Terug naar opscheppagina

Verslag van de 91ste Nijmeegse Vierdaagse 2007

 

 

Dag 1

Dag 2

Dag 3 

Dag 4

Totalen per dag

Wandeltrainingen

 

Na het fiasco van vorig jaar waar ik het verder maar niet meer over zal hebben ga ik wederom proberen het zevende kruisje binnen te halen. Ik heb drie trainingstochten gedaan waardoor mijn totaal op een schamele 132 km komt.

In april de Zeemansloop uit Scheveningen van 40 km. In mei de schitterende tocht over de Afsluitdijk, georganiseerd door vriend Bill, van Zurich naar Hippolytushoef, 52 km en een maand later de Politie wandeltocht in Den Haag van 40 km.

Vorige week was ik nog van plan te gaan lopen met Jan en Nico. De dag ervoor kreeg ik pijn aan mijn linkerenkel.Op de huid was een grote rode plek ontstaan. Van binnen voelde het alsof iemand flink tegen mijn enkel aan had geschopt. Ik kreeg het vermoeden dat ik wondroos had. Ik heb dat al eerder gehad, heel lang geleden.

Ik ben 's ochtends naar mijn werk gegaan en toen heb ik maar gelijk een afspraak gemaakt met de huisarts voor de middag. En ja hoor, mijn vermoeden werd bevestigd: het was wondroos.

Van de dokter kreeg ik peniciline voor een week. Gelukkig nam de ontsteking binnen een paar dagen af en kon ik afgelopen week nog gewoon gaan werken.

Het is natuurlijk weer eens niet de normale voorbereiding op de 4daagse maar zo is er ieder jaar wel iets vlak voor de 4daagse begint. De vaste lezers van mijn verslagen hoef ik natuurlijk niets te vertellen.

 

Zondag, 15 juli 2007,

 

Afgelopen vrijdagmiddag werd ik opgehaald door Leo en Jan om naar de ligplaats van de Zilvermeeuw te gaan in Streefkerk. Daar aangekomen was Peter juist de boot aan het poetsen (what's new). De Zilvermeeuw zag er weer spik en span uit.

Het weer was prima en het werd met het uur warmer terwijl het inmiddels al 15:00 uur was. Na een paar biertjes hebben Peter en ik nog wat boodschappen ingeslagen in het dorp. Na weer een paar biertjes hebben we met z'n vieren de heerlijke bami van Sien, de vrouw van Peter opgegeten.

Na nog een paar biertjes en wat sterker spul zijn we rond 23:00 uur naar de kooi gegaan.

 

 

Zaterdagochtend in alle vroegte (8:00 uur) hebben we de motor aangezet en zijn in de richting van Tiel gevaren. Onderweg na een sluis hebben we een wedstrijdje gevaren met een ander jacht, een Granebank die net zo lang was als de onze, 15 meter. We verloren het ruimschoots!

Na een voorspoedige reis vr de wind waren we rond 14:00 uur bij de sluizen van Tiel. Daar moesten we een flinke tijd wachten voordat we uiteindelijk de sluis in mochten varen. De jachthaven van Tiel, onze uiteindelijke bestemming voor de nacht ligt daar om de hoek. Lopend zouden we er al lang geweest zijn.

Op de foto's van de sluis zie je een foto van de Renata, een gigantisch binnenvaartschip waar je op het dek een heus hondehok ziet voor de schippersdochter van een jaar of 3.

Ook lagen we in de sluis geparkeerd aan stuurboordzijde van de Granebank waar wij het wedstrijdje van verloren hadden. Wat bleek? Wij hebben n flinke motor van 220 pk maar zij hadden twee (!) motoren van 430 pk per stuk. Gek h, dat we daarvan verloren? Ongelooflijk om te zien dat een flink schip van 15 meter veranderd in een heuse speedboot. De punt van de boot kwam uit het water.

 

 

In Tiel hebben we weer lekker, net als vorig jaar haringen gegeten en  Duvel gedronken op het terras. 's Avonds zijn we uit eten geweest in een lokaal eettablisement waar Peter van een andere gast een flinke dikke sigaar had afgetroggeld onder het mom van "een weddenschap".....

