetzelfde tempo van een dikke 6 km/uur. We waren lekker aan het kletsen en mensen aan het passeren toen ik ineens een vrouw hoorde zeggen: is dat Maarten?

Het bleek Heleen te zijn, een lid van het gevolg van PeterB met wie ik ook de Duinenmars heb gelopen en die ik al vele jaren ken van het hardlopen door het Haagse Bos. Peter liep er niet bij en nam ook de telefoon niet op volgens Hilde, zijn vrouw. En dat terwijl hij jarig was geworden omdat het inmiddels 0:00 uur was geweest.

 

0:23 uur, Roddam 16.9 km

Marc was ik inmiddels weer kwijt geraakt door het gebabbel met Heleen. Bij de rust van Roddam op 16,9 km kwam ik Peter tegen. Ik vroeg hem of hij Marc had zien passeren. Op dat moment stond Marc ineens naast mij, ik moet hem dus onderweg gepasseerd zijn…..

Marc had iets last van zijn maag van de Extran en ook zijn teen speelde een beetje op. Ik ben met Peter samen verder gegaan. Hij was zijn Canadese gasten inmiddels kwijt geraakt en was daar enigszins verbolgen over. Het was namelijk tegen de afspraken in die vantevoren gemaakt waren.

Ik probeerde nog een verjaardagslied voor Peter in te zetten maar ik kreeg van niemand bijval, toch een heel ander sfeertje dan Nijmegen waar je gelijk bijval van een man of 30 zou hebben denk ik. Bij de Dodentocht is iedereen toch maar een beetje stil en lopen ze allemaal voor zichzelf en zeker niet voor de sfeer!

 

4:55 uur, Breendonk 39.5 km

De rust bij de Duvelbrouwerij op 39,5 km was iets om naar uit te kijken. Dit is het punt waar veel mensen besluiten te stoppen. Je maakt hier op of het verstandig is om verder te gaan en onder het genot van een Duvel (of 2,3, 4) komt het besluit om te stoppen steeds dichterbij.

Ik heb het bij 1 Duvel gehouden en deze was heerlijk!

 

Klik op de foto's om te vergroten

 

Met zo’n 48 gelopen kilometers begonnen de twijfels over het volbrengen van de tocht voor mij. Ik zat in een serieuze megadip en het voorspelde regenachtige weer maakte de twijfels zeer groot. Peter begon op mij in te praten, hij kreeg weinig antwoord terug maar het deed mij wel goed.

 

7:42 uur, Steenhuffel 53.3 km

Twee rustposten verder was de Palmbrouwerij op 53,3 km waar je een vooraf bestelde maaltijd kon gaan nuttigen. Ook je tas met spullen die je bij de start ingeleverd had stond daar klaar zodat je verse kleren aan kon trekken voor de dag en overbodige zaken als zaklampen en reflecterende zooi weer uit je rugzak kon laten.

Aan het einde van een pad zo’n 500 meter voor de brouwerij stonden Elly en Danyell ons op te wachten. Ze liepen mee naar de Palm en Elly had even mijn rugzak overgenomen. Ik heb tijdens het wandelen nooit zo’n honger en eet weinig onderweg. De gedachten aan een warme maaltijd deed mij een paar keer aan de kant kokhalzen maar er kwam niets uit. Ik moest van Peter wel een bord eten want anders zou hij het intraveneus inbrengen!

In de gigantische hal van Palm heb ik toch een bordje pasta naar binnen weten te schuiven.

Vlak voordat we weer op pad gingen heb ik even mijn dagoutfit aangetrokken en natte spullen weer in de tas gestopt die weer teruggebracht werd naar de start, een hele mooie en goed gecoördineerde service!

Ik had verse sokken aangetrokken maar na de eerste stappen vond ik dit toch eigenlijk niet zo’n goed idee. Ik voelde namelijk mijn kleine teen.

 

Klik op de foto's om te vergroten

 

Nu braken voor mij persoonlijk de moeilijkste kilometers aan. Ik begon mijn kleine tenen te voelen en de rechter kleine teen, daar was het goed mis mee! De hielen en de bal van mijn voeten waren perfect en ongeschonden door het tape. Ook mijn billen voelden aan als rauwe biefstukken. Ik had te weinig gesmeerd met uierzalf en “wandelaars” kondigde zich aan.

