Verslag van de 88ste Nijmeegse Vierdaagse 2004

 

 

De hoofdrolspelers:

mb2004.jpg (23790 bytes)

Maarten

m2004.jpg (8374 bytes)ed2004.jpg (17520 bytes)r2004.jpg (14635 bytes)

Marieke             Advil-Ed             Renzo

 

Foto's van de Vierdaagse

 

Dag 1
Dag 2
Dag 3
Dag 4

Totalen per dag

Wandeltrainingen

 

 

Woensdag 14 juli

 

 Zoals gewoonlijk heb ik ieder jaar voordat ik aan de Vierdaagse begin wel iets aparts. Twee jaar geleden had ik een week vantevoren een piano tussen mijn ribben gekregen. Dat vonden mijn ribben niet fijn en het was nog niet over toen ik begon met lopen. Vorig jaar had ik een gaatje ontdekt aan de binnenkant van mijn schoen. Het was te laat om te laten repareren en ik had er wel een blaar door opgelopen.

Dit jaar heb ik weer iets origineels: een hamstringblessure!

Gisteravond was ik wat aan het dollen voor de drakeboottraining bij The Hague Dragons begon en ik trok een sprintje achter iemand aan. Ik voelde ineens een stekende pijn achter in mijn rechterbovenbeen. Het was een hamstring die het niet fijn vond om op volle snelheid te functioneren.

Vandaag ben ik naar de dokter gegaan. Die constateerde dat het een lichte scheuring was van de hamstring, geen zwelling of bloeduitstorting. Dus de schade viel mee. Hij adviseerde rust.....

Hij kon natuurlijk niet zeggen dat het gaan lopen van de Vierdaagse de genezing zal bevorderen! Hij adviseerde om pijnstillers (paracetamol) mee te nemen en het aan te kijken. Ik mag er 3 keer per dag 2 slikken. Ik ben geen voorstander van pijnstillers dus ik zal wel kijken wat mijn lichaam volgende week aangeeft als de eerste lading is uitgewerkt.

Misschien valt het allemaal wel mee.

 

 

Maandag 19 juli

 

" Bier"

 Vandaag vertrokken om 10:15 uur. Ik werd opgehaald door Jo, de vriendin van de buurvrouw, Marieke. Eerst nog even Ed opgehaald in Scheveningen en daarna op weg.

Ik overtuigde Jo ervan dat we niet over Utrecht naar Nijmegen moesten rijden maar via Rotterdam,Gorinchem.  Dan kwam ik beter uit op mijn bestemming, anders kwamen we van de verkeerde kant Nijmegen in.

De borden Nijmegen kwamen langzaam dichterbij, met de nadruk op langzaam want we hadden een aantal files. Bij Nijmegen wist ik het zelf ook niet zo heel goed meer en er waren geen kaarten in de auto aanwezig.

Na veel omzwervingen door Nijmegen kwamen we toch bij de Maanstraat. Ik had ze de weg naar de snelweg gewezen en ging naar boven. Tassen uitgepakt en wat boodschappen gedaan bij de supermarkt aan de overkant.

Toen het fietsje gepakt om naar het centrum te gaan. Toen ik op wilde stappen merkte ik dat de band plat was. Dus even een vloek richting Niels, mijn gastheer die op vakantie is naar Afrika. Door de spijlen van het hok in de kelder kon ik van een andere fiets een pomp pikken/lenen en gelukkig was de band niet lek maar alleen leeg.

 

In het centrum van Nijmegen kwam ik gelijk al een groepje collega's tegen die ook mee gingen doen met de Vierdaagse. Babbeltje gemaakt en weer doorgelopen.

Na het ophalen van de spullen, waarbij het mij opviel dat ik voor het vijfde jaar dezelfde dame aan het startloket 50-b had, liep ik het terrein weer op. Marieke, Jo en Ed liepen me voorbij alsof ze me niet herkenden. Toen ik ze aansprak bleek dat ze ook net aangekomen waren. Ik vroeg nog: Hoe was Overasselt (waar zij sliepen)? Het bleek dat zij dat nooit hadden bereikt en dat ze alles om Nijmegen hadden gezien behalve Overasselt!

Toen zijn ze maar naar het centrum gereden en waren er net een kwartiertje (!). Vandaar dat ze me natuurlijk zo voorbij liepen. Het was inmiddels anderhalf uur later nadat ze mij hadden afgezet.

Ik heb ze maar op een biertje getrakteerd en we zijn naar de rest van hun groep gegaan. Zij waren er met een aantal mensen van de handbalvereniging. Daar zat de sfeer er al flink in want er was al flink wat bier gedronken.