 

 

Strakjes gaan we weer vertrekken naar Nijmegen. Het is maar een klein stukje en ik verwacht rond het middaguur te arriveren bij de sluis van Weurt. Ik ga een stuk verder op de kant waar ik opgehaald word door Esther van het forum die mij naar het huis van Niels kan rijden.

 

 

 

Met stroom tegen verliep de reis toch voorspoedig. Dit kwam misschien mede dankzij mijn stuurmanskunsten....

Rond 12:00 uur kwamen we door de sluizen bij Weurt. Bij de tweede brug lukte het om aan te meren en na een telefoontje haalde Esther mij daar van de boot en bracht mij veilig naar het huis van Niels.

Even opgefrist en daarna op de fiets naar het centrum om een beetje rond te struinen en wat boodschappen te halen want ik had nog geen brood, melk, beleg etcetera. Bier gelukkig wl want Niels had een sixpack witbier in de koelkast gelegd. Mjammie!

De fiets neergezet bij de gratis fietsenstalling. Na 200 meter door de winkelstraat te hebben gelopen kwam ik Anneke van het Walkers4Walkers forum tegen met haar dochter. Bij het Ierse Shamrockcaf hebben wij gezellig een paar biertjes gedronken. Henrike kwam er even later ook nog bij zitten.

 

 

Na die paar biertjes ging ik 300 meter verderop een broodje beenham scoren. Met een grote hap in de mond en saus rondom mijn mond werd ik begroet door Marc Link en Erik. En natuurlijk ook de vrouw van Marc. Zonder nog een boodschap gedaan te hebben ben ik met hen een terras op de Waalkade op gaan zoeken. Toen het inmiddels 16:30 uur was het de hoogste tijd om toch nog even die boodschappen te gaan doen. De bruine boterhammen had ik inmiddels in vloeibare vorm binnen...

Nu even thuis relaxen en me klaar maken voor het Gevelconcert van hedenavond.

 

 

Waarschijnlijk morgen verder. Dat hangt van mijn toestand in de ochtend af......

 

Wat een feest daar in Nijmegen! Bij de Grote Markt was wederom het Gevelconcert.

Na thuis eerst een uurtje geslapen te hebben (!) vertrok ik rond 20:00 uur naar het centrum. Bill was reeds aanwezig met zijn brandweermaten uit Nijmegen. En Bill had ook een heerlijk palinkje bij zich voor mij.

Van het forum waren ook Esther, mijn lift van gisteren, Henk (Dutchie) en Simon (Wandelfreakie) aanwezig. Na een donatie in de pot van de brandweer kon het feest beginnen. Ik weet nu ook waarom ze brandweer zitten. Vanaf de biertent werd binnen no time een luchtbrug gevormd om al het bier door te geven en de brand te blussen.

Later op de avond zijn Bill en ik naar de anderen van het forum gegaan. 10 meter van ons vandaan stonden de anderen, teveel om op te noemen, maar alle diehards waren aanwezig.

Tegen het einde van het Gevelconcert zijn we naar de Shamrock gegaan waar uiteindelijk ook de vier bikkels van de Makonimars aanwezig waren. De Makonimars is een mars van 700 km die twee weken geleden is begonnen vanuit Denemarken. Deense en Nederlandse militairen zijn in twee weken tijd van Denemarken naar Nijmegen gelopen. Hebben hier een dagje rust en gaan daarna nog even de 4daagse lopen!

Bart, n van de marinemannen zie je op de rechter foto. Hij heeft gewoon nog zin om te dansen!

