Verslag van de 85ste Nijmeegse Vierdaagse 2001

 

 

aankomst.jpg (60386 bytes)zevenheuvelen.jpg (51039 bytes)foto2001.jpg (100201 bytes)
prev498.jpg (20305 bytes)prev499.jpg (19849 bytes)
prev1534.jpg (24876 bytes)prev1557.jpg (17401 bytes)
kruisje2.jpg (96018 bytes)

 

 

Dag 1
Dag 2
Dag 3
Dag 4

Totalen per dag

Wandeltrainingen

 

Ik ben een leugenaar! Wie mijn verslag van de vorige 4daagse heeft gelezen kan zich het laatste stuk ongetwijfeld herinneren. Daarin heb ik gezegd dat ik NOOIT meer de 4daagse zou lopen. Of het zou moeten zijn over 14 jaar als ik 50 jaar ben, dan kan ik de 40 kilometer met mijn kinderen gaan lopen (alsof zij dat leuk zouden vinden!).

Maar ja, ik was gewaarschuwd door medelopers (lees: gekken). In februari viel de envelop van de organisatie weer in de bus met daarin het aanmeldingsformulier. Ik stop de envelop natuurlijk onderin de stapel maar scheur het niet door. Twee maanden later ga je toch kijken waar dat ding gebleven is en met bibberende hand vul je toch maar weer de gegevens in. Dat is het lot van de 4daagseverslaafde.

 

In het huis waar ik vorig jaar sliep had ik mijn adres niet achtergelaten omdat ik toch niet meer mee zou doen. Maar via een andere bron (Jacqueline bedankt) bereikte mij het bericht dat Cok het huis toch weer ter beschikking stelde waarop ik contact opnam en weer onderdag regelde.

Kinderdorp Neerbos was ooit (in de vorige eeuw) opgericht als weeshuis. De laatste jaren is het een stichting geworden waar moeilijk opvoedbare kinderen verblijven. Het dorp bestaat uit een aantal paviljoens en in één van die paviljoens sliep ik.

In mijn vorige verslag vertelde ik dat de kamers klein waren. Rectificatie: De kamers waren gigantisch! (Zo goed Cok?). Het scheelde misschien ook dat ik vroeg of mijn vrouw nog een nachtje kon blijven slapen, daardoor heb ik de grootste kamer gekregen. Natuurlijk bleef Saskia niet slapen, maar dat hoefde Cok niet te weten.

 

Maandag ben ik met de trein naar Nijmegen gereisd en direct met de bus naar Kinderdorp gegaan. Daar heb ik mijn bagage op de kamer neergezet na een hartelijke ontvangst door Cok en Nicole.

Ik wilde de bus nemen naar het centrum. Ik kwam bij de ingang van het dorp en zag op het bord van de bushalte dat de bus om 12:48 zou vertrekken. Het was dus 12:49. Een half later zou de volgende vertrekken. Gelukkig stelde Cok zijn mountainbike beschikbaar om naar het centrum te fietsen.

In het centrum was het een gezellige bende. Eerst maar het terrein van de Wedren opgezocht om mijn spullen (deelnemerskaar, knipkaart en andere zaken) op te halen. Een petje gekocht en ook uit voorzorg wat tape en steriele blarenprikkertjes.

Bij het gebouw van de Vereniging een taxiabonnement gekocht om iedere nacht om 3:30 uur opgehaald en na het lopen weer naar huis gebracht te worden.

 

Toen ging ik maar even contact opnemen met Monique. Monique is een vriendin die de 40 km zou lopen met haar ouders. Haar vader, Jan, had vroeger gewerkt bij Philips en mocht 3 personen mee laten lopen. Onderweg mocht je dan gebruik maken van de verzorgingsposten van Philips waar je broodjes, zuivel, frisdrank, koffie en fruit kon krijgen. Ook was er EHBO aanwezig voor onverhoopte blaren of massages. Het enige wat je daarvoor moest doen was in een blauw poloshirt lopen met aan de voorkant het embleem van Philips en op de achterkant de slogan: “Let’s make things better!” Dit zou veel losmaken bij medelopers tijdens de 4daagse. Het varieerde van kreten als: “Let’s make better things” tot uitlokkingen tot het voeren van een gepeperde discussie over het gevoerde personeelsbeleid van de afgelopen tijd of vragen hoe het kwam dat hun televisie kapot was.

Dus maar even de GSM gepakt om Monique te bellen. Haar nummer had ik ingeprogrammeerd dus dat was makkelijk. Ik hoorde onverwacht een mannenstem waarvan ik de naam niet verstond.

Het volgende gesprek ontstond:

 

Ik:        “met Maarten, ik ben op zoek naar Monique”

Man:    “Monique, die ken ik niet”

Ik:        “Maar met wie spreek in dan?”

Man:    “Met opa Jan”

Ik:        “Mag ik Monique dan even?”

Man:    “Wie?”

Ik:        “Monique, maar wie bent u dan?”

Man:    “Je spreekt met je opa Jan, Maarten”

Ik:        “Maar ik heb helemaal geen opa meer!”

Man:    “Je bent toch Maarten Wiersma?”

Ik:        “Nee, Maarten Berk!”

Oeps, verkeerd nummer. Later toen Teun, Monique haar man belde bleek dat ik de laatste twee cijfers van het 06-nummer verkeerd om had geprogrammeerd (of ze hebben het verkeerd doorgegeven…)

 

In de Vereniging ontmoette ik Monique met haar ouders waar ik gezellig een paar biertjes dronk en mijn Philips overlevingspakket in ontvangst nam.