Ondertussen kreeg ik een SMSje van Jacqueline, een wandelvriendin die ik nog ken van mijn eerste Vierdaagse. Zij was met haar vader op het terrein van de Vereniging. Daar werd ik allerhartelijkst ontvangen door haar en haar vader en een vriend en nog een Belgisch stel waarvan de man voor de 35ste (!) keer ging lopen. En natuurlijk vloeide het bier daar ook rijkelijk!

 

Enigzins onder invloed ben ik omstreeks 18:00 uur huiswaarts gekeerd en heb daar een overheerlijk pannetje macaroni gemaakt voor mezelf. Genoeg om er 2 a 3 dagen van te eten.....

Ik heb gelukkig geen last van mijn hamstring en we zullen zien wat de dag van morgen mij zal brengen.

 

Dinsdag 20 juli: Dag 1

"The Cult: Rain"  

Zoals altijd was de eerste nacht weer heel erg slecht. Ik heb geen oog dicht gedaan en was dus eigenlijk best moe toen de wekker ging.

Ik ben op tijd naar de start gegaan en stond er om 3.45 uur. Ik heb in de krant gelezen dat de eersten (die ook eerste willen aankomen) al om 2:30 uur bij de start staan, wat een idioten!

De start was iets voor vieren en ik kon om 4:01 uur mijn kaartje laten knippen.

Het eerste gedeelte ging redelijk voorspoedig en na een telefoontje met Marieke bleek ik een flink eind voor hun te lopen. Na Lent en Bemmel begon de nieuwe lus die erin gelast was omdat de lus door Herveld aan het einde van de dag eruit gehaald was. Het was een saai stuk door de weilanden.
De organisatie slaagt er op de één of andere manier in om de lussen voor de 50 km zo saai mogelijk te houden.

Bij de splitsing van de 40 en 50 liep ik op mijn routekaartje te kijken. Een jongen die voor het eerst liep sprak mij aan over de route. Hij bleef met mij oplopen. Hij liep op dat moment rustiger dan ik omdat zijn tempo een dikke 7 km/u was. Hij hield dus in en ik ben wat harder gaan lopen. Zo haalde ik mensen in die ik al een uur voor me uit heb zien lopen.

Na zo'n 3 uur gelopen te hebben vond ik het wel tijd worden voor een bakkie koffie. Omdat ik het belachelijk vind om er meer dan 1 euro voor te betalen bleven we een tijdje op zoek. Als ik ergens ga zitten moet de koffie betaalbaar zijn en de stoelen goed. Inmiddels waren we Huissen alweer bijna uit en ik begon al te wanhopen. Ik had er ondertussen al weer 3,5 uur op zitten. Tot ik een aantal jongedames voor hun huis in de tuin zittend op hun tuinstoelen een kopje koffie zag nuttigen. Ik zag mijn kans schoon. Ik vroeg: lekker bakkie? "Ja hoor" zei ze. Ik vroeg: wat kost dat nou? "Niets hoor" zei ze. "Wil je er ook nog bij zitten?" Dat liet ik me geen twee keer zeggen natuurlijk dus konden mijn maat en ik lekker zittend van een overheerlijk kopje koffie genieten. Het waren gezellige dames en ik heb ze ook nog op de foto gezet.

Mijn maat was na 10 minuten alweer opgestaan en was doorgelopen, ik ben na een kwartier weer op pad gegaan.

Na de lus door Arnhem kwam de 40 km er weer bij en ging ik op weg naar Elst. In Elst zou Tessa langs de route staan, de 7-jarige dochter van Marieke en een vriendinnetje van Maxime, mijn dochter.

Op de weg naar Elst heb ik een muziekje op gezet. Ik had een lekkere oude cd in MP3 formaat van The Cult opgezet. In het begin durfde ik nog niet heel uitbundig te zingen maar gaandeweg ging dat me steeds makkelijker af. Wat is het toch heerlijke muziek om mee te wandelen. Ik was inmiddels wat rustiger gaan lopen want ik zat er aardig doorheen. Waarschijnlijk heeft dat uurtje met "Snelle Henkie" me meer moeite gekost dan ik gedacht had.

Ik liep dus lekker te zingen en het nummer "Rain" van The Cult stond op. De tekst ging zoiets van: "I love the rain". Ja, dat had ik nou net niet moeten gaan zingen want of de duvel ermee speelde, het ging regenen!

Snel even mijn paraplu gepakt voor de eerste druppels. Langzamerhand werd het steeds erger en het hield op met zachtjes regenen. Inmiddels was ik het hartje van Elst beland en vond ik het tijd worden voor mijn regenponcho voor het betere regenwerk!

Die poncho is dus de rest van de dag tot aan Nijmegen niet meer uitgeweest! Wat een K(hoofdletter K)-weer. En dat op de eerste dag.

De toeschouwers in Elst waren inmiddels grotendeels gevlucht voor de regen. Tessa kon ik dus niet vinden, helaas.

 

Het was inmiddels weer tijd voor pauze geworden. Vanwege de regen waren er eigenlijk geen droge stoelen meer te vinden en ik bleef dus een tijdje doorlopen op zoek naar een droge stoel onder een afdak. Bij een oud boertje op klompen stond een tuinameublement op het erf met een grote parasol erboven. Ik mocht van hem wel even zitten. Dat was ook wel de enige gunst want koffie of iets anders zat er niet in bij deze man. Maar ik zat in ieder geval wél droog.

Daarna weer op pad gegaan richting Oosterhout naar die verschrikkelijke dijk naar Lent en de Waalbrug. Het enige lichtpuntje van dit stuk vind ik altijd de reactie van mensen die denken op een gegeven moment al bij de brug te zijn. Wat blijkt dan vervolgens: het is de spoorbrug en niet de Waalburg! Haha, dan moeten ze nog een paar kilometer doorlopen...... Of nog leuker, tegen beginnelingen zeggen dat we bij die brug daar moeten zijn, gaan ze helemaal kapot want dan moeten ze nog verder. Ja, ik ben er zelf ook ooit ingetuind dus nu mag ik genieten! Het zijn de geijkte beginnersfoutjes.

 

Met de juiste brug in zicht zag ik ineens dat ik achter Freek liep. Freek is een medepeddelaar uit het team van The Hague Dragons waar ik 2 keer per week aan drakebootracen doe. Freek liep voor de eerste keer mee en was verbaasd dat ik achter hem liep. Hij had verwacht dat ik allang binnen zou zijn. Ik was blij dat ik eindelijk iemand gevonden had in die ellendige regen om het laatste halfuurtje mee te kunnen babbelen. Ik was namelijk die hele Vierdaagse meer dan spuugzat en zat zo te balen dat ik voor het eerst serieus over dacht om thuis mijn spullen te pakken en terug naar Den Haag te gaan, zo slecht ging het.

Freek en ik kwamen iets na 13:00 uur binnen. Dat was misschien ook de verklaring waarom ik zo stuk zat. Ik was nog nooit zo snel op de eerste dag binnen geweest met zo weinig pauze.

 

Het terrein op het Julianaplein was een trieste bedoening en de banken en tafels die normaal druk bezet zijn waren nu akelig leeg. Ik heb snel mijn startkaart voor de volgende dag gehaald, mijn krantje (de Gelderlander) opgehaald en ben naar huis gefietst.

Ik moest eerst nog even bij de bakker aan de overkant een halfje brood halen. Toen ik buitenkwam viel de fiets van vermoeidheid uit mijn handen, daarna viel het brood in een plas! Ik pakte de fiets en het brood weer op en weer viel bijna de fiets uit mijn handen. Een vrouw op de stoep zat de zielige vertoning aan te kijken en vroeg of ik misschien haar plastic tasje wilde. Het moet er écht heel triest uit gezien hebben.

 

Thuisgekomen deed ik mijn rugzak af en merkte dat mijn schouders verschrikkelijk vast zaten. Ik kon dus haast geen biertje van tafel pakken! Na controle van mijn voeten werd waarheid wat ik al vreesde. Er zat weer een blaar op mijn hiel op de plek waar nog een oude blaar van 3 weken geleden zat. Gelukkig was het geen probleem deze door te prikken en later op de avond in te tapen.

Om 14:30 uur ben ik lekker in bed gekropen en heb de wekker op 18:00 gezet. Ik viel als een blok in slaap en werd redelijk fit weer wakker.

Even wat macaroni opgewarmd en later op de avond kwam Rob, de overloophagenees uit Beuningen langs om een biertje te drinken.

Ik was inmiddels redelijk hersteld en begon zelfs weer zin te krijgen in de volgende dag. Om 23:00 uur kroop ik mijn bed weer in voor een korte nachtrust tot 3:00 uur.

 

Woensdag 21 juli: Dag 2

"Uitvallers"

 

Vandaag de etappe door Wijchen en Beuningen met als lus het stuk over de lange saaie dijk naar Niftrik. De meesten vinden dit de zwaarste dag, daar ben ik het niet mee eens want ik loop hier altijd het snelste. Vooral de binnenkomst door het Waterkwartier (een soort Spoorwijk van Den Haag) en de straten in het centrum van Nijmegen zijn altijd geweldig en maken de saaie dag altijd goed.

 

's Ochtends vroeg bij de start belde Marieke, ze stond bij het startpoortje naast me met haar handbalclubje. Daarvan waren er na gisteren al 2 jongens uitgevallen. Eentje (Michael) met knieproblemen en de ander (René) met een dikke enkel. Arthur, de broer van Jo was gisteren behandeld voor zijn blaren. Het bleek er zo ernstig uit te zien dat het Algemeen Dagblad foto's van heeft gemaakt en dus vanochtend in de krant stond. Hij wilde wel van start gaan om te kijken of het ging. Zo, gingen we met zijn zessen van start. Arthur zou rustig aan doen dus gaf aan dat we maar weg moesten gaan. Jo bleef een tijdje bij hem lopen en die hebben we dus de rest van de dag niet meer teruggezien, helaas.
Zo liepen Marieke, Renzo, Ed en ik met zijn vieren de eerste kilometers van de dag. Na verloop van tijd liep ik met Ed samen een stukje voor op Marieke en Renzo.

We besloten na 2,5 uur lopen een pauze te nemen en misschien op Jo te blijven wachten. Zij bleek ons inmiddels voorbij te zijn gelopen. Toen wij weer gingen lopen hebben wij haar weer ergens voorbijgelopen, kortom het was chaos en we hebben haar niet meer terug gezien. Inmiddels hadden we ook te horen gekregen dat Arthur het had opgegeven na 12 km maar hij had in ieder geval zijn weddenschap (kratje bier natuurlijk) van de andere jongens gewonnen.

 

Ed en ik waren iets voor op Marieke en Renzo toen we de lus ingingen. De dijk naar Niftrik werd nog een aantal malen saaier dan hij al was vanwege een dichte mist waardoor je niet eens kon zijn dat de dijk aan het water lag. Gelukkig bleef het weer goed en aan het einde van de dijk werd het voor het eerst tijd om de zonnebril te pakken. De muziek heb ik maar even laten zitten want dat was gisteren geen goede keuze gebleken.

Voordat we samen gingen komen met de 40 km werd het weer tijd voor een bakkie koffie. Na een kleine 10 minuten kwamen de andere 2 er ook bij. Het was er gezellig en van een andere loper hebben we nog wat chocola gebietst. Die jongen pakte een hele grote reep waarop ik vroeg: en die ga je natuurlijk helemaal zelf opeten? Oh, willen jullie soms een stukje? was zijn antwoord. Klopt, dat wilden we wel en zijn reep was daarna bijna op!

 

Ed en ik gingen wat eerder dan de andere twee op pad. Jo bleek inmiddels de EHBO te hebben opgezocht voor een blarenbehandeling. Die schrokken daar van de manier van intapen en het gebruik van een compeed pleister en weigerden verdere behandeling. Ze moest eerst zelf maar die pleister eraf weken. Dus is ze maar verder gelopen zonder geholpen te zijn.

 

In Wijchen was het weer erg gezellig en het werd zelfs tijd om het tshirt uit te trekken en in een hemdje verder te gaan. Dit is voor mij toch het echte vierdaagseweer. Lekker warm en een zonnetje.

Na Wijchen zat Ed er een beetje doorheen. Ik heb geprobeerd door maar tegen hem aan te blijven te praten hem erdoorheen te slepen. Dat lukte aardig. Ook helpt het als ik dan zeg dat hij de volgende is van het groepje die uit gaat vallen. Ineens zei Ed: ik weet nu waardoor het komt, het wordt weer tijd voor doping! Hij slikte een Advil pilletje. Dat schijnt het huismiddel van de handballers te zijn want Marieke en Jo zweren er ook bij.

Daarna volgde Beuningen. Het enige voordeel aan Beuningen is, dat mijn makker Rob er woont. Hij kwam na Beuningen op de fiets met zijn buurman Paul ons opzoeken. We hebben even een kwartiertje pauze ingelast en zijn weer gaan lopen toen we Renzo en Marieke langs zagen lopen.

Toen wij hun bereikt hadden kreeg Advil Edje de spirit en het spul ging werken. Hij ging er in een razend tempo vandoor en we hebben hem niet meer teruggezien. Nu maar hopen dat Ed niet naar de dopingcontrole hoeft om te plassen.

 

Bij Weurt vond ik het hoog tijd worden voor een biertje en bij een tentje kon ik de laatste twee halve literblikken Heineken bemachtigen. Tja het is niet anders, dan maar Heineken. Het was voor het eerst dan Renzo en Marieke van de geneugten van een biertje onderweg mochten proeven. Iedereen denkt altijd dat het in de benen gaat zakken maar dat vind ik (voor mij in ieder geval) onzin.

 

Na Weurt begon het leuke stuk door het Waterkwartier. Een schone jongedame aldaar die ik op de foto zette trok spontaan haar bovenstukje naar beneden maar helaas was mijn toestel nog niet klaar voor de volgende foto. Op mijn verzoek om het nog een keer te doen ging ze niet meer in, helaas. Het was er weer vanouds gezellig en was een leuke warming up voor de In de Betouwstraat en de van Welderenstraat. Die stonden weer vol met hossende en feestende mensen. Een paar travestieten wilden graag op de foto en poseerden gewillig.

 

Op het terrein van het Julianaplein was het weer erg gezellig en het bier vloeide er rijkelijk. Om 15:00 uur begon het te regenen maar dat duurde gelukkig maar een halfuurtje. Wij hadden één van de weinige plekken onder een parasol bemachtigd dus hadden er geen last van. Jo was nog wel aan het lopen en zat dus midden in de bui.

Ze heeft het uiteindelijk toch gered en staat morgen weer aan de start met frisse moed.

 

's Avonds een telefoontje gehad van André, een internethardloopmaatje van me uit Utrecht dat hij het vandaag niet gered heeft en onder de blaren zat. André is een niet onverdienstelijk langeafstands(hard)loper die de Vierdaagse m.i. iets te makkelijk heeft ingeschat. Heel jammer dat hij het niet gered heeft.

Morgen de Zevenheuveltjes, altijd één van mijn favoriete onderdelen. En de doorkomst door Groesbeek met veel dronken ramptoeristen.

 

Donderdag 22 juli: Dag 3

 

"Retro-zonnebril" 

 

Vanochtend na wederom een korte nachtrust ben ik weer van start gegaan met Marieke, Renzo en Ed. Helaas heeft Jo besloten te stoppen vanwege de blaren. Dat is heel erg jammer en zeker voor mij. Ik had namelijk vantevoren gezegd dat ik mijn startkaart op zou eten als die meiden het niet zouden halen. Nu moet ik een halve kaart opeten want Marieke gaat het op zeker redden.

Net als gisteren splitsten we ons weer in twee groepjes die toch wel vlak achter elkaar zaten. Ik liep weer grotendeels met Ed. We zijn een prima combinatie om te lopen.

Na 3 uur lopen hebben we de eerste rust gehouden in Mook. Toen Ed en ik daar neerstreken kwamen Marieke en Renzo 4 minuten later. Ik heb iedereen lekker bang zitten maken voor die verschrikkelijke lus die ging komen. Dit is namelijk het allerergste gedeelte van heel de vierdaagse. Ik had dus wederom weer niets teveel gezegd.

Gelukkig was het rond die tijd nog steeds heel erg mistig. Het heeft namelijk als voordeel dat je aan de overkant van de lus de andere lopers niet terug ziet lopen. Dat is nooit leuk om te zien. De keerzijde van de medaille is dat je daar natuurlijk zelf ook komt te lopen en dan de mensen ziet die nog aan de (k)lus moeten beginnen.

Tijdens de lus werden we ingehaald door een groep herriemakers. Er liep een aangever en iemand wiens stem op cabaretier Hans Teeuwen leek die alles inkopte. Het was onwijs leuk om te horen en het houdt je weer een tijdje bezig zodat je niet verder in je ellende zakt.

Deze is lus is dodelijk dat zelfs het Advilletje van Ed er niet tegen hielp. We hadden afgesproken aan het eind waar de 40 erbij kwam een rust te houden met de anderen. We waren dan weer 3 uur verder.

Nog voordat we dat punt bereikten kreeg ik een telefoontje van Marieke die met een heel zielige stem vertelde dat ze er flink doorheen zat. Het kostte mij moeite om haar op te beuren want ik vond er zelf ook allang niets meer aan.

We hebben een ruime rust gehouden in een weiland met veel wespen en blarenprikkertjes. Marieke had een klein blaartje tussen haar tenen, zie de foto's. De blauwe tenen die je ziet zijn van Renzo, het kwam door een handbaltoernooi.

Ik had heel kort daarvoor een beetje last van mijn achillespees gekregen. Het irriteerde en ik dacht aan een steentje in mijn schoen. Die zat er niet in en ook niet in mijn sok. Nu ik dit verslag maak zie ik dat mij rechterachillespees flink opgezet is. Waarschijnlijk komt het doordat ik nu al 2 dagen op andere schoenen dan mijn normale loop. Die waren nog steeds nat maar morgen ga ik ze weer aantrekken.

Het werd weer tijd voor hempjes, insmeren en zonnebrillen. Vooral de zonnebril van Ed was mooi. Hij had een voorloper van het klassieke RayBan pilotenmodel. Het is zo'n bril die nu weer in is en te koop is bij Retrowinkels. Ik heb even een foto van mijzelf laten maken met die bril. Zie dus ook weer de foto's.

 

Het was voor ons allemaal moeilijk op gang te komen na de rust maar we gingen op weg naar de eerste heuvel. Na Groesbeek zouden de afvallers van de groep op ons zitten wachten. Maar eerst hebben we natuurlijk 5 heuvels beklommen voor het zover was. Het zijn dus ook zeker geen Zeven heuvels!

Na Groesbeek kwamen we dus ook Jo, Arthur en René tegen. We werden symbolisch voorzien van een "appeltje /eitje". En wat voor mij belangrijker was: een biertje!

Dit bleek mijn doping te zijn want na ons vertrek koos ik in mijn eentje in een razend tempo voor het fietspad. Daar was het veel rustiger en je kon er lekker doorlopen. De ergste heuvels stonden immers nog te wachten op ons. Ik ging mijn beproefde methode van de heuvelbeklimming natuurlijk weer uitvoeren. Dat was hardlopend naar boven. Het lokte uitspraken van medewandelaars op in de trant van: "Zo, die durft!" en "Je mag niet hardlopen hoor, dat is tegen de regels". Maling aan de regels, ik ga hardlopend. Ik voelde mijn hamstring niet dus ik bleef lekker doorgaan.

 

Het stuk door Nijmegen viel erg tegen. Je denkt dat je er bijna bent maar het duurt nog zo lang voordat je bij de finish bent.

Aangekomen bij de biertent genoot ik zittend tegen een prullenbak van een lekker biertje. Ik besloot Marieke even te bellen. Zij was inmiddels aangekomen en stond bij de biertent! Ik draaide me om en daar stond ze mij te bellen, 2 meter van mij vandaan!

We hebben met het groepje nog even een paar biertjes gedronken.

 

Ik heb van Saskia gehoord dat ze morgen met de kinderen ergens langs de route staat dus ik heb iets om naar uit te kijken. Morgen gaat ook mijn internetmaatje Walter vanaf Cuijk met mij meelopen. Zwart dus. Ik benieuwd of het hem lukt de pontonbrug over te komen. Er schijnen controles plaats te gaan vinden. We zullen wel zien.

 

 

Vrijdag 23 juli: Dag 4

"Bad hairday"

Het wekkertje ging om 3:35 uur. Eerst maar even een blik naar buiten geworpen om daarna even helemaal niet vrolijk te worden van het uitzicht. Een flinke regenbui sloeg om zich heen. Zo te zien was het de hele nacht aan het plenzen geweest. Tja, nu bedenken wat aan te trekken. Het zou een natte fietstocht naar de start worden. De regenponcho van de eerste dag maar vast in paraatheid gebracht. De plastic tasjes van mijn krantenabonnementje op "Gelderlander" brachten uitkomst tegen natte schoenen. Even vasttapen rond mijn enkels en de schoenen bleven lekker droog.

Bij de start zag ik het clubje van Marieke weer. Het leken wel eskimo's. Ook volledig ingepakt tegen de nattigheid begonnen we aan het laatste wandelingetje van deze week. De regen stopte na ongeveer een half uurtje lopen waarna de tassen van mijn voeten af konden. Renzo en Marieke hadden hun waterdichte wandelschoenen aan maar wilden allebei eigenlijk liever hun hardloopschoenen aan. Bij Overasselt was hun onderdakadres gelegen dus een telefoontje naar de achterblijvers was genoeg om die schoenen te regelen. Jo en haar kornuiten zater ermee klaar aan de kant. Na een korte stop om schoenen te wisselen vertrokken we weer. Na Overasselt zou het smalle pad langs de maisvelden volgen. Ik was vergeten een rust in te lassen, we liepen tenslotte al weer zo'n uurtje of 3. Ik voelde me wel een beetje schuldig want ik wist dat er voorlopig tot aan het begin van de brug bij Grave geen rust met warme koffie zou komen. Het pad door de maisvelden was vervangen door een dijk. Ik ben eigenlijk vergeten of dit vorig jaar ook al zo was.
Gelukkig kwam er bij de brug een koffietentje waar we een plekje konden vinden. Doordat ik de eeste uurtjes van de dag de capuchon van mijn regenponcho op mijn kop had waren mijn door gel gecreeerde stekels natuurlijk van mijn hoofd verdwenen. Door even een foto van mijzelf te maken kon ik even bekijken hoe dat zat. Lang leve de digitale fotografie. Mijn haar was natuurlijk geen porum voor de intocht dus heb ik maar lekker een petje op gezet die ik de rest van de dag dan ook zeker niet meer af zou moeten zetten! Met mijn bronzen medaille met het "viertje" erop was die pet eigenlijk best cool.

Vandaag hoorde ik ook dat Freek mijn drakeboot collega gestopt is. Hij had last van een dikke voet die erg pijn deed, zodanig dat het niet meer mogelijk was om vandaag te starten.

Dus zo op weg via Grave, Gassel en Beers naar Cuijk. Kort na het begin van het extra lusje na Beers hielden we weer even een pauze. Marieke had een flinke blaar op haar kleine teen. Het doorprikken ervan deed ze liever zelf maar ik heb de blaar even ingetaped voor haar. Dat had ik achteraf prima gedaan want ze had er de rest van de dag geen last meer van. 
De samenkomst met de 40 km in Cuijk was als vanouds gezellig. Één groot feest als je door  het centrum loopt.
Walter (mijn internet-hardloopmaatje) zat al klaar in Cuijk om mij het laatste stuk naar Nijmegen te slepen, of zou het andersom zijn?? Als het op marathonlopen aan zou komen zou het eerste het geval zijn maar qua wandelen weet ik het nog zonet niet. In ieder geval zou Walter zwart meelopen en zo toch met alle egards van dien binnengehaald worden op de Via Gladiola. Hij viel goed in zijn rol als vierdaagsewandelaar want hij liep luidkeels en breed gebarend langs de menigte. Het deed voor deze oude Rotterdam marathonveteraan glorietijden herleven.
De pontonbrug van Cuijk lag er weer mooi bij. Ik was van plan geweest om dit jaar de Maas daar over te gaan zwemmen. Ik heb dat plan al vantevoren maar een jaartje opgeschoven vanwege mijn hamstringprobleem. Ik weet namelijk niet hoe mijn spieren en hamstring zou reageren op het koude water. Normaal gesproken kan ik wel wat hebben maar nu wilde ik toch wel even voorzichtig zijn.

Intussen had ik van Saskia gehoord dat zij met de kids een plekje had gevonden in het centrum van Malden. We waren ze al bijna voorbij gelopen toen ik haar ineens met Django zag staan. Maxime, mijn dochter, bleek Marieke ook al gespot te hebben. Na een kort en gelukkig weerzien en samenzijn en een comfortabele plas van Marieke in het gemeentehuis vertrokken we voor het laatste stukje van de vier dagen. We gingen op pad en Marieke had direct al trek in een biertje. Ik heb wat aangericht bij het nette handbalclubje met mijn biertje op de tweede dag! Ze zijn ook compleet afgestapt van het idee dat idee dat het in je benen gaat zitten. Dit is namelijk onzin, je loopt alleen maar beter van bier. Marieke had bij de lokale slijter maar even 4 ijskoude biertjes gescored die hun weg in onze dorstige kelen prima wisten te vinden. De volgende biertjes op de route naar Nijmegen waren ook geen probleem. We hadden tenminste iets om mee te proosten na het laatste knipje in Malden. Na Malden konden Walter en ik nog Leonie vinden, een internet-hardloopvriendin van ons uit Nijmegen. Leuk om eens te zien welke persoon nu werkelijk achter zo'n virtuele persoon zit.
De anderen liepen een stukje verder naar Jo en haar kornuiten. Daar kwamen wij ook net op tijd aan voor de foto van ons met de gekregen bossen gladiolen. Ik maak er altijd een sport van om zonder die lastige bloemen binnen te komen maar nu kon ik er écht niet onderuit! Drie bossen heb ik gekregen, ze stonden nog een week lang te pronken in de tent op de camping in Lochem waar ik de twee weken erna uit heb zitten rusten.
In de bocht voor de tribune hebben we nog even kennis gemaakt met de vrouw van Ed. Daarna zijn we doorgelopen naar het finishterrein. Daar hebben we na ontvangst van de kruisjes, en voor mij het "zilveren kruisje" ons weer tegoed gedaan aan het bier!

Ik had Ed al meerdere dagen zitten pesten dat één medaille van de 4-daagse maar het halve werk betekende. De kroon moet op het werk dus dat betekent dat je nog een tweede keer moet lopen voor de tweede medaille met het kroontje erop. Daarna mag je pas stoppen met de Vierdaagse. Renzo en Marieke willen volgend jaar voor de tweede keer gaan lopen maar Ed had het na één keer wel gezien.
Mijn medaille zat netjes in een doosje en ik wist van de eerste twee medailles dat die in een ordinair plastic zakje zaten. Toen ik dus aan de rest vroeg of hun medaille ook in zo'n mooi doosje zat sprong Ed uit zijn vel. Eerst dat geneuzel van mij over dat kruisje met die kroon en nu het doosje.....Ed is gelukkig een goede amateurtoneelspeler maar het was toch goed dat ik voor de zekerheid een paar Advilletjes in zijn bier had gegooid om hem rustig te houden.
Toen we een lekker plekje op het terrein hadden gevonden bleek Marieke geen bereik op haar telefoon te hebben. Heer als ik ben bood ik haar mijn telefoon aan. Maar het toestel zat niet meer aan mijn riem. Gelukkig had de "gevonden voorwerpen" mijn toestel. Saskia bleek al op de hoogte te zijn van het verlies want toen zij belde kreeg zij een vreemde stem aan de lijn die zei dat hij het toestel gevonden had en terug zou bezorgen bij de "gevonden voorwerpen". Hulde voor deze meneer!

Ik vond het leuk om van iedereen afzonderlijk te horen dat ze zonder mij de Vierdaagse een stuk moeilijker hadden uitgelopen. Dat deed me toch wel wat. Ik ben natuurlijk onderweg wel een zeikerd en betweter maar het wordt dus toch gewaardeerd. Ik heb iedereen wel een keertje uit het dal weten te trekken waar iedereen wel een keertje in terechtkomt. Ik praat iedereen dan gewoon de oren van de kop en zo gaat het vanzelf voorbij.
Ik wil Marieke, Ed en Renzo, en ook de uitvallers ook bedanken voor een hele leuke Vierdaagse. Ik was vantevoren niet van plan om met hun te gaan lopen maar het kwam zo uit. Dankzij hun heb ik ook lekker gelopen en een leuke tijd gehad. Jongens, bedankt! Tot volgend jaar want ik heb inmiddels begrepen dat de hele groep weer een poging gaat wagen, Ed krijgen jullie ook wel weer mee.....
Ook Jo en haar jongens bedankt voor de catering en "appeltje/eitje" onderweg.

Een aparte vermelding wil ik nog even maken voor Dennis, één van mijn wandelmaatjes van vorig jaar. Hij belde mij iedere ochtend rond 4:30 uur toen hij naar zijn werk ging. Het was altijd het eerste telefoontje van de dag waarmee hij het vaandel van Aad (zie vorig verslagen) overgenomen heeft. Volgend jaar gaat hij waarschijnlijk weer meedoen.

Later zijn er nog telefoontjes geweest van anderen die ook de vierdaagse hebben gehaald. Dit zijn Peter, Jacqueline en haar vader en Ilse. De laatste was vooraf heel erg geblesseerd aan haar heup maar uiteindelijk had ze tijdens de Vierdaagse meer last van blaren. Desondanks tóch gehaald en nu dan eindelijk het kruisje dat ze vorig jaar helaas niet haalde.

Saskia kwam mij met de kids thuis bij Niels weer ophalen om daarna lekker op vakantie te vertrekken naar Lochem. Daar kregen wij de verste tent aangewezen omdat die het mooiste lag en omdat wij 2 weken bleven terwijl de meesten maar één week gingen. Ik was daar in de eerste instantie niet zo blij mee want ik dat betekende ook dat de bagage ver weg moest worden gedragen. Gelukkig hielp de boerenzoon met de bagage waarna ik om 22:00 uur mijn nest in dook want het was een lange en vermoeiende dag geweest. Ik heb achteraf geen oog dicht gedaan die nacht vanwege de muggen. Het heeft dus ook zeker 3 dagen geduurd voordat ik weer de oude was.

Op naar volgend jaar waar ik mijn zesde medaille ga halen.......Bedankt voor alle belangstelling en "See you all next year!"

Verslagen van vorige jaren

 

 

Totalen per dag

  

 

 

Vertrektijd

Aankomsttijd

Bruto-tijd

Netto-tijd

Pauze

Aantal pauzes

Blaren

dag 1

4:01 uur

13:08 uur

9.07

8.32

0.35 m.

3

1

dag 2

4:10 uur

13:55 uur

9.45 

8.50

0.55 m.

3

0

dag 3

4:10 uur

13:55 uur

9.43 

8.40

1.05 m.

3

0

dag 4

4:10 uur

14:55 uur

10.45

9.30

1.15 m.

3

0

 

 

 

Wandeltrainingen

 

3 april   Duinenmars in Den Haag                      40 km

11 juni  Wandeling naar Hoek van Holland         30 km

17 juni  Wandeling naar Hoek van Holland         36 km

28 juni  Wandeling door het Westland                53 km

                                                                      =====

            Totaal                                                159 km