Terug naar opscheppagina
 

Nacht van Gulpen

 14 juni 2008

70 km

 

Waarom 70 kilometers door de Limburgse heuvels lopen? :-|

no nameToen ik ooit (in 2000)begon met de Nijmeegse Vierdaagse zag ik mensen met tshirts lopen van Kennedymarsen (80 km) en mooie shirts met een Doodshoofd erop. Die laatste was van de Dodentocht, 100 km in België. :crazy:
Mijn oom (Joop) die in Limburg woont loopt ieder jaar samen met tante Cathy de Nacht van Gulpen.
Dit waren dus drie tochten die vanwege de afstanden tot mijn verbeelding spraken en die ik op mijn ToDo lijstje heb gezet. (zie ook: http://nijmegen.dehaagseregah.nl/

De Dodentocht heb ik in 2006 gelopen. In 2007 een Kennedymars in Maasland en de laatste streep door mijn lijstje heb ik afgelopen weekend gezet. (h)
Ik heb ze dus eigenlijk in aflopende volgorde gelopen, 100, 80 en daarna 70.

Na een roerige vrijdagavond vanwege het kijken naar voetbal (niks voor mij maar een biertje maakt een hoop goed) in de voetbalkantine van vv Noorbeek volgde een beroerde zaterdagochtend.
Eerst vanwege de bonkende hoofdpijn (ik had de zware bier van 8% bij thuiskomst met Janny, mijn neef niet moeten drinken) en daarna vanwege de hevige regenbui (een echte, niet alleen in mijn hoofd) die een groot deel van de ochtend duurde. +o(
Met moeite twee witte puntjes weggekauwd, niet gelunched maar verder toch een relaxte zaterdag. In de middag toch nog even 2,5 uurtje als een roos geslapen. :sleeping:
Bord met tagliatelli gegeten, goed voor de koolhydraatjes, en voor de verandering was het weer aan het regenen. Zag er niet gunstig uit voor de tippel van 70 kilometertjes. :mouth:

Om 21:00 uur met Janny naar Gulpen gegaan. Het inschrijfmailtje omgewisseld voor de loperskaart inclusief consumptiebonnen.
Op het terras van de Zwarte Ruiter een tafeltje geconfisqueerd en na de koffie gleed er alweer een heerlijk Gulpener biertje in.
Een telefoontje met Ed Wandelgezin leerde dat hij met Yvonne in een hotel op honderd meter afstand zat en er over een kwartier zou zijn.
En nòg een (of twee, drie)glas Gulpener gleed er weer soepeltjes in toen Ed en Yvonne kwamen.:cheers:
Daarna arriveerden Carola en Ronald (aka Langehalen-Snel thuis). Wat een gigant van een kerel! Ik voelde mij klein….:superman2:

Na een tip van mijn ome Joop (die voor de 10e keer ging) en Dènis van het Dutch Dream Team sneakten wij naar het begin van het peloton bij de start.
Op de plaats waar ik mij onder de afzetting doorwurmde werd ik op de schouders getikt door Bart (Barthuz). Bijna iedereen van W4W stond er bij elkaar, alleen misten we Bernard_DT nog die ik trouwens de hele tocht nergens heb gezien.

Na de start volgde binnen 3 minuten de eerste loodzware beklimming, nèt achter Gulpen. In de volgende 12 kilometer volgden nog een aantal van die rakkers.8-o
no nameno nameGesprekken vielen stil, zweet begon te stromen, hartslag sloeg op hol en overal om je heen hijgende ademhalingen. Geweldig gevoel om weer bovenaan de heuvel op vlak wegdek te komen. Ik ben natuurlijk de mooie Haagse duinen gewend maar die zijn maximaal 50 meter, deze jongens zijn een paar honderd meter lang.
Na een aantal heuvels te hebben bedwongen kwam er een protest van mijn slechte rechterknie. :wheelchair:
Die vond het nodig een seintje af te geven dat hij het niet eens was met de uitdaging die ik mijzelf gesteld had. Een 80 of een 100 kilometer op vlakke weg is geen probleem maar die puisten vond hij niet tof!
Na een afdaling kreeg ik een aantal steken in mijn knie. Dit was een signaal wat ik niet wilde negeren als dit nog een paar keer zou gebeuren. Het zou een reden voor uitval kunnen zijn want risico met mijn knie wil ik absoluut niet nemen. Al zou het gebeuren dat ik uit zou vallen na 12 gelopen kilometers, so be it. Ik wil geen risico nemen op een blessure vlak voor de 4daagse van Nijmegen.
Gelukkig is het bij dit ene protest gebleven hoewel, halverwege deze tocht, mijn rechterknie al bijna twee keer zo dik was van het vocht als de linker.
Daar schrik ik niet meer van want dit is het gevolg van een oude (16 jaar geleden)beachvolleybalblessure.