 

 

 

 

Maandag 16 juli 2007

 

Vanochtend gn punthoofd gelukkig. Waarschijnlijk is het toch heel goed bier wat ze in Nijmegen schenken of misschien was het wel gewoon water?
Rond 13:00 uur vertrokken richting de Wedren om de inschrijfkaart om te ruilen voor de barcodekaart en een verse start/controlekaart voor de dinsdag. Bij kraam 50-B waar ik mij moest melden was het weer een feest van herkenning want dezelfde dame als voorgaande jaren zat er weer.
Daarna snel naar het tegenoverliggende terrein bij de Beeldjes gegaan want daar stond ongetwijfeld weer een grote groep van het wandelforum Walkers4Walkers.nl te wachten.
Ik kon me nauwelijks op het terrein vertonen of het eerste biertje werd al in mijn handen gedrukt door Ron, mijn Utrechtse vriend die n grote foute in zijn leven heeft gemaakt, na zijn jeugd in Den Haag is hij naar Utrecht verhuisd! 
Net als voorgaande jaren was het er weer supergezellig en iedereen was weer aanwezig. Oude bekenden, nieuwe gezichten die ik tot dan alleen nog maar via Internet kende.
Een heel leuke aanwinst op het forum waren een aantal leden van het Groot Genneps Genootschap Ter Bevordering Van de Gecombineerde Zang, Drank en Wandelkunsten, kort gezegd, het GGGTBVDGZDW, nog korter het GGG. Zie: http://www.grootgennepsgenootschap.nl/index.html. Gehuld in hun gele tshirts brachten zij ons prachtige liederen, drank, sigaren en vooral veel lol. Op mijn verzoek werd Ketelbinkie gezongen waaraan ik ook nog een actieve bijdrage (weliswaar met tekstboekje) heb mogen leveren.
Sunny deelde haar nieuwe http://www.sunnywalks.nl/ gadgets weer lustig rond. Ik heb er 3 sigaren mee aan kunnen steken voordat de aansteker het begaf maar ik heb nog wel een flink aantal flesjes ermee kunnen openen deze 4daagse. In het kader van "hebben, hebben, hebben" kreeg ik ook nog van Tante Wilma een zelfgemaakt gelukspoppetje. De buit was binnen en het feest kon beginnen!
De slijter, slager en supermarkt nabij de Wedren hebben goede zaken gedaan aan onze groep en de 4daagse organisatie met hun rare prijzen veel minder, gezien het grote aantal blikjes en de weinige plastic glazen op de tafels.

Zoals gezegd was het supergezellig en de middag was weer snel voorbij. Er moest ook nog een paar dagen gewandeld worden maar de kop was er in ieder geval af!
's Avonds een pan macaroni gemaakt waar ik de volgende dag ook nog van kon eten. Mjammie!

 

 

 

Dinsdag 17 juli: Dag 1

 

Omdat vanwege een ongelukje met de fiets van Niels deze niet meer te gebruiken was had ik ander vervoer geregeld. Ik kon 's ochtends vroeg opgehaald worden door Esther die mij zondag ook van de boot af had gehaald.
Keurig op tijd (3:15 uur) stond zij voor de deur. Zij reed door om de auto te parkeren bij haar schoonouders maar ze kon mij voor de tunnel afzetten. Daarvandaan was het nog 10 minuten wandelen naar de start.
Vlak voor het startterrein stonden een aantal dixies die een ongelooflijke aantrekkingskracht op mijn darmen uitoefenden. Ondanks dat ik voor vertrek van huis al twee keer geweest was heb ik de dixie toch nog een paar centimeter bijgevuld. De uierzalf die ik thuis rijkelijk had gesmeerd was door het Dixiebezoek uiteraard verdwenen. Dan zou ik tijdens de eerstvolgende rust wel even gaan smeren, voordat ik last van "wandelaars" krijgt (zie vorige verslagen voor diepgaande uitleg van deze ziekte/gebrek).