Gelukkig kon ik bij een huis langs de route gebruik maken van het toilet alwaar een flinke lik uierzalf mijn billen weer wat verlichting bracht….

 

11:06 uur, Bruggenhout 68.8 km

Op weg naar de 70 km rust waar Elly en Danyell zouden zitten begon 2 kilometer ervoor een vreemde gewaarwording. De blaar op mijn kleine teen van de rechtervoet begon te “ klotsen”! Ik voelde bij iedere stap het vocht heen en weer schuiven door de blaar heen. Dit voelde niet goed!

Aangekomen bij Elly en Danyell onder het genot van een biertje heb ik mijn sok maar even uitgedaan en onder het tape bulkte de blaar tussen het tape door!

Peter had een mooie steriele injectiespuit en haalde uit de blaar een litertje vocht.

De eerste 500 meter na die rust waren een hel! Je gaat anders lopen doordat je die blaar wilt ontzien maar dat is natuurlijk niet goed. Je kan dan namelijk andere problemen krijgen met je voeten en spieren. Onder luid gesis en gepuf heb ik mijzelf gedwongen “normaal”  te gaan lopen. Een normale afwikkeling van de voet door alle pijn heen. Dit duurt vervolgens een tijd voordat je eraan gewend ben maar leuk is anders…..

 

Klik op de foto's om te vergroten

 

 

13:28 uur, Lippelo 77.6 km

Bij de rustpost op 77 km heb ik dus maar de EHBO opgezocht. De dame van de EHBO haalde de tape eraf en wat je toen zag, daar werd ik niet vrolijk van! Er zat een paddestoelvormige kop op mijn teen van ca 1 cm hoog!

Er ging een gaasje omheen en ook werden nog even twee blaartjes op mijn andere voet behandeld.

 

Klik op de foto's om te vergroten

 

Het opstarten ging weer heel erg moeizaam en mij twijfels over het volbrengen van de 100 km werden steeds groter. Wonderlijk genoeg ging het na ca 15 minuten weer een stuk beter.

Nu was het zaak van rust naar rust te lopen, daar beslissen of je de rust pakt of doorloopt. De rustposten waren steeds beter uitgerust en versnaperingen waren nu volop aanwezig. Soms kwam er al een rust na 3 km lopen en soms na 5 km.

Inmiddels kreeg ik een SMS van Douwine dan zijn in Sint Amands zat met Annelies en hun vriendjes en de benodigde versnaperingen. Dit deed mij goed en besloot de volgende rust over te slaan en de 8 km naar het 90 km punt in 1 keer door te lopen.

 

16:36 uur, Sint Amands 90.6 km

Toen we bij de sporthal aankwamen werden we warm onthaald door de beide dames. De knuffel deed mij zo goed dat ik even een “fishermand’s friend” momentje kreeg. Het gekke is dat je door de moeheid zo labiel word dat de waterlanders makkelijk naar voren kwamen.

David met zijn broer kwamen er na een kwartiertje ook aan, zij zaten dus vlak achter ons.

Van "Generaal Peter" moest ik na 20 minuten weer mijn rugzak omhangen terwijl ik eigenlijk een half uur op het grasveldje had willen liggen. Het was wederom een juiste beslissing van hem want kort na het vertrek moesten we de paraplu’s pakken voor het enige regenbuitje van die dag.

 

Klik op de foto's om te vergroten

 

17:34 uur, Branst 94.6 km

Nog 10 kilometers te gaan. Nu de beslissing om dit in 1 keer door te lopen of na 4 km nog even op de laatste post wat te rusten. Bij deze post hebben we toch maar even 10 minuutjes gerust onder het genot van een Cornetto.

Het tempo was ondertussen danig terug gelopen naar ca 5 km/u. En toch haal je daar nog een hoop mensen mee in.

Vanaf 4 km voor het einde staan er iedere 500 meter borden. Vanaf 3 km ben ik zelfs mijn passen gaan tellen tot aan het volgende bord.

Inmiddels kreeg ik het bericht dat Marc binnen was. In de laatste kilometer werden we nog ingehaald door een bijzonder fitte Danny die de hele tocht de voor en achterkant van het deelnmersveld gezien heeft. Hij heeft zich na 20 km af laten zaken naar achteren tot Sunny en ook dus weer een eindsprint ingezet. Ongelofelijk, de man lag 2 maanden geleden nog op het randje in het ziekenhuis met een longontsteking!

 

Op 100 meter voor de finish kreeg ik een telefoontje van Bosso. Ik heb deze heel bruut afgekapt omdat ik ongestoord van de laatste meters wilde genieten, sorry Bosso!

 

Klik op de foto's om te vergroten

 

Bij aankomst om 18:49 uur (dus gelopen binnen 22 uur) kregen we de ananas, het kruisje, de oorkonde, de Bornemse Tripel en nog wat andere troep.

Bij de uitgang van tent vond ik Marc, zittend op een stoeltje met een biertje, zijn vriendin was weg om zijn tas bij de garderobetent op te halen. Toen zij terug was bood zij gelukkig aan om mijn tas ook even op te halen, anders had ik het wel gevraagd.

Een vriendelijk Belgische mevrouw wilde ook nog wel even een biertje voor ons gaan halen, en daarna nog eentje dus dat was ook mooi geregeld. Toen de vriendin van Marc terug was kon ik eindelijk mijn sandalen aandoen.

 

Klik op de foto's om te vergroten

 

Ik wilde nog graag even naar de EHBO voor een laatste check van mijn blaren. Ik moest daar eerst een verplicht voetenbadje nemen en daarna plaatsnemen op een stoel in de rij wachtenden. Toen ik daar zat voelde ik mij misselijk worden.

Aan een EHBO-dame heb ik dit gemeld waarop zij zei: U moet even uw hoofd tussen uw knieën doen. Waarop ik zei: dat is goed, maar ik moet overgeven. Doe uw hoofd maar tussen uw knieën! Ja, maar ik moet overgeeeeeeee…… Ineens snelden er allerlei EHBO-dames aan met bakjes en kon de kleine inhoud van mijn maag geledigd worden.

De blaren werden vervolgens nagekeken en ingepakt voor de terugreis. Ik had er een stuk of 5 in totaal.

Nadat ik me weer bij Marc gevoegd had, de groep was inmiddels groter geworden werd ik gebeld door Rinus, de chauffeur voor de terugreis. Hij was met Els en Leidy in Bornem aangekomen en ging nog wat eten. Ik wilde er zo snel mogelijk weg want ik zat er helemaal doorheen.

Op de terugweg van 2,5 uur rijden zat ik het grotendeels te slapen en werd vlak voor Den Haag wakker.

 

De dagen erna had ik heel wonderlijk geen last van spierpijn, na een goede nachtrust viel ook de moeheid wel mee. Wel heb ik nog last van de blaren gehad die steeds volliepen.

 

Ik heb het gedaan maar doe het nooit weer! Laat dit verhaal een waarschuwing zijn voor iedereen die ook maar enigszins plannen heeft in deze richting hoewel ik denk dat deze opmerking alleen maar mensen aanzet tot het lopen van de Dodentocht!

 

Donderdag 17 augustus 2006

En zo ziet de blaar van de rechtervoet er 5 dagen later uit. De nagel zit helemaal los.

 

 

Afgelegde afstand: 100
Gemiddelde snelheid: 4,6 km/u

 
  Controlepost Afstand Tijd Km/u  
1 START 0 21:00    
2 RODDAM - FRIESLAND DRINKS 16,86 00:23 5 *
3 RUISBROEK - SCHOOLTJE 30,34 03:05 5 *
4 BREENDONK - DUVEL 39,53 04:55 5 *
5 LONDERZEEL - SCHOOL 46,2 06:16 5,0  
6 STEENHUFFEL - PALM 53,34 07:42 5,0  
7 MERCHTEM - SPORTHAL 60,86 09:30 4,2  
8 BUGGENHOUT - SPORTHAL 68,81 11:06 5,0  
9 LIPPELO - SCHOOL 77,59 13:28 3,7  
10 PUURS - SPORTHAL 82,24 14:33 4,1 *
11 OPPUURS - DE MISPEL 85,59 15:22 4,1 *
12 SINT-AMANDS - SPORTHAL 90,64 16:36 4,1 *
13 BRANST - ZATES 94,56 17:34 4,1  
14 AANKOMST - TENT 100 18:49 4,3  

Waarden aangeduid met een (*) zijn benaderingen.