De Nacht van Gulpen is, in tegenstelling tot een gewone wandeltocht, een groepswandeltocht. De eerste 60 kilometers worden gewandeld in een gemiddeld tempo van 6 km/u. Na de rust op 60 km om 11:30 uur mag iedereen in zijn eigen tempo de laatste 10 kilometer lopen. Je mag dan binnenkomen tot 15:00 uur, dat is ruimschoots genoeg tijd om op je kruipend binnen te kunnen komen.

De eerste rust op een industrieterrein bij Scheulder was reeds op 20 kilometer. Niet ècht de afstand waarop ik aan rust toe ben. Carola, Ronald, Bart en ik vonden een plek aan de zijkant van het terrein naast een loods, een beetje in de luwte. Even gebeld met Ed, die bleek, na een uitgebreide beschrijving van onze locatie met Yvonne aan de andere kant van de vrachtwagen te zitten, dus 10 meter van ons vandaan! :-|
Doordat de bovenkant van mijn shirt en trui doorweekt was beviel deze rust mij helemaal niet. Het was koud en ik had geen extra jas bij me. Na 15 minuten klapperden mijn tanden dus! :freezing:
10 minuten voor het geplande vertrek van de groep gingen wij naar de start. Wat bleek, we stonden achteraan! De bezemwagen reed ons op de hielen.
De mensen stonden dus al gewoon 20 minuten te trappelen bij de start om op weg te gaan!

Onderweg gedurende de nacht hebben we een keer of 5 een vuurspuwer gezien die aan de kant zijn uiterste best stond te doen om, gedurende de 3 minuten tijd dat de groep erover deed om hem te passeren, zoveel mogelijk literflessen brandstof uit te spuwen.
Zo was er ook regelmatig een “NvG skybox” te zien, een hoogwerker met drie toeschouwers erin. no name

Het tempo was lekker, heel goed te doen. Het gezelschap van Bart en Ronald was uitstekend. Ronald plaatste af en toe een demarrage waaruit zijn macht bleek. Toen wij de Keuterberg op liepen na ongeveer 22 kilometer ging hij ervandoor in een indrukwekkend tempo. :superman:

Na de lange rust van 50 minuten bij de school het Sophianum in Gulpen op 35 kilometer vertrokken we richting België. De eerste kilometers in België waren op normale asfaltwegen.
Rare jongens die Belgen! Ze denken dat, als je ergens stenen (variërend van kiezels tot kasseien) neergooit, dat het dan vanzelf een mooi pad zal worden.
We kwamen dus op een karrespoor met losse stenen. Verschrikkelijk irritant om op te lopen omdat je op een vlak stuk van ca 30 cm breed loopt met aan beide kanten een geul waar het regenwater doorheen kan stromen. Continue opletten dus waar je de voeten neerzet. Ook vanwege de diverse grootte van de stenen. Dat pad duurde ongeveer een kilometer.

Voor de tocht was ik reeds getipt en gewaarschuwd door Dènis voor de “parkeerplaatsrust” van 35 minuten op 52 kilometer in Slenaken. Geen zitplaatsen maar wèl een gigantisch terras van een restaurant ernaast. Goed, het kost je iets omdat je er wat moet bestellen, op de officiële rustplaats was het uiteraard gratis, maar je zit er wel even lekker.
Om 9:05 uur arriveerden wij er.Nadat wij er waren neergestreken en ik genoot van mijn eerste (en laatste) biertje kwam het Dutch Dream Team erbij zitten, Carola en Ed en de puffende en tierende (vanwege het geweldige stenen pad) Yvonne.
Annet (Wandelgidsje) kwam ook nog even langs, ze was op weg naar een paar wandelklantjes maar had nog even een gaatje om ons op te zoeken.
Ook Saskia en Maxime en Janny en Simone kwamen langs. Ook om een heupflesje met Muider Schipperbitter langs te brengen die ik vergeten was bij te vullen. no name
Na deze rust was er geen gelegenheid voor een rustige warming up van de afgekoelde spieren, honderd meter na de start vond de NvG organisatie het nodig om direct weer met een klim te beginnen. Ronald verliet ons en we zouden hem de rest van de tocht niet meer terug zien.

Om 11:00 uur was de laatste keer rust weer bij het Sophianum waar je ook weer de beschikking had over je sporttas om eventueel kleding te wisselen.
Ik zat weer op dezelfde plek buiten het gebouw als bij de eerste keer dat we er waren, binnen was het veel te warm. De leden van het Dutch Dream Team kwamen ook weer naar die plek.
Eén van de banken was echter bezet door een grijze Limburgse dame en een aantal tassen. De dame had niet de kenmerken van een NvG-wandelaar voorzover je dat natuurlijk kan zien. Deze dame was van zodanige leeftijd en dermate netjes gepermanent en van een paarsige kleurspoeling voorzien dat ervan af te zien was dat ze niet meeliep. Op het verzoek van één der DDTers (die doorgaans eerst beleefd zijn en vervolgens een stuk scherper) of ze een stukje op wilde schuiven werd niet gereageerd. :hammer:
Ze zat met haar rug naar mij toe. Ik zat mijzelf op te vreten! Ik heb haar aangetikt en gevraagd of ze zo vriendelijk wilde zijn om even op te staan voor mannen die al 60 kilometer gewandeld hadden. Géén enkele sjoege! Ze wenste niet eens haar hoofd om te draaien om mij aan te kijken. Ook haar vriendin die stond en mijn kant opkeek wilde er niet op ingaan.
Geweldig staaltje respect voor de wandelaar……:sortof:

Omdat ik vanaf ongeveer 55 kilometer wel eens zat te klagen over mijn rug (bekende blessure vanwege beenlengteverschil) bood Bart mij aan om mijn bagage over te hevelen naar zijn rugzak zodat de rugklachten misschien minder zouden worden.
Ik zei hem dat het geen verschil uit zou maken omdat ik die rugklachten (vanwege beenlengteverschil) toch wel had gekregen, dat het niet aan mijn rugzak lag. Daarop zei hij dat hij in de laatste 10 kilometer dan ook geen gepiep over mijn rug wilde horen! no name
Ronald hebben we dus niet meer terug gezien maar hij had al gezegd dat hij om 11:30 uur bij het vertrek vooraan zou staan om die laatste 10 zo snel mogelijk te gaan.
Toen wij het startpunt passeerden was de grote groep al weg, velen zaten echter nog bij de rust om op hun gemak het laatste stuk te slechten, je had er immers drie en een half uur de tijd voor! :coffee:

no nameIn het laatste stuk zaten echter nog 3 stevige beklimmingen waaronder de fijnste voor het laatst bewaard was, de Gulperberg!
Onderweg ontglipte mij wat gekreun vanwege de pijn in mijn rug. Bart hoorde dit natuurlijk en zei dat ik had beloofd niet te miepen over mijn rug. Waarop ik hem toebromde dat ik kreunde van genot over de schoonheid van het Limburgse landschap en het zicht op de volgende beklimming.
Na ongeveer 65 kilometer kwamen we door een dorpje met wat toeschouwers. De bal van een jongetje belande op de weg voor de voeten van Bart. Bart redde de bal en maakte een mooie beweging naar links die de bal weer deed terugbelanden bij het jongetje. Deze soepele beweging ontlokte veel goedkeurend gemompel van de omstanders. Hij bewees hiermee dat langeafstandswandelingen en gratie goed samengaan!

Onderaan de laatste berg was nog een “lopende rust” waar je er meerdere van had gedurende de tocht. Een aantal tafels waar je frisdrank, water, appeltje of een broodje kon pakken. Ik had geen dorst dus ik begon vol goede moed aan de laatste beklimming.
Ineens werd ik teruggeroepen door Dènis. “Maarten! Je vergeet wat!!!!” Het mooiste moment van de dag zou ik bijna vergeten, het borreltje onderaan de berg!no name
De Gulperberg tipt qua stijgingspercentage niet aan de Keuterberg maar voelde echter twee keer zo zwaar. Bart van mij weg. Bovengekomen zag ik hem omkijken waar ik bleef, voordat hij mij zag had ik even snel twee vingers in mijn neus gestoken….:headbang:

Na een even-zo-zware supersteile afdaling kwamen we in Gulpen. Het toppunt van de NvG is volgens de organisatie de brug van steigerpijpen over de weg op 100 meter van de finish. Totale euforie en emotie moet je daar ondergaan, had ik ergens gelezen.
Vooraf had ik reeds afspraken met Bart gemaakt wie er het eerst de brug op zou gaan. “Age before beauty” zei hij. Ik ging ervan uit dat hij bedoelde “Age and beauty before Bart” dus ik ben als eerste de trap op gegaan.

no name
Kort na de finish voor discotheek de Galoupe stond het hele gezin en ons Limburgse gastgezin van Linda en Janny ons op te wachten met een roos, een chocolademedaille met het opschrift “voor de allerbeste PAPA” en een flesje koude Palm! Voor de show nog even de laatste 10 meter afgelegd op handen en knieën.:disco:

 

 

 

 


no name

no name


 

 

 

 

 

 

Het was een geweldige tocht. Van de drie tochten van mijn lijstje was deze mij het beste afgegaan. De schade bleef beperkt tot een klein blaartje om mijn hiel in de laatste 10 kilometer en de volgende dag een lichte stijfheid in de benen. 

De terugtocht naar Den Haag heb ik niet meer bewust meegemaakt. Deze heb ik grotendeels slapend ondergaan. :sleeping:

Klik hieronder voor de foto's.

http://www.mijnalbum.nl/Album=TAMNL7GJ
 

 

no name