Om 4:01 konden we vertrekken voor de eerste dag.
Na ruim 3 uur lopen door saaie weilanden belandden we in Huissen. Nollie en ik hebben daar weer het caf Het Moment opgezocht die de afgelopen jaren zo vriendelijk was om wandelaars van gratis koffie te voorzien. Dit jaar was dit afgeschaft, helaas. Toch nog twee bakkies gedaan en ook de wc opgezocht om mijn naad even te voorzien van een vorstelijke lik uierzalf. Uierzalf? Uierzalf? Waar was de tube gebleven? 's Ochtends thuis had ik mijn gevoelige plekje nog voorzien van een flinke lik zalf maar nu was ik de tube kwijt! Ramp! Niemand de deur uit! De rugzak heb ik ondersteboven gehouden maar er kwam geen uierzalf tevoorschijn. Aiaiai, thuis laten liggen dus.
Goed, voor n dag zou mijn gevoelige plek het wel overleven maar voor de andere dagen moesten er forse maatregelen genomen worden onder een strak "smeerregime" anders zou het misgaan....

Op een koude, kille rotonde iets voorbij Bemmel kwamen we Annelies (Hundje) tegen. Ze zat daar te kleumen op een tuinstoeltje. Even een heel korte rust gehouden met een bekertje heerlijke drinkontbijt.

Op de plek van de samenvoeging met de 40 km lopers kwamen we de leden van het GGG tegen. Bij een korte pauze waar ik van hun lieftallige echtgenotes een bekertje bouillion aangeboden kreeg en Dries de Fries (van het GGG) thee, waarbij hij zlf strohrum toevoegde, want vr 8 uur wordt er door de leden van dit gezelschap geen bier gedronken (!) gingen we op weg naar Elst.
Wederom kreeg ik een liedjesboek in mijn handen gedrukt waarna we weer Ketelbinkie zongen en daarna de Zuiderzeeballade. Heel leuk was het om applaus te krijgen van de lopers om ons heen. Het is dan ook niet zomaar een zanggroepje maar er werd meerstemmig gezongen en het klonk als een huis! Wat ook leuk was dat een oudere heer die achter ons meeliep de Zuiderzeeballade mee zat te zingen en zowaar een laatste couplet toevoegde aan de tekst. Deze tekst hadden ze nog niet. Het werd dus gelijk opgeschreven voor het nieuwe liedjesboek.
Nollie werd nog "gepoesiemauwd". Dat is dus het overbekende "Poesje Mauw" maar dan op een volwassen manier gezongen.

In Elst scheidden onze wegen. De heren moesten aan de Palm want het was inmiddels al lang 8 uur geweest.
Na Elst in een weiland nog even een half uurtje een liggende rust gehouden en toen via Valburg en Slijk-Ewijk naar Oosterhout.

In Oosterhout zouden Ed, BasPaul en Marijke(Pronkie) op ons te wachten op een terrasje. Na wat gezoek in het drukke, feestelijke dorp vonden we hun. 


Na een paar glazen bier zijn we gezamenlijk weer op pad gegaan de dodelijke dijk van vorig jaar op.
Er is zowaar een extra waterpost op de dijk geplaatst. Ik dronk mijn beker op, deponeerde die in een vuilniszak en zei tegen de medewerker: zo, nu ga ik niet meer dood h?

We waren binnengekomen om 15:30 uur en ik was zo moe dat ik geen zin meer had om een biertje te drinken op de Wedren zodat ik gelijk naar huis ging. Ook in het optreden Wipneus en Pim had ik geen zin.
Nollie zou de volgende dag helaas niet meer starten. Ze had hitteuitslag aan voeten, enkels en bovenbenen. De enkels waren zo rood en pijnlijk dat er zelfs blaren op verschenen.

Tijdens de douche herinnerde mijn wandelaars zich aan de gedane belofte van de beurt met uierzalf. Uierzalf gezocht maar nergens in huis gevonden, wederom de rugzak omgekeerd maar geen tube te vinden. Nog voor bedtijd maar even Esther gebeld of zij misschien de volgende ochtend uierzalf of vaseline mee kon nemen. Gelukkig had zij nog een restje vaseline en ze zou het meenemen.

Na een tussendoorslaapje van ca 17:00 tot 18:30 uur heb ik nog een restje van de macaroni opgegeten en ben om 22:30 uur naar bed gegaan.

 

 


 

Woensdag 18 juli: Dag 2

 

De dag van Wijchen, voor de meesten een saaie dag maar voor mij meestal een makkelijke, snelle en leuke dag vooral doordat we via het Waterkwartier Nijmegen binnenkomen. Daar heerst toch meestal een ander sfeertje dan in de dorpen waar we doorheen lopen. De beruchte barstraten (met homocaf's en travestieten) die de laatste straten van de tweede dag zijn waren uit het parcours geschrapt omdat deze te smal voor het grote aantal wandelaars zouden zijn. Dit had het einde van de "roze woensdag" kunnen betekenen maar volgens de organisatie zou dit festijn zich naadloos verplaatsen naar de Waalkade waar de nieuwe route overheen zou gaan. Ik ben benieuwd!

In de bossen rond Alverna manifesteerde zich een voor mij nieuw fenomeen: het slaapwandelen of zombielopen. Na zo'n twee uur gelopen te hebben begon mij het gebrek aan slaap van de afgelopen dagen zich op te breken, en op dit lange saaie stuk door de bossen zonder toeschouwers begonnen mijn oogleden zwaar te worden. Ik liet het begaan waardoor ik een tiental seconden met mijn ogen dicht liep en ze weer open schoten. Dit heeft zker wel een half uur geduurd en was eigenlijk best lekker. Toch werd het maar tijd voor een koffierust van een kwartiertje.

Na Balgooi op 20 km zou de dijk beginnen, een saai stuk als je geen gezelschap om je heen hebt en het helemaal alleen moet doen. Een kilometer voordat de dijk begon hoorde ik een meisje tegen haar wandelpartner iets over de Dodentocht zeggen. Iemand die voor hun liep had een tshirt ervan aan, 100 kilometer spreekt tot de verbeelding van wandelaars en is altijd goed voor een gesprek, zker omdat ik die dag toevallig ook mijn Dodentocht tshirt van vorig jaar aanhad.
Het werd een heel leuk gesprek voornamelijk over sport. Het meisje liep samen met haar vader en probeerde na vorig jaar het dit jaar wl te volbrengen. Ze had weinig getraind (500 km is niet weinig hoor) omdat er na school en 20 uur zwemmen per week weinig tijd overbleef. 20 uur???? Dan moest ze wel een topzwemster zijn. Ja dus, Marloes Oldenburg (onthoud die naam) heeft de limiet voor de Spelen van Bejin niet gehaald maar op de volgende Spelen wilde deze vlinderslagspecialiste erbij zijn.
Ook hadden de in Friesland wonende vader en dochter een Haagse achtergrond want ze hebben er jarenlang gewoond, dat schept ook een band h?

Voordat we het wisten waren we dijk af bij Niftrik. Het afscheid was even plotseling als de kennismaking. Marloes moest naar de wc en binnen 10 seconden na die mededeling wist ik haar naam en hadden we elkaar succes gewenst met de vierdaagse. Ik zou hun deze 4daagse niet meer tegenkomen. Wat uiteraard niet wil zeggen of ze het wel of niet gehaald hebben.

In Niftrik heb ik gelijk maar even een koffie, wc en smeerrust genomen van 15 minuten. Daarna doorgelopen naar de samenkomst met de 40 km in Wijchen (spreek uit: Wiegen). Tante Wilma, de auteur van het boek: "Goedemorgen" had diverse mensen al uitgenodigd om bij haar spandoek in Beuningen een rust te nemen met een natje en een droogje. Doorlopen naar Beuningen dus want ik had ondertussen wel trek in een biertje.
Ik zou bijna het spandoek gemist hebben maar werd net op tijd door Aline, haar dochter de kant op gesleurd.
Ik heb daar even heerlijk in een zachte stoel gezeten, soepje gekregen en een lekkere halve liter biter van Grafenwilder. Jammer genoeg (maar misschien ook maar beter) heeft ze niet de 8% variant van dit merk gekocht. Het smaakte in ieder geval goed en toen ik vertrok kreeg ik (ik vroeg er eigenlijk ook om) nog "one for the road" mee.

Zodoende draaide ik een soepele laatste 10 kilometers waarin ik ook nog Paul (zie verslag van vorige jaren) tegenkwam. Het alternatief voor de In de Betouwstraat en van Welderenstraat (de barstraten die ik eerder noemde) was dus de Waalkade. Die mogen ze van mij heel snel schrappen want hier heerste absoluut gn sfeer.
Het voordeel van de laatste straat voor de finish was dat er een slijter zat. Ik kwam voor de slijter Hans (Thunderstick) tegen. Een marineofficier die ook bij het forum zit. Hij wachtte even tot ik de sixpack Grolsch had gekocht bij de slijter om samen met mij mijn laatste meter over de Wedren te lopen. Hij moest zelf nog even een uurtje door naar Heumensoord waar alle militairen gelegerd zijn tijdens de 4daagse.
Ik was om 13:30 uur binnen en ben naar de Walkers4Walkers ontmoetingsplek gegaan.
Daar aangekomen ben ik neergezakt tegen de EHBO tent en heb helemaal alleen 3 blikjes van mijn sixpack leeggedronken. Er kwam geen enkele bekende van het forum, wat saai!
Ik heb nog even door rondwandelende mobiele EHBO-ers naar een teen laten kijken want er zat bloed in mijn sok. Er was weer eens een nagel van een teen in de naastliggende teen gaan snijden dus dat was niet zo heel erg schokkend. Nog steeds geen enkele blaar zichtbaar.
Wl had ik inmiddels warmteuitslag aan de enkels gekregen, het deed heel erg pijn en heb er 's avonds Calendulazalf opgesmeerd.

Ik ben maar weer met de bus naar huis gegaan, een bamimaaltijd voor in de magnetron gehaald, wat foto's op de website gezet, wat geforumd en gedouched. Naar bed gegaan voor een hazeslaapje tot 19:00 uur maar kon de slaap niet vatten.
Ik heb toen Marc (DeSpier) gebeld of ze al thuis waren in het Zerevoetenhuis op 200 meter afstand van de Wedren. Onder het mom van dat ik nog een poloshirt zou kopen van Douwine vroeg ik langs de neus weg of ze nog genoeg eten hadden voor een extra eter. Ik was welkom!
Ca 18:00 uur kwam ik aan bij het huis van http://www.zerevoeten.nl/, een groep wandelvrienden die nu ongeveer 2 jaar bij elkaar zijn en die samen heel wat kilometers hebben opgevreten in die paar jaar.
De Zerevoeten hebben daar zelfs een eigen "vertroetelmuts" rondlopen onder de naam Maaike die elke dag voor een rustpost onderweg zorgde en ook 's avonds het eten bereidde! Wat een luxe!
Ik heb daar een paar biertjes gedronken, gegeten en geen polo gekocht. Maar het was er heel gezellig en had een gevoel van thuiskomen. Rond 21:00 uur was ik weer bij Niels z'n huis en ben snel naar bed gegaan.

     


Donderdag 19 juli: Dag 3

Om 3:15 uur stond mijn trouwe lift Esther weer voor de deur met de auto. Nadat ze mij had afgezet en ik de tunnel weer door was gelopen klonk na de tunnel ineens weer het vertrouwde gezang nt als de ochtend daarvoor: "En daar heb je Maaaaaaarten!" Het waren Simon en Esther op de fiets.
Doordat ik zo vroeg werd opgehaald de hele week stond ik iedere ochtend reeds om 3:40 te wachten voor de start. Er stonden dan ongeveer 10 meter aan wandelaars voor mij, voldoende om niet later dan 4:03 uur mijn knipje te krijgen.
Om de tijd van het wachten te doden speel ik iedere ochtend met mijn Blackberry, een apparaatje waar ik mijn mail op kan lezen en beantwoorden en ook bijvoorbeeld mijn Hyves mee kan bijwerken. Die 20 minuten wachten waren dus iedere ochtend zo voorbij.

Donderdag is altijd een mooie dag, een mooie route. Zoals altijd heb ik mijn eerste 15 minuten rust gepakt in Mook. En zoals deze hele week bij iedere eerste rust rond 6:30 uur belde Saskia. Dat kwam goed uit, als je lekker zit met een bakkie koffie en voetjes omhoog op een andere stoel is het prettig bellen.

Voor Milsbeek diende de grote hoop zich weer aan. Nu werd het belangrijk een lekkere comfortabele wc op te zoeken want die Dixies zijn altijd maar behelpen. In de Langstraat staan allemaal grote kapitale villa's die mooie wc's hebben. Bij een aantal vriendelijk ogende mensen die in hun voortuin naar de voorbijkomende wandelaars (dit keer in de juiste betekenis van het woord) keken heb ik gevraagd of ik van hun wc gebruik mocht maken. Dit was geen probleem en opgelucht ben ik weer op pad gegaan.

Maaike van de Zerevoeten zou met haar verzorgingstent in Milsbeek zitten. Ik had niets gezien maar wat bleek; pas aan het einde van de lus wanneer we weer in Milsbeek aan zouden komen, daar zou haar tentje staan. Dat was dus even 10 kilometer verderop, 1 uur en 40 minuten wandelen. Dat was even een tegenvaller.
De lus was dit jaar anders dan voorgaande jaren. Voorheen de saaiste lus die je jezelf maar voor kan stellen, 4,5 km heen door het weiland, 1 km linksaf door het weiland en weer linksaf voor de laatste 4,5 km door het weiland.
Dit jaar verloopt de lus via het dorp Ottersum, eindelijk wat afwisseling in dit saaie stuk. Ik raakte in het begin van de lus aan de praat met een jongen die voor het eerst de 4daagse liep. Het was prettig gezelschap en al pratend was de lus gelukkig snel voorbij.
Precies op het hoekje van de samenvoeging met de 40 km stond de tent van Maaike, ik ben er rennend en met mijn armen wapperend naar toe gerend. Ik was er cht aan toe.
Elly, de tv-ster van het KRO programma "Het gevoel van" en zo ongeveer mijn buurvrouw uit Den Haag zat er ook te rusten. De KRO maakte iedere dag een programma over haar en haar 3 broers (gezin van 17 kinderen) die allemaal al rond de 25 keer de 4daagse gelopen hebben. Voor Elly werd deze 4daagse haar 25ste en tevens laatste, ze lijdt aan een zeldzame spierziekte die het voor haar steeds lastiger maakt om lange afstanden te lopen.
Het leuke aan Elly is dat zij; net als ik, geen chte wandelaar is. Wij geven niet om het wandelen maar houden van de 4daagse als evenement met alles eromheen, en dat daar een beetje wandelen bij komt kijken is maar een gegeven. Alleen is het bij Elly een beetje uit de hand gelopen verslaving met haar 25 keer! Wij trainen allebei alleen maar vooraf de hoogst noodzakelijke kilometers die nodig zijn om de 4daagse te kunnen volbrengen, geen mter teveel.....
Een mooi moment om de absolute kroon op het werk te zetten en heel speciaal dat het ook nog op film is gezet door de KRO.

Na de weldadige rust bij Maaike met mijn eerste (en helaas de enige tijdens de wandeling) biertje voor vandaag ging ik met Elly op weg naar de eerste beklimming die snel zou volgen. Gezellig keuvelend hebben we de heuveltjes op weg naar Bredeweg en Groesbeek beklommen. In Groesbeek kwam AnneMarie, het nichtje en verzorgster van Elly erbij. Onderweg werd er ook nog afgesproken met de KRO voor de volgende opnames. Ik ben er toen maar snel vandoor gegaan want anders zou ik misschien ook op tv te zien zijn......

Na de beklimming van weer een paar heuvels heb ik een rust gehouden op de Militaire Canadese Begraafplaats na Groesbeek. Ik wilde daar altijd al een keertje rusten. Er heerst een oase van rust even 100 meter weg van het feest van de 4daagse. Doedelzakspelers zