Verslag van de 86ste Nijmeegse Vierdaagse 2002

 

Cuijk1.jpg (80285 bytes)Cuijk2.jpg (74266 bytes)Cuijk3.jpg (72271 bytes)

 

 

Dag 1
Dag 2
Dag 3
Dag 4

Totalen per dag

Wandeltrainingen

 

Zou mijn derde vierdaagse weer succesvol verlopen zijn? Lees dit verslag en je zal het weten.

 

Dit jaar heb ik  weer minder getraind dan het jaar ervoor. Nu heb ik vier tochten gelopen van in totaal 170 kilometer. We zullen zien of het volgend jaar met nog minder trainingskilometers kan. Want het trainen blijft toch een saaie bezigheid die je alleen maar doet om zoveel mogelijk plezier te hebben in Nijmegen.

 

Ieder jaar heb ik iets gehad dat het lopen van de Vierdaagse wat moeilijker maakt dan normaal. In 2000 was dat de blessure aan mijn scheenbeen en lies, in 2001 was dat absoluut het slechte weer, wat zou ik dit jaar kunnen verzinnen?
Lang hoefde ik zelf niet na te denken. Teun deed dit wel voor mij. Hij belde mij met het verzoek een piano te verhuizen van Den Haag naar Gouda. Gelukkig wel in een busje dus het hoefde niet lopend!
Saskia had mij nog gewaarschuwd: ”Doe nou voorzichtig en let op dat je die piano niet op je voeten laat vallen!”. Bij het in de bus laden van de piano ging het ding een beetje rijden. Ik ving de piano op met mijn lichaam. De punt van de piano boorde zich in tussen mijn ribben. Dit was vrij pijnlijk maar vanaf zaterdag werd de pijn veel erger. Bij iedere ademhaling, hoest of niesbui voelde ik mijn ribben.

Dit is toch een originele handicap om de Vierdaagse mee te starten, tóch?
Wat ik nog steeds niet zeker weet, was het de bedoeling van Teun om mij op deze manier uit  te schakelen zodat alle eer dit jaar naar zijn vrouw Monique zou gaan? Zij besloot in deze laatste week spontaan (na twee trainingstochten van bij elkaar 70 km, samen met haar vader) om dit jaar ook weer mee te gaan lopen met de 40 km.

Wat veranderd was, ten opzichte de vorige edities, was mijn lichaamsgewicht. Ik was dit jaar 10 kilo lichter dan de jaren ervoor. Ik was nu 94 kilo.

 

Dit jaar had ik ingeschreven met drie jongens uit Dordrecht van 22 tot 25 jaar. Met mijn 37 jaren zouden ze mij op sleeptouw nemen. Dit waren Maurice, Mark en Mervyn. Er zou er nog eentje bij zijn, Jochem, maar die haakte helaas op een bepaald moment af door een kuitblessure.
Maurice haalde mij met mijn vrouw Saskia af op de laatste dag in Nijmegen. Hij kreeg daar de smaak te pakken en haalde zijn maten over om dit jaar in Nijmegen te gaan meelopen.

Ik heb twee van mijn vier tochten vooraf samen met hen gelopen. Zij hadden een eigen visie over hoe je een 50 kilometer tocht zou moeten lopen. Dat deze niet helemaal strookte met mijn eigen manier van zo’n wandelingetje, maakte voor de training niet uit, maar in Nijmegen, zou ik mijn eigen plan trekken.

 

Maandag ben ik met de trein naar Nijmegen gegaan. De jongens zouden in een andere trein zitten omdat ze vanuit Dordrecht kwamen. Deze zou vroeger aankomen. Deze had bij elkaar 1 uur vertraging zodat ik lekker even in het zonnetje boven op mijn tassen op het stationsplein kon liggen. Toen ik wakker werd waren de boys aangekomen.

Toen de jongens er waren zijn we naar de Vereniging gegaan om bij de VVV het adres voor het onderdak te krijgen. Het was een straat in het Waterkwartier, ongeveer twintig minuten lopen vanaf de start.

Eerst namen we de taxi met al onze spullen naar het huis van de familie Vos, ons logeeradres. In het huis sliepen 8 lopers, wij met z’n vieren boven op zolder (met één raampje voor de frisse lucht) en twee slaapkamers voor de andere 4. Er was één badkamer, dat bleek toch een beetje te weinig te zijn voor 6 lopers van de 50 km die dus allemaal om dezelfde tijd wakker werden en van de badkamer gebruik wilden maken. Als het nou bij die 6 mensen bleef, maar nee, de echtgenote van één van de lopers liep zelf de 30 maar wilde ’s ochtends ook met haar man meelopen naar de start. Dus het was met z’n zevenen vechten om de badkamer.

Om een beetje ruimte te maken in de badkamer moesten we zelf de hondenmand van de wasmachine halen zodat je je handdoek neer kon leggen. Maar toen we eenmaal zelf een beetje opgeruimd hadden was het best te doen. Ook onze zolderkamer moesten we een beetje verbouwen.

 

Nadat we geïnstalleerd waren zijn we naar de stad gegaan, hebben onze papieren en startkaart opgehaald en zijn we lekker bier gaan hijsen op het terras. De zon was inmiddels uitbundig gaan schijnen dus het was het beste weer om bier bij te drinken!

 

’s Avonds na het eten zijn we nog naar de Waalkade gegaan om weer verder te drinken. Ook hadden we afgesproken met Joost, de oom van Mervyn en er was ook Marcel, een Marechausseecollega van hem. Zij zouden voor de tweede keer de Vierdaagse lopen.
Met een beetje lekkere livemuziek op de achtergrond was het er best uit te houden. Om 22:00 zijn we ongeveer naar huis gegaan om lekker in onze manden te duiken. Het zou al weer snel 2:45 uur zijn, de tijd waarop de wekker ging.

 

 

Dinsdag 16 juli: Dag 1

 

Als vanouds heb ik deze eerste nacht niet echt goed geslapen. Onbewust en ondanks de “jarenlange ervaring” ben je je toch een beetje druk aan het maken over de dag die zal volgen.

 

Vanaf het huis van de Vosjes was het 2 kilometer lopen door het centrum naar de start bij de Wedren. Heen en terug was dit dus 4 kilometer gratis per dag erbij. In totaal zouden we dus geen 200 km lopen maar 216 km.

Vandaag liepen we in plaats van naar de Wedren naar het Julianaplein ertegenover. Daar was ook een startplaats, er stonden veel minder mensen en we zouden daar binnen 10 minuten vertrokken zijn. We waren er altijd precies om 4.00 uur.

 

Om 4:06 uur gingen we op pad. Na de Waalbrug (waar we netjes de omweg namen en niet de trap naar beneden, foei) kwamen we door Lent. In Lent werden we getrakteerd op dozen Harry Potter snoepjes die niet te pruimen waren, sommigen hadden bloemkoolsmaak!
Nu begrijp ik ook ineens waarom zoveel mensen met een rugzak op lopen waar een heuptasje eigenlijk volstaat. In zo’n rugzak kan je namelijk makkelijk zes doosjes snoep kwijt!
Zoals later bleek zou Monique het deze dag zeer zwaar hebben gehad vanwege de vele Harry Pottersnoepjes die ze niet zomaar kon verdwijnselen. Ze heeft haar studie aan Zwadderich nooit afgemaakt dus deze truc was ze nog niet machtig!

 

Toen Lent voorbij was namen de heren uit Dort hun eerste rust dus die jongens heb ik de rest van de dag niet meer teruggezien.
Na Bemmel en Huissen kwam ik in de extra lus die zelfs door Arnhem heen kwam. Bij manege Ruimzicht heb ik om 7:20 uur een bakkie koffie gedronken en na 20 minuten ben ik weer verder gegaan richting Elst.

Na Elst en Valburg kwam de splitsing met de 40 km. Traditiegetrouw in de hoek bij Herveld heb ik om 10:30 uur een laatste rust genomen van 30 minuten. In Oosterwijk werd er vanaf de kant van de weg naar me geroepen. Daar zaten de twee marechaussees van gisteravond, Joost en Marcel met de ouders van Mervyn, Ton en Els. Daar werd mij een stoel aangeboden, drank (helaas géén bier), fruit en snoep. De rust was eigenlijk niet gepland maar was toch leuk.

Met Joost en Marcel besloten we om het laatste stukje naar Nijmegen met z’n drietjes te lopen. Marcel was het flink zat en liep te popelen om aan het bier te gaan.

 

Aangekomen om (13:37 uur) op de Wedren heb ik me ook maar opgeofferd om een paar blikjes bier te halen voor onze militaire rechtshandhavers.
Daarna ben ik naar de het huis van de Vosjes gelopen, biertje gedronken, gedouchd en een uurtje gaan slapen. Om 16:30 uur kwamen de boys uit Dordrecht terug en werd ik wakker.

 

Na een copieuze maaltijd van een kippenpoot, aardappelen en mayonaise met sla, vielen de boys als een blok in slaap. Ik bleef iets langer op omdat ik ’s middags al had geslapen.

 

 

 

Woensdag 17 juli: Dag 2

 

Ook deze nacht heb ik niet zo heel best geslapen. Ik hield er onbewust een beetje rekening mee dat het vuurwerk aan de Waalkade om 23:00 uur zou beginnen. De klappen waren zo’n beetje boven ons zolderraam.
Ik ben maar even naar beneden gegaan en heb met Joop (de heer des huizes) in de tuin staan kijken naar het vuurwerk.
Daarna ben ik weer naar bed gegaan en heb zo’n kleine 4 uurtje geslapen tot de wekker ging.

 

Vanaf de start heb ik het eerste uur weer samen gelopen met de boys. Toen zij hun eerste rust namen ben ik weer doorgelopen.
Om 7:00 uur bij Wijchen ben ik even kort gestopt voor een kopje koffie.

 

Op weg naar de lus over die verschrikkelijke dijk naar Niftrik kwam ik in Balgoij boer Jan tegen. Jan heeft de vorige twee jaren in hetzelfde huis als ik gelogeerd.
Jan had een mooi GPS-apparaatje gekocht ter grootte van een mobiele telefoon waarmee hij via de satelliet de wandelsnelheid en het aantal gelopen kilometers van die dag kon bekijken. Ook kon hij zien dat vanaf het punt waar we liepen het hemelsbreed naar Niftrik maar 3 kilometer was. Alleen volgens de route die wij zouden gaan lopen zou dit iets van 10 kilometer blijken te zijn. Het was een heel mooi speeltje voor maar € 400,00!

Met Jan heb ik een klein uurtje gelopen over de dijk. Halverwege de dijk besloten wij uit elkaar te gaan. Ik ben een tandje hoger gegaan en heb de gaten in de dijk gelopen!

 

Na de samenkomst in Wijchen besloot ik Monique eens te bellen. Zij vertelde dat ze net de samenkomst van 30, 40 en 50 was gepasseerd. Ik vroeg wat ze op dit moment zag. Ze liep naar een grijze bus van VGZ. Ik antwoordde dat ik die net gepasseerd was dus dat ze ongeveer 15 meter achter mij zou moeten lopen. We hadden elkaar dus snel gevonden.

Zij liep samen met Anouk en ……., de buurmeisjes van Jan, haar vader. Die meiden begonnen af en toe hele stukken hard te lopen, compleet gestoord!

 

Na Wijchen volgde de rustpost van Philips waar ik illegaal mocht zitten omdat ik mijn shirt niet aan had en vorig jaar wél officieel voor Philips gelopen had. Na de rust zijn Monique en ik doorgetippeld naar Beuningen.
Op de rotonde voor Beuningen kwam ik Marjolein tegen, de vrouw van overloophagenees Robbie F. (zie vorige verslagen). Zij was daar met de kinderen, zelfs de jongste spruit was erbij. Die gaf mij geen aandacht want hij bleef lekker doorpitten op de buik van zijn moeder.

Monique was ondertussen doorgelopen met een collegaatje uit het zwembad die ze kort voor de rotonde was tegengekomen. Ik heb toen ik bij Marjolein wegging ongeveer 500 meter hardgelopen om aan te sluiten bij Monique. Dat was eigenlijk best lekker. Het is even een andere beweging die toch wel bevalt!

We zijn doorgelopen naar een saaie benzinepomp voor Weurt waar ze helaas géén bier verkochten. Na 5 minuten rust zijn we er dus ook weer weggegaan voor het laatste stukje.

 

Na Weurt kwamen we door een leuk stukje Nijmegen. Het was het Waterkwartier, de wijk waar het huis van de Vosjes stond.
Daarna ga je het centrum van Nijmegen in waar het in de barstraten één groot feest is. Ik vind deze binnenkomst eigenlijk altijd het mooiste van de Vierdaagse, eigenlijk nog veel leuker dan de intocht op de vierde dag. Alle kroegtijgers die normaal gesproken ’s avonds in het café zitten zie je dan allemaal op straat hossen. Bij het homocafé stond een schitterende “drag queen” die menig hart sneller deed kloppen!

 

Om 13:15 uur waren we op Wedren. Monique en ik gingen daar ieder onze eigen weg.
Ik ging met een biertje aan één van de tafels zitten en raakte aan de praat met een echtpaar uit Noord Holland.

 

Ik ging naar huis lopen en heb onderweg nog even Maurice gebeld. Ik kwam er achter dat hij er best nog wel een tijdje over zou lopen voor hij binnen zou zijn.

Daarom heb ik thuis snel even een biertje gedronken met de Vosjes, even gedouched, snel nog een biertje gedronken en naar Marialaan gelopen die vlak bij ons huis was. Daar kwam iedereen aan, om aan het laatste stukje door het centrum te beginnen.
Eerst bij de kroeg op het kruispunt even een glas bier gekocht en daarna op mijn gemakkie aan de kant op de stoep zitten wachten op Maurice. Hij liep een kwartiertje voor de andere jongens.
Terwijl ik dus lekker rustig zat te wachten op hen, merkte ik dat iedereen mijn kant op zat te kijken. Dat bleek dus niet naar mij te zijn maar toen ik achterom keek zag ik de reden ervan. Achter mij bleek een massagehuis te zitten. De werkneemsters stonden in de deuropening te genieten van het mooie weer en van de aandacht van de vierdaagselopers. Vooral pelotons soldaten genoten ook massaal!
Volgens insiders kon je in het huis niet alleen maar een orthodoxe massage krijgen maar ook iets extra’s!
Een oudere deelnemer van boven de zeventig stopte voor de dames, praatte met hen, haalde een pot vaseline uit zijn rugzak en verdween naar binnen. Ik heb hem niet meer terug gezien.

’s Avonds na inspectie van mijn voeten ontdekte ik onder mijn kleine teen een piepklein blaartje van 2 mm doorsnee die als je er alleen al naar keek spontaan verdween. Het dingetje heb ik even doorgeprikt en ingetaped. Ik heb geen last van de blaar gehad en zou er ook geen last van krijgen. Het zou de enige blaar blijken te zijn deze Vierdaagse. Helaas lezers, géén gruwelijke verhalen van bloederige blaren dit jaar!
Een maand lang iedere dag de voeten insmeren met kamferspiritus blijkt voor mij een paardenmiddel te zijn. Verder geen dure smeerseltjes of andere spannende rituelen. Een week voor de Vierdaagse nog even naar de pedicure die er een paar kilo eelt afsnijd en ik ben er klaar voor.

 

Bij het eten begon de oudste van de gasten in het huis, Wijnand weer te oreren. Wijnand was in de tachtig en ongetwijfeld één van de oudste deelnemers aan de Vierdaagse. Hij ging voor de 38e keer. De avond ervoor moesten we tot vervelens toe horen dat vroeger de afstand geen 50 km was maar 55 km en dat hij dat altijd gelopen heeft. Vanwege zijn huidige leeftijd hoefde hij maar 30 km te lopen.

Het gehoorapparaat van Wijnand stond niet hard genoeg aan. Maar al stond hij hard genoeg aan, dan zou dat nog niets uitmaken. Wijnand stond namelijk altijd op “zenden”.

Toen hij hoorde dat ik om 13:15 uur binnen was zei hij: “Zo jongen, dan loop je verdomd hard, zo’n beetje 9 kilometer per uur”. Hij beweerde dat hijzelf een tempo had van 7 km per uur.
Een simpel rekensommetje leert dat de man na de start van 7:30 uur om ongeveer 12:00 uur dan binnen zou moeten zijn. Dit zou dan ongeveer 15:00 uur moeten zijn. Uiteraard heel knap op die leeftijd maar hij accepteerde niet dat zijn tempo dan ongeveer 5 km per uur was, en dan heb ik nog gunstig gerekend.

Het is wel even grappig om naar het wereldrecord zwemmen te kijken van Edith van Dijk, Nederlands topzwemster op de superlange afstanden in open water. Zij zwemt over 25 kilometer sneller dan menig wandelaar wandelt over dat stuk. Over één kilometer doet zij ongeveer 12 minuten! Ik wandel 9 á 10 minuten over een kilometer.

 

Donderdag 18 juli: Dag 3

 

Vandaag was de dag van de Zevenheuvelen. Een route die mij grotendeels bekend is omdat ik altijd in november de Zevenheuvelenloop (hard)loop. Dat is een wedstrijd van 15 kilometer die over de Zevenheuvelenweg gaat.
Traditiegetrouw krijg ik op deze dag altijd last van mijn rug. Dit is de enige reden waarom ik deze dag een beetje vrees.


De eerste pauze heb ik genomen in een hoek bij Molenhoek. Daarna heb ik flink doorgestapt naar Milsbeek waar het beruchte lusje van 10 kilometer zou beginnen.
Deze lus is verschrikkelijk saai en lang. Er is daar niets te zien. Je moet hem gewoon heel hard lopen en zo snel mogelijk weer vergeten. Het eerste jaar belde John mij in die lus met de mededeling dat hij helemaal alleen liep en zou stoppen. Ik kan het me wel voorstellen, het is niet echt inspirerend daarzo.

Vlak voor de lus raakte ik aan de praat met een veteraan die al 25 keer gelopen had. Met hem  heb ik de hele lus gelopen. Al pratend loopt het lekker en voordat ik het wist was de lus weer voorbij. De man nam afscheid want zijn vrouw (die de 40 liep) zou bij het begin van de heuvels, en dus aan het einde van de lus, op hem wachten (of andersom).

Direct bij het samenkomen van de 40 km zie je de eerste heuvel al opdoemen. Met de heuvels heb ik op de een of andere manier nooit problemen, hardlopend ook niet. Waarschijnlijk komt dat omdat ik thuis de duinen gewend ben.

 

In Breedeweg heb ik Monique gebeld waar ze was. Ze was ongeveer een kwartier achter mij. Ik ben dus lekker op een terrasje gaan zitten en heb gewacht tot zij er was.
Daarna hebben we samen gelopen naar Nijmegen met een tussenstop bij de laatste Philips rustpost die na Groesbeek was.

 

Meestal begint op deze derde dag de last van mijn rug. Dit jaar bleef dit gelukkig uit. Misschien scheelde het wel dat ik 10 kilo kwijt was!

 

Na een paar biertjes op de Wedren waar ik aan tafeltje zat met hetzelfde echtpaar als de dag ervoor ben ik door het centrum naar huis gelopen.

Om ongeveer 14:00 uur toen ik door de laatste winkelstraat liep, 5 minuten van het huis van de Vosjes vandaan, werd ik aangesproken door een kerel op een terrasje voor een café. Hij riep naar mij: “Wat jammer hè, dat het nog maar één dag duurt!”. De zon scheen en ik had eigenlijk nog geen zin om naar huis te gaan dus ik ben bij hem aan tafel geschoven.
Ik deed mee met zijn voorbeeld en nam een pul bier. Dit zou de eerste zijn, maar zeker niet de laatste.
De man heette Ton en kwam uit de Achterhoek. Hij sliep in de ruimte boven het café. Zijn zoon studeerde in Nijmegen en had een woning erboven, zodoende kon hij daar blijven slapen met zijn maten Jan en Henry.
Het waren 50+ers die in Nijmegen behalve het wandelen flink de bloemetjes buiten zetten. Zij wilden die avond nog gaan stappen. De volgende dag kreeg ik een telefoontje van Ton, ze waren wezen stappen tot 2:30 uur! Wat een beesten waren dit.
Om 16:30 uur kwamen Maurice en Mervyn voorbij het café. Ze hadden al gezegd per telefoon dat ze moe waren en er niet bij zouden komen zitten. Maar de verleiding konden ze toch niet weerstaan en ploften ook neer om nog een paar potten bier te verstouwen.

Het was wel leuk om te zien dat de tips die de afgelopen dagen door de jonge Dordtenaren in de  wind werden geslagen door deze ervaren rotten nog eens bevestigd werden. Dat hield dus in: niet te veel en te lange pauzes en geen vaseline maar uierzalf in je naad smeren tegen het schuren.

De jongens gingen een half uurtje eerder dan ik weg naar huis. Om 17:30 uur ben ik vertrokken naar huis. Het laatste stuk naar huis liep ik niet meer in 1 rechte lijn, maar gelukkig werd ik halverwege ingehaald door Ton die nog even meeliep naar het huis van de Vosjes dat hij graag even wilde komen bewonderen. Na een korte rondleiding door het huis ging hij weer terug naar het terras.

 

 

Vrijdag 19 juli: Dag 4

 

Vanaf Overasselt keken Mark en ik naar een wat vreemdsoortige rugzak op de rug van een andere wandelaar. Dat vormde aanleiding tot een gesprek met de drager ervan. We hebben dus ongeveer een uur met deze jongen lopen babbelen tot aan Grave. Hij was uit hetzelfde bouwjaar als ik (1965) en woonde in Nijmegen.
Het bleek dat hij net als ik aan atletiek had gedaan. Hij was een voormalige toploper op de 400 meter horden. Hij kende dus ook mijn vroegere atletiekmaatje Mike. Hij was een aantal jaren één van zijn grootste concurrenten.
Zo zie je maar dat er veel mensen voorbij lopen die toch een gemeenschappelijke kennis met je kunnen hebben waarvan je het nooit zal weten simpelweg omdat je elkaar niet spreekt.

Na de rottige weg door Grave zijn we op de dijk even gaan zitten bij een zeer tochtige rustplaats van de Dordtse Wandelvereniging. Mark voelde zich daardoor een klein beetje thuis.

Na een kwartiertje gingen we weer verder op weg naar Gassel en Beers.
In Beers zat Ton (de vader van Mervyn) met het broertje van Mark. Omdat we eigenlijk net rust hadden gehad zijn we na het plunderen van de gigantische zak met snoep weer verder gelopen.

Na Beers begonnen we aan de lus naar Cuijk.
In het begin van de lus kreeg ik een telefoontje van Saskia dat ze met Maxime in Cuijk langs de route zat. Ik zou daar ongeveer over een uurtje zijn. De eerste snel(le)wandelaars kwamen toen al bij haar langs.

In Cuijk zou Mark de rust bij Saskia overslaan en doorlopen naar Ton, die inmiddels Beers verlaten had en voor de pontonbrug in Cuijk een plekje had gevonden.

Op zoek naar Saskia riep Mark: “Daar is ze”. Helaas, dit bleek Petra te zijn, de vrouw van boer Jan (zie dag 2 en de verslagen van de vorige jaren). Petra stond hevig naar me te zwaaien maar met de gedachte aan Saskia en Maxime ben ik maar even doorgelopen. Een minuutje verder zaten ze.

Maxime stond met een bak snoep langs de weg en had niet al te veel aandacht voor haar vader. Snoep uitdelen en stickers en speldjes krijgen was veel interessanter. Bij haar eerste sticker had ze opgebeld en gezegd: “Pappa, een meneer gaf een sticker en hoefde niet eens een snoepje!!!”.

Gelukkig had Saskia een blikje koud bier bij zich en onder het genot van een sigaartje en mijn lunchpakketje heb ik daar een half uur doorgebracht. Maxime hield het maar een minuut uit op mijn schoot want ze wilde graag weer aan de weg staan!

Om 10:10 uur ben ik bij Saskia en Maxime vertrokken en 5 minuten later was ik bij Ton om Mark op te pikken.

Voor Mook werd ik ineens op mijn schouder getikt door Monique. Zij was 5 minuten nadat ik weg was bij Saskia aangekomen.
Met z’n drietjes hebben we gelopen tot de laatste controle in Malden. Na het ontvangen van het laatste knipje zijn we in de taxi gesprongen en naar Nijmegen gereden……geintje! Hoewel, er schijnen mensen te zijn die dit écht doen!

Vanaf deze controle is het nog 8 kilometer lopen naar Nijmegen. De laatste rust van Philips kwam na twee kilometers waarbij Monique afhaakte. Zij zou daar op Jan blijven wachten.

Mark heeft op de Via Gladiola nog even twee tapbiertjes gestolen. Wie beweerd dat gestolen goed niet gedijd? Deze goudgele rakkers gleden er soepeltjes in!

Voor de tribunes nog even geposeerd voor Dave, de webmaster van 4daagse.pagina.nl, de pagina waar allerlei 4daagse links gepubliceerd zijn. Hij zet daar ook de foto’s op die hij gratis beschikbaar stelt.

Dave stond op dezelfde plek als vorig jaar. De foto die hij van ons heeft gemaakt staat ook dit jaar weer op de voorkant van de pagina waar je nu naar kijkt.

Overigens maakt niet iedereen foto’s voor nop. Iedere dag krijg je namelijk een papiertje in je handen gedrukt van 4daagsefoto.nl. Er staan dan mensen aan de kant die honderden of duizenden foto’s maken. Ze zeggen dan op internet dat deze foto’s gratis te downloaden zijn. Lezers: kijk hiermee uit. Het is verre van gratis! Eerst wordt een programma op je pc gedownload waarmee vervolgens je verbinding via je provider stopt. Je belt dan naar een nummer voor € 0,70 per minuut (!!!!) en daarna kan je uren zoeken totdat je eindelijk eens een foto van jezelf hebt gevonden. En dat dan vier keer omdat er iedere dag een foto gemaakt wordt. Gratis????? Me hoela, oplichters zijn het!
De fotozaak die op de eerste dag foto’s maakt is tenminste eerlijk. De tweede dag hangen er in de etalage de foto’s die je kan bekijken en besluiten of je ze koopt of niet.

Na de foto zijn we doorgelopen naar de Wedren. Daar heeft Mark zijn medaille opgehaald. Ik moest dit jaar genoegen nemen met een lullig speldje (de “3”). Nog twee keer lopen en ik krijg weer een medaille.

Na een biertje op de Wedren ben ik naar het station gelopen waar Saskia en Maxime zaten te wachten op mij. We zijn met z’n drietjes naar het huis van de Vosjes gelopen. Ik heb daar gedouched, spullen gepakt en we zijn via de MacDonalds naar huis gegaan.

 

Een groot gedeelte van dit verslag heb ik trouwens de maandag na de Vierdaagse op het strand van Kijkduin geschreven. Het was niet echt strandweer maar op het terras van strandtent “Bang on the beach” was het prima uit te houden! Volgend jaar ben ik tijdens de Vierdaagse in ieder geval te bewonderen in een tshirt ervan.
Neem zelf een kijkje via Internet op www.bangonthebeach.nl.

 

 

Totalen per dag

 

 

Vertrektijd

Aankomsttijd

Bruto-tijd

Netto-tijd

Pauze

Aantal pauzes

Blaren

dag 1

4:06 uur

13:37 uur

9.30

8.25

1.05 m.

3

0

dag 2

4:07 uur

13:15 uur

9.08 

8.08

1.00 m.

3

0,5

dag 3

4:16 uur

13:20 uur

9.05 

8.05

1.00 m.

3

0

dag 4

4:07 uur

13:15 uur

9.06

8.21

0.45 m.

2

0

 

 

 

Wandeltrainingen

 

13 april             Duinenmars in Den Haag             40 km

3   mei              Nacht van Pijnacker                    50 km

14 juni              Nachttocht Den Haag                  30 km

28 juni              Nacht van het Westland, Poeldijk  50 km

                                                                        =====

                        Totaal                                       170 km