Daarna ging ik, na een wandelingetje door het centrum van Nijmegen en na nog een paar glazen van het goudgele vocht in mijn mik te hebben gegooid weer op Kinderdorp aan.

 

Daar aangekomen waren er meer gasten. Veel oude bekenden van vorig jaar. Jan een agrarisch medewerker uit Groningen met Petra (zijn vrouw die niet meeliep) en Garko, een vriend die voor de eerste keer ging. Jan had een paar weken geleden met zijn hooivork boven in zijn voet geprikt wat een beetje was gaan ontsteken! Tja, het is ook niet zo hygiënisch om met dezelfde vork als waar je hooi mee prikt ook je eten ’s avond op te eten! Dan vraag je erom…..

Coby, een vrouw die 40 km voor de tweede keer liep. Cees en Gerrit, twee oudere heren van rond de 70 jaar die de 30 km voor de twaalfde en dertiende keer liepen. Laura en Bianca, twee NS kanjers die het nog moeilijker hadden met hun NS outfit onderweg dan ik met mijn Philipsshirt.

Verder zat er nog een groep zussen in het huis die allemaal de 30 liepen, één zus liep met haar zwager de 50 km en nog twee duitsers.

Ik miste Jacqueline en Ruben nog. Die hadden Cok gebeld. Ze waren al in Nijmegen aangekomen. Jacqueline was ziek en had van de dokter een set antibiotica voor onderweg meegekregen. Na veel wikken en wegen was ze toch tot de conclusie gekomen dat het eigenlijk beter was om dit jaar maar over te slaan. Heel jammer en ik hoop dat ze inmiddels hersteld is. Met Jacqueline had ik dit jaar nog een trainingstocht in Amstelveen gelopen en ik zou dit jaar veel aan hun gehad hebben als ze meegelopen hadden.

 

Na een (voortreffelijke) pastamaaltijd nog even een bakkie koffie gedaan. Toen kwam er nog een gaste binnen, ik noem haar in dit verslag T. die (gehoor)gestoord bleek te zijn. Ze zou illegaal meelopen want ze mocht eigenlijk niet meer meedoen van de organisatie. Ze viel nog al eens tijdens het lopen, tijdens de laatste keer had ze een gat in haar hoofd gevallen. T. praatte nogal hard en veel.

Om 22:30 ging ik naar bed. Ik hoorde op de gang boven T. praten met Mike, één van de kinderen die haar uitlegde dat de warmwaterkraan links zat en rood was en die blauwe was het koude water! “Dat was handig”, zei ze, “dat was thuis ook zo”. Gelukkig duurde de uitleg maar een halfuurtje zodat we daarna echt konden gaan slapen.

 

 

Dinsdag 17 juli: Dag 1

 

Van slapen is er die nacht niet veel gekomen. Ik bleef woelen en ben om 1:00 uur maar een uurtje wat gaan lezen. De wekker ging om 2:30 uur.

Lekker ontbijtje genomen en daarna met Jan en Garko naar de ingang van Kinderdorp waar de taxi ons zou komen ophalen.

Om 3:50 werden we afgezet bij de Wedren waar de start was. Het was er zoals vanouds lekker druk. Ik miste wel het gebral en gelal van studenten. Vorig jaar toen de start nog bij de Vereniging was zaten er altijd dronken studenten op het hek te oreren en hun best te doen om gescout te worden als nieuwe cabaret-talenten.

Om 4:00 uur precies kregen de eerste lopers hun knipjes en om 4:07 uur kon ik op weg.

 

Een paar minuten na de start moesten we stoppen bij het oversteken van een straat waar agenten het verkeer regelde. Er stond een ambulance. Naast de ambulance lag iemand met ontbloot bovenlichaam waarop hartmassage werd toegepast. Later hoorde ik dat het een 55 jarige vrijwillige politieagent betrof die in elkaar was gezakt. Hij bleek overleden te zijn. Dit is toch niet het lot wat je iemand toewenst die vrijwillig ervoor zorgt dat de 4daagse in goede banen worden geleid.

Overigens niets dan lof voor de politiemensen die het verkeer regelden. Een makkelijke en dankbare taak zal het niet zijn.

 

Over de Waalbrug naar het eerste dorpje Lent. Daarna door naar Bemmel waar het deze week Zwitserse week was.

In het centrum zat daar dus om 5:30 uur een volledig uitgedost orkest marsmuziek te spelen! De straat was afgezet door mensen die in een middeleeuws pak op wacht stonden met grote vaandels in hun handen. Het zal je hobby maar zijn, maar dat zullen ze ook wel van ons gedacht hebben!

Toen door naar Huissen [Huussen], de voormalige woonplaats van overloopHagenees Robbie F. Na Huissen kwam voor mij om 7:00 uur de eerste Philips verzorgingspost. Daar ben ik een kwartiertje blijven zitten en heb het één en ander naar binnen zitten werken.

Voor de 50 km loop moeten er altijd extra stukken bij gelopen worden. Je verlaat het parkoers van de 40 km en maakt een extra “lus”. Daarna kom je weer terug op het parkoers van de 40 (of 30). Iedere dag zijn er één of meerdere van die ellendige dingen.

Na het eerste lusje (Huissen en een stukje Arnhem) kwam ik weer terug op het parkoers van de 40 km. De 40 km startte om 6:00 uur zodat ik na het beëindigen van mijn lusje waar de 40 en 50 samenkomen nog steeds geen 40ers zag.

Toen op een saaie, rechte weg van 4 km naar het dorp Elst. Daar is het altijd een flink feest en gezellig om doorheen te lopen.

Na Elst kwam de tweede Philipspost. Daar ben ik wat langer blijven zitten dan bij de eerste post. Het ging tot dan (10:10uur) heel lekker maar ik moest er wel aan denken om toch wat meer rust te nemen omdat er nog 3 dagen zouden volgen en je er niets aan zou hebben om je de eerste dag al uit de naad te lopen. Daarom heb ik daar een half uurtje gerust.

 

Na Valburg werden langs de weg foto’s gemaakt. Dan werd een nummer omgeroepen dat je moest onthouden. De volgende dag kon je die foto dan zien hangen in de etalage van een fotozaak in Nijmegen. Ik had nummer 24. Als je ervan uitgaat dat er 36 foto’s op een rolletje gaan zaten er dus ongeveer 864 lopers voor me. Iets meer eigenlijk want er wordt natuurlijk niet van iedereen apart een foto gemaakt. Die foto heb ik de volgende dag dus ook besteld. Als ik hem binnen heb is die te bewonderen op deze website.

Dit jaar heb ik niet de digitale camera van mijn werk meegenomen. Vorig jaar heb ik veel foto’s gemaakt en zoveel anders zouden deze er dit jaar niet uit zien. Wil je dus een impressie zien van de 4daagse klik dan op de pagina van vorig jaar.

 

Tijdens de lus op weg naar Slijk-Ewijk (ja, dat heet echt zo!) heb ik nog 10 minuten gerust onder het genot van een kopje soep en een broodje gerookte worst.

Bij Slijk-Ewijk kwam het parkoers weer samen met de overige afstanden. De voorhoede van de 40 en 30 liepen er al. Ik had gedacht hier de dijk op te gaan maar die begon pas bij Oosterhout! Wat een klerestuk naar Oosterhout…..

Daar begon die ellendige dijk langs de Waal waar ik vorig jaar mijn 4daagse (en lies en scheenbeen) naar de knoppen heb geholpen. Toen kwam ik pas vrij laat de dijk op waardoor ik moest proberen om langs, gezellig naast elkaar lopende en keuvelende groepen dames te komen. Ik ging daar toen continue door de berm en moest af en toe een sprintje trekken om er langs te kunnen. Wat een genot was die dijk dit jaar! Géén potentiële klanten voor de Huishoudbeurs te zien. Die zaten een paar uur achter mij!

Achter mij liepen een tijdje een vader die blijkbaar met zijn zoontje van een jaar of dertien de vierdaagse liep. Het jongetje vond er niets meer aan en was moe. De vader probeerde hem op te beuren door te zeggen dat dit de minst leuke dag was en dat het daarna veeeeeel leuker zou worden. De leugenaar!

Aan het einde van de dijk wachtte voor de brug het dorpje Lent. Een gezellige boel met een paar kroegen. Ik hoefde nog maar een half uurtje dus ik heb daar gezellig een pintje gepakt.

Daarna de brug over, en natuurlijk dit jaar weer niet afgesneden zoals zovelen doen. Veel mensen nemen een wenteltrap naar boven en dat scheelt wel 200 meter. Je moet maar kapot zitten, dan neem je natuurlijk de trap, dat is lekker voor je spieren, Chris (zie link naar verslag van Chris van Aarssen elders op deze website) Toch knap dat die mensen dat kunnen, ik doe het ze in ieder geval niet na!

 

Om 13:15 uur kwam ik in Nijmegen aan. Ik  heb mijn kaart ingeleverd bij de Wedren, nieuwe kaart ontvangen, biertje gedronken en met de taxi naar Kinderdorp.

Daar kwam ik als eerste aan. Cok en Nicole zeiden geschrokken: “Jij, nu al? Wat is er gebeurd, ben je uitgestapt?”

Lekker weer even een paar biertjes genomen, een klein blaartje op mijn rechter kleine teen doorgeprikt, gedouched en daarna heerlijk twee en een half uur geslapen. Toen ik weer wakker was moesten er nog mensen thuis komen. Heerlijk gevoel, totaal anders dan vorig jaar. Nu was ik fit. Vorig jaar moest ik als ik de trap op ging mijn linkerbeen optillen en een trede hoger neerzetten. Nu huppelde ik als een ballerina met twee treden tegelijk de trap op.

’s Avonds nog even naar de regionale gekeken die iedere dag een 4daagse special had. Ik was natuurlijk niet in beeld.

T. nog even aangesproken dat ze gesprekken voortaan maar liever beneden in de huiskamer moest voeren in plaats van boven waar mensen liggen te slapen! Ze deed het niet expres maar ze zou er rekening mee houden. Ze had vandaag ook gelopen en was in Elst weer omgevallen waarna ze met de trein, 5 gulden, weer huiswaarts was gekeerd.

De rest van mijn huisgenoten was de eerst dag redelijk doorgekomen, de één met meer blaren dan de ander, maar niemand was uit(-om)gevallen zodat we ons weer op konden maken voor de volgende dag.

 

 

Woensdag 18 juli: Dag 2

 

Na een weldadige rust (op de melodie van: Zachtjes tikt de regen tegen het Kinderdorpraam) ging het wekkertje weer om 2:30 uur.

De twee agrariërs Jan en Garko hadden weer al hun tijd nodig om ieder een kist (zo groot dat er een kind in zou passen) te vullen met boterhammen voor onderweg. Ik vertelde hen dat ze niet voor alle vier de dagen tegelijk hoefden te smeren omdat ze hier iedere ochtend weer zouden eten, maar dat hadden ze wel begrepen.

Alle 50ers kwamen ontbijten met de regenkleding in de aanslag want één blik naar buiten leerde dat we het vandaag niet droog zouden houden.

De taxi kwam heel erg op tijd dus dat betekende dat we een half uur voor de start al op het terrein van de Wedren waren. Dit was niet echt plezant want alle poorten van de hemel waren compleet open gezet. Het kwam met bakken neer!

Ik heb dus gelijk maar mijn wegwerpponcho van plastic aangetrokken en een paraplu opgezet. Het eerste half uur na de start bleef het nog lekker doorregenen. De rest van de dag tot ongeveer 10:30 waren er steeds regenbuien die te kort en niet heftig genoeg waren om mijn schoenen (hardloopschoenen) die niet waterdicht waren te doorweken.

 

De vorige avond voor het slapen leverde een inspectie van mijn voeten op dat er onder de bal van mijn linkervoet onder het eelt een blaar ter grootte van een stuiver (hoeveel Euro is dat eigenlijk?)zat. Doorprikken van het ding ging wel maar er kwam geen vocht uit dus ik had het vermoeden dat het een oude blaar was die er al een paar weken zat.

Na de start bereikte ik om 6:00 uur de eerste militaire rustpost met EHBO. Daar was ook een verzorgingspost van de KPN. 4 stretchers waren er met professionele blarenprikkers. Buiten hing een briefje met de mededeling dat niet-KPNers altijd na KPNers geholpen zouden worden. Er lag nog niemand op de stretchers dus ik was gelijk aan de beurt.

De meneer van de blaren prikte de blaar door maar constateerde ook dat het ding leeg was. Uit voorzorg heeft hij de bal van mijn voet maar ingetaped. Die tape zou nog tot het einde blijven zitten en ik zou geen last krijgen aan die voet. Hulde aan de KPN meneer!

Na ruim een uur verder gelopen te hebben kwam ik om 7:15 uur in Wijchen bij de eerste Philipspost van de dag. De rustposten van Philips waren zo gepland dat het voor mij steeds ongeveer 3 uur duurde voordat ik er eentje bereikte. Dit was voor mij voldoende. Vaak had ik in die drie uur er zo’n kleine 20 kilometer opzitten.

 

Die dag zou de 50 km één lus hebben. Die ging van Balgoij via Niftrik (écht waar) naar Wijchen. Het grootste gedeelte van die lus loopt over een verschrikkelijke dijk waar de elementen vrij spel hebben. Het enige voordeel is dat je er redelijk rustig loopt omdat alleen de 50 km  lopers er lopen.

Toch ging de dijk lekker makkelijk ondanks de regen en vooral vanwege een gesprek met een andere Hagenees die te herkennen was aan de groen-gele vlag van deze mooie stad die hij bij zich had. Hij bleek uit de buurt te komen waar ik ben opgegroeid. Volgend jaar zullen er trouwens wel veel meer Hagenezen de 4daagse lopen omdat Den Haag veel weggelopen Hagenaars uit de buurgemeenten weer teruggehaald hebben. Je betaald er wat voor om bij Den Haag te horen maar je stelt natuurlijk gelijk ook wat meer voor!

 

Nadat in Wijchen alle afstanden weer bij elkaar gevoegd waren voor het laatste stuk richting Nijmegen arriveerde ik om 10:10 uur bij de Philipspost. Monique zat een uurtje achter mij dus zou ik het laatste stukje alleen lopen.

Op weg naar de rust voelde ik 10 minuten voordat ik daar aankwam een irritatie in de oksel van mijn grote teen van mijn rechtervoet. Een kleine inspectie leverde niets op maar ik voelde het wel. Ook zat er een klein blaartje op de hiel van dezelfde voet. Achter in de tent was er een apart gedeelte waar de EHBO in gevestigd was. Ik had weer geluk. Er lag nog niemand op de stretchers. Ik had de beste blarenbehandelaar uitgezocht en dat was Greet. Ze zag er ook het leukste uit maar dat kwam misschien ook omdat ze de enige vrouw was!

Samen met een collega deed ze haar best om het blaartje te vinden. Ze zagen bijna niets. Het was in ieder geval te klein om te prikken. Ze zou mijn voetzool helemaal in gaat tapen inclusief de blaar op de hiel. 25 minuten was ze bezig met het kunstwerk. Ook deze tape zou het de komende dagen goed uithouden en mij beschermen van verdere overlast.

Toen ik op de stretcher lag belde Monique. Zij zat bij de rustpost en vroeg zich af waar ik was. “Ik lig dus ongeveer 15 meter van je vandaan achter dat schot met dat rode kruis, antwoordde ik.”

Haar ouders zaten er inmiddels ook bij en na een half uur, totaal zat ik er dus één uur, besloten we samen verder te gaan.

We liepen door Beuningen volgens een iets andere route dan vorig jaar. Dat weet ik omdat eerdergenoemde overloopHagenees Robbie F. nu in dit dorp woont dus ik ken het daar een klein beetje.

 

In Beuningen werd Monique gebeld door haar broer Marco. Die was onderweg en vroeg waar hij kon afspreken om ons te bevoorraden met bier en koffie. Weurt bleek haalbaar. Na Weurt krijg je de sluizen, iets daarna kwam hij aanlopen met vrouw en kind en een lekker koud in alumiumfolie verpakt biertje, plus nog eentje voor onderweg. Na een korte stop van 10 minuten gingen we weer verder.

Het stukje Nijmegen wat nu volgt vind ik nog leuker dan de intocht! We kwamen door een lekkere oude Nijmeegse arbeidersbuurt waar iedereen lekker op zijn stoepje zat tussen de kratten bier. Heerlijk sfeertje. Het doet mij denken aan de 3M marathon in Leiden. Dat is precies hetzelfde sfeertje.

Na deze buurt volgt een stukje door hartje Nijmegen door straten waar allemaal drukbevolkte kroegen en terrassen zitten. Hier krijg je echt vleugels en zweef je naar de Wedren.

We kwamen daar om 13:40 uur aan.

 

Na een biertje kwam ik bij de taxistandplaats waar ik me meldde met: “hallo, ik ben Maarten en ik moet naar Kinderdorp”. Hilariteit alom. Mijn medepassagiers bleken dezelfden als gisteren te zijn.

Wederom kwam ik als eerste aan in het huis. Ik werd daar begroet door T. die zich netjes aan mij voorstelde en weer haar levensverhaal ging vertellen en ook dat ze gisteren in Elst was gevallen en met de trein naar huis was gegaan. Toen ik zei dat dat 5 gulden kostte ging haar een lampje branden. Zij had de hele dag van ’s ochtends vroeg tot ’s middags tekenfilms op de tv zitten kijken en shaggies zitten roken.

 

Die middag heb ik ook kennis gemaakt Richard en Anita, de begeleiders van het andere paviljoen. Omdat Cok mij heeft gezworen de volgende 4daagse te gaan lopen was het voor Richard een leerjaar omdat de verantwoordelijkheid van onze verzorging volgend jaar volledig in zijn handen zal rusten.

Stephan, één van de  jongeren van het huis was zeer geïnteresseerd in mijn Palm organisor waarin ik tijdens het lopen wat tussentijden en rusttijden bijhield. Toen hij zag dat je er ook spelletjes mee kon spelen was dat helemaal “vet” en speelde hij door totdat het apparaat aangaf dat de batterij vervangen moest worden. Dat heb ik de volgende dus maar gedaan.

Na wat nagepraat en gebierd te hebben ben ik voor één uurtje in mijn mand gekropen.

Toen iedereen binnen was bleken er meer blaren maar geen uitvallers te zijn.

 

 

Donderdag 19 juli: Dag 3

 

Na weer een heerlijke nachtrust en dito ontbijt was ik er weer helemaal klaar voor. Nieuwe wegwerpregenponcho in mijn heuptas gestopt. Ik draag namelijk altijd zo’n heuptas waar een heleboel in kan, routebeschrijving, portemonnai, repen, bidon met drinken, telefoon, blarenzooi en nog veel meer. Eronder kan ik mijn windjack hangen als dat niet meer nodig is. Heel handig, als je er alleen mee door Den Haag loopt zie je de mensen denken: Kijk daar loopt weer zo’n wandelsukkel. Dat dacht ik namelijk ook altijd.

Het trainen voor de 4daagse is niet altijd even leuk. Zoals laatst iemand ook tegen mij zei tijdens de politie Haaglanden wandeltocht, “ik loop hier niet voor mijn lol”. Ik loop die tochten om met plezier de 4daagse te kunnen lopen. De ellende die ik vorig jaar had aan mijn been (ontstoken scheenbeen en last van mijn lies) is iets wat iedereen op kan oplopen of je nou veel getraind hebt of niet. Ik hoop dat ik er in ieder geval nooit meer last van krijg want je moet wel goed gestoord zijn om daarmee door te lopen. Ik weet niet of ik dat een volgende  keer weer zou doen. Ik ben natuurlijk weer ouder en wijzer geworden!

 

Goed, alles was dus klaar en ook de paraplu! Je raadt het al, toen ik in de taxi zat was ik de paraplu dus vergeten. Sukkel!

Gelukkig hebben de weergoden hun best gedaan om mij genoeg te straffen zodat ik de paraplu de volgende dag niet zou vergeten. Wat een K-weer met een grote K die dag!

 

Bij de start dacht ik twee mensen voor me over Loosduinen hoorde praten. Dat is de wijk van Den Haag waar ik woon. Inwoners van die wijk worden Peenbuikers genoemd, afgeleid van de levendige handel die ooit gevoerd werd in die oranje rakkers. Echte Peenbuikers hebben het ook altijd over “het dorp” als ze het centrum van Loosduinen bedoelen.

Ik vroeg: “Pardon, komen jullie uit Loosduinen?” Dit bleek dus zo te zijn. Heel toevallig dat tussen al die duizenden mensen vier Peenbuikers mekaar vinden. Met één Peenbuiker heb ik de eerste kilometer al keuvelend gelopen. Deze jongen liep voor de 14e keer en vertelde dat al 14 keer vrienden toegezegd hebben om mee te gaan lopen maar dat hij dus alle 14 keer alleen gelopen heeft. Ik ben benieuwd of mij hetzelfde lot te wachten staat.

Potentiële aan mij bekend gemaakte 4daagse lopers zijn: Aad, Teun, Eric, Rob D., John, Jacques, Maurice en last but nog least onze eigen Cok! Nu nog even kijken wie van hen een man van zijn woord is!

 

De start ging heel voorspoedig. Om 4:01 uur was ik al geknipt.

Het eerste stuk tot aan de rust liep langs Malden, Molenhoek en Mook naar Middelaar. Aan de andere kant van het water zag je Cuijk liggen dat zich aan het opmaken was voor het feest van morgen. De pontonbrug lag klaar aan de kant.

Een uurtje voordat de rust zou komen begon ik de blaar van de eerste dag op mijn kleine teen te voelen. Het kreng had ik na de eerste dag doorgeprikt en gisteren afgetaped, maar vandaag was ik dat vergeten. Aangekomen bij de Philipspost heb ik maar even een inspectie gehouden en inderdaad was het ding weer dichtgegroeid en volgelopen.

Het was nog steeds maar een klein blaartje, beste lezer. Jullie willen natuurlijk griezelverhalen lezen over bloedblaren en ontvelde voetzolen enzo. Niet bij deze jongen dus. Twee maanden voor de 4daagse ben ik begonnen met mijn voeten twee keer per dag met kamferspiritus in te smeren. Daardoor worden het eelt en je voetzolen lekker hard. Vorig jaar werkte dit goed dus ik heb dit maar niet veranderd.

Goed, het kleine blaartje heb ik doorgeprikt en afgetaped en verder heb ik er geen last meer van gehad.

 

Na een half uurtje rust ben ik weer verder gegaan op weg naar het lusje bij Milsbeek. Dit was het lusje waar John vorig jaar uitstapte.

Tijdens het lusje begon er ineens een hoosbui. Tot dat moment was iedere bui nog goed te doen zonder poncho dus die zat nog netjes in z’n verpakking. Nu was het echt wel nodig het ding te pakken en aan te trekken. Binnen twee minuten voelde ik het water door mijn schoenen sijpelen en mijn sokken nat worden. Gewoon maar doorsoppen, er is toch niets aan te doen. De bui duurde ongeveer een kwartiertje.

Tijdens de bui een praatje aangeknoopt met iemand die dezelfde schoenen had als ik. Dan heb je gelijk gespreksstof voor een uur.

Aan het einde van de lus gingen we rechtsaf en kwam de eerste heuvel in zicht. Blijkbaar heeft het toch wel nut dat ik af en toe in de duinen ga hardlopen. Met de heuvels heb ik geen problemen hoewel er toch aardig steile rakkers bij zitten.

 

Via Bredeweg naar Groesbeek. Groesbeek liep ik wandelend met een lolly in mijn mond door. Een heel verschil met vorig jaar was het aantal mensen in Groesbeek. Waar het vorig jaar tijdens het schitterende weer helemaal vol stond met een drinkende en niet in lopers geïnteresseerde menigte (Lees: ramptoeristen) had iedereen nu een goed plekje.

Toch heel leuk dat die mensen daar stonden, ik zou er niet in de kou en de regen gaan staan! Dat waren tenminste echte bikkels!

Ik had deze dag flinke last van mijn rug gekregen. Dat was niets nieuws voor mij omdat ik 1,5 cm beenlengteverschil heb. Daardoor gaat mijn bekken scheef staan en na een paar van die wandelingetjes ga je vanzelf last van je rug krijgen.

Toen ik midden in Groesbeek het laatste stukje van mijn lolly kapot beet kreeg ik een verschrikkelijke hoestbui door het gruis van die lolly. Ik stond daar midden tussen al die toeschouwers een hoestbui te krijgen en tegelijkertijd mijn rug vast te houden omdat bij iedere hoest de pijn door heel mijn lichaam schoot. Je wil dan eigenlijk niet hoesten omdat je weet hoeveel pijn je rug doet maar je moet wel. De mensen aan de kant zag je kijken en denken: Ach, kijk die kneus nou, die haalt echt het eind van de dag niet, laat staan de volgende dag!

 

Na Groesbeek was ik hard toe aan weer een rustpost van Philips. Deze zou na Groesbeek komen maar ik zag niets wat op een blauwwitte tent leek. Juist op het moment dat ik eraan dacht om de eerste de beste commerciële rustpost op te zoeken zag ik de Philipstent gelukkig.

Toen ik daar lekker aan het rusten was begon de ergste bui van die dag.

Ik heb nog geprobeerd Monique te bellen maar ik kreeg geen gehoor. Ze zat tussen de heuvels en had daar geen bereik. Zij bleek ruim een uur achter mij te lopen.

Na een half uurtje ben ik weer op pad gegaan voor het laatste stukje richting Berg en Dal.

Ik heb nog geprobeerd Monique te bellen maar ik kreeg geen gehoor. Ze zat tussen de heuvels en had daar geen bereik. Zij bleek ruim een uur achter mij te lopen.

Dit stuk was mij heel bekend vanwege de Zevenheuvelenloop. Die loop ik elk jaar. Het is een hardloopwedstrijd over 15 km en is altijd in november.

 

In Nijmegen moesten we nog door een paar straten lopen waar het er erg gezellig uitzat. Voor een huis stond in de tuin een tapinstallatie. Iemand bood mij een spekkie aan maar ik trok zo’n vies gezicht dat hij vroeg: “Wil je iets anders dan?” Ik antwoordde dat een pilsje er wel in zou gaan. Die kreeg ik gelukkig gelijk in mijn handen geduwd en deze vond al snel de weg langs mijn uitgedroogde slokdarm.

 

Deze derde dag was mijn snelste dag. Terug op de Wedren mijn kaart voor de laatste dag opgehaald, biertje gedronken en weer in de taxi terug naar Kinderdorp.

Thuis in Kinderdorp zat T. gezellig op de bank in de vertrouwde houding zoals ze er iedere dag op de bank hing. Ze was ziek geworden en volledig aan de goede zorgen van Cok en Nicole overgeleverd. Ik denk dat deze twee haar ondertussen geadopteerd hebben!

 

’s Avonds hebben we lekker gebarbeknoeid met de nodige wijntjes erbij. Daarna hebben een aantal van ons nog heel cultureel gedaan. Vlak bij ons huis in de kerk van het Kinderdorp was een museum gevestigd. Hier was alles te vinden over de hele historie van het oorspronkelijke weeshuis wat Kinderdorp ooit was. Het had zijn roots in de vorige eeuw. Zelfs de verschillende koninginnen zijn er op bezoek geweest, de weeskinderen deden zorgvuldig ingestudeerde acrobatische stunts.

Vroeger was ook alles op het terrein aanwezig: drukkerij, wasserij, bakkerij, naaiatelier etc. Tot twee jaar geleden liep de 4daagse ook altijd over het terrein. Nu gaat de route door Weurt er achter langs.

Daarna naar bed voor de laatste nacht van de 4daagse.

 

Vrijdag 20 juli: Dag 4

 

Vanochtend stonden we zoals gewoonlijk om 3:20 uur aan de ingang van het terrein te wachten op de taxi. Om 3:40 uur mochten we pas bellen waar deze bleef. Dan krijg je uiteraard te horen dat ze onderweg zijn. Door het lange wachten was mijn stoelgang flink op gang gekomen. Ik kon niet langer meer wachten. Ik raad dus iedereen af om achter het elektriciteitskastje naast de ingang te gaan kijken zonder beademingsapparatuur.

De taxi was er om 4:05 uur. De start was natuurlijk al geweest. Toen wij om 4:15 uur na een dodenrit door Nijmegen toch veilig aankwamen (na bijna een overstekend dranghek te hebben geramd) konden we gelijk een knipje krijgen en doorlopen. Het was eigenlijk wel grappig om eens te zien hoeveel mensen er dan nog starten.

 

Deze dag zou mijn vrouw Saskia met Maurice (een vriend) naar Cuijk komen. Ik had geen idee hoe laat ik daar aan zou komen maar zij zou om 9:00 uur vanuit Den Haag vertrekken. Onderweg werd het me steeds meer duidelijk dat ik heel rustig aan zou moeten lopen om haar de kans te geven om op tijd daar aan te komen. Ik heb dus ook wat meer pauzes genomen dan ik de andere dagen gedaan heb en heb rustig de tijd genomen.

Bij de eerste stop om 6:00 uur bij een koffietent heb ik 10 minuten gerust. Ik raakte daar aan de praat met een paar jongens over hoe gek we eigenlijk allemaal zijn om aan deze wandeltocht mee te doen. Een van deze jongens vertelde zelfs dat hij bij zijn sollicitatiegesprek heeft bedongen dat hij de week van de 4daagse vrij moest hebben omdat hij anders hier niet ging werken. Zijn chef was niet op de hoogte van deze afspraak en wilde hem dus geen verlof geven. Dit was het hoogseizoen en hij had geen kinderen dus gingen de anderen vóór. Na een gesprek met de hogere baas was het dus wel geregeld.

 

Toen ik weer ruim een uur onderweg was begon ik weer aardig last van mijn rug te krijgen. Bij Overasselt was er gelukkig weer een Philipspost. Ik ben daar naar de EHBO gegaan en heb een hele goede rugmassage van een half uur gekregen.

Voordat ik de massagetafel op ging belde Raymond. Hij was kampioen om op de meest ongelegen tijdstippen te bellen! Als ik mijn handen ging wassen na toiletbezoek, als ik de taxi uitstapte in de stromende regen of als ik net mijn lunchpakket stond te bestellen. Toch altijd wel leuk. Ik kreeg altijd informatie of zijn collega voor of achter mij liep. Dat was een Westlander dus die lopen altijd achter mij…..

 

Ook dit jaar had ik van het thuisfront voldoende ondersteuning in de vorm van telefoontjes en SMSjes. Enkele trouwe fans hoorde of las ik elke dag. Aad was iedere dag de vroegste, nooit na 6:00 uur! Wie volgend jaar het record breekt van Aad verdient op het volgende verslag een eervolle vermelding. Vorig jaar belde hij een keer om 4:30 uur! DIT GELDT DUS ALLEEN TIJDENS DE 4DAAGSE!!!!!

 

Saskia en de kids belden ook iedere ochtend! Altijd leuk om de stemmen van die kleintjes te horen. Voor Maxime (bijna 5 jaar) was het heel moeilijk om te begrijpen wat papa nou aan het doen was daar in Nijmegen en waarom. Ja, waarom eigenlijk? Ik weet het ook nog steeds niet.

Lucette SMSte meerder keren per dag vanaf Gran Canaria  en Jacqueline die op het laatste moment wegens ziekte niet deel kon nemen bleef zo ook op de hoogte en zo kan ik nog veel meer mensen opnoemen.

Iedereen die in niet genoemd toch bedankt voor de ondersteuning. Zonder jullie zou het een stuk moeilijker zijn, bedankt!

 

Toen, na nog een rust van een kwartier duidelijk werd dat Saskia en Maurice Cuijk niet zouden halen omdat zij in de file voor  Nijmegen zaten, wilde ik snel doorlopen naar de laatste Philipsrust in Malden.

Toen ik Mook gepasseerd was, realiseerde ik me dat het toch nog een aardig stukje was naar Malden. Mijn rug had zin om te zitten en mijn keel had trek in een biertje. Op het terras van een café heb ik er maar lekker eentje genomen.

Toen ik weer onderweg was belde Monique dat zij er al zat en haar ouders zouden ook zo aankomen. Ze wilden op me wachten zodat we met z’n allen de laatste drie kilometer zouden afleggen. De tent was vlak na het laatste knipje. Toch is het wel een gruwelijk eind die lange weg naar de Via Gladiola vanaf Mook. Doordat ik deze dag zo rustig aan gedaan had merkte ik dat het gigantisch druk was onderweg. Normaal gesproken was ik de 30 en 40ers redelijk voor gebleven maar nu liep ik in de grote massa.

 

Het laatste stuk was moeizaam omdat we naast een fanfare liepen. Inhalen lukte niet en je loopt dan ernaast te slenteren. Via het fietspad hebben we de fanfare maar ingehaald waarna het redelijk lukte om door te lopen naar de finish. Onderweg op de Via Gladiola doet het je goed om te zien hoeveel mensen er naar je zijn komen kijken. Vanwege het slechte weer stond het nu maar 5 rijen dik. Vorig jaar was dat het dubbele.

Saskia en Maurice waren inmiddels in Nijmegen aangekomen en zochten een plekje. Het enige wat lukte was in de laatste bocht naar de Wedren. Daar stond ook Teun, de man van Monique met Femke, hun jongste dochter.

Monique zag Teun ineens staan en Saskia zag ik ineens lopen tussen de wandelaars. Met gladiolen in de hand heb ik mijn kruisje opgehaald. Gelukkig kreeg ik weer een medaille. Nu eentje met een kroontje erop. Volgend jaar is minder interessant want dan krijg ik een nummertje. Maaaaar daar doen we het natuurlijk niet voor. Waar wel voor weet ik ook niet precies maar dat het leuk is, is zeker!

 

Terug op Kinderdorp kreeg ik een flesje whiskey van Cok. Na het douchen heb ik die maar even opgedronken. Ik zou er lekker van gaan slapen op weg naar huis.

Langzamerhand kwam iedereen binnen. Van de groep zussen was Henni er het ergste aan toe. Ze had de hele week al last van blaren gehad. De tape ging eraf en wat je eronder zag daar werd je niet vrolijk van. Wat een ellende was dat.  De zussen hadden het allemaal gehaald op ééntje, Vanessa, na. Zij was tijdens de tweede of de derde dag uitgevallen.

Voor de rest heeft iedereen uit het huis zijn afstand gehaald. Ook de twee NS kanjers, Laura en Bianca hadden het gehaald. Zijn ze eens een weekje vrij en hoeven ze geen knipjes uit te delen, worden ze de hele week geknipt. Volgend jaar moeten ze maar eens aan de 40 gaan denken.

Coby, de enige deelneemster aan de 40 had het dit jaar ook weer gered.

 

Zo, dit jaar zat er weer op. Hopelijk staat het Kinderdorp volgend jaar weer tot onze beschikking.

Mike, Yulie, Stephan, Anita, Richard en zeker niet op de laatste plaats Nicole en Cok bedankt voor de organisatie. Ik heb het geweldig naar mijn zin gehad. Volgend jaar moeten jullie de toelatingseisen wel wat scherper stellen. Is T. achtergebleven op Kinderdorp of moest ze operatief van de bank verwijderd worden?

Cok, misschien kan je volgend jaar samen met T. lopen, in het kader van de lamme helpt de blinde ofzoiets.

 

See you all next year! Keep walking….

 

Maarten Berk

 

 

Totalen per dag

 

 

Vertrektijd

Aankomsttijd

Bruto-tijd

Netto-tijd

Pauze

Aantal pauzes

Blaren

dag 1

4:07 uur

13:15 uur

9.10

8.05

1.05 m.

4

1

dag 2

4:09 uur

13:40 uur

9.30 

7.48

1.40 m.

4

1

dag 3

4:01 uur

12:50 uur

8.47 

7.52

1.05 m.

2

0

dag 4

4:15 uur

14:55 uur

10.39

8.54

1.45 m.

5

0

 

 

Wandeltrainingen

 

1 april

Duinenmars in Den Haag

40 km

6 maart

Plas en Poeltocht in Amstelveen

40 km

20 maart

Wadlopen naar Schiermonnikoog

20 km

11 juni

Kusadasi, Turkije

40 km

23 juni

Politietocht in Den Haag

40 km

30 juni

Nacht van het Westland, Poeldijk

50 km

12 juli

Met JanHee rondje Wassenaar

25 km

 

 

=====

 

Totaal

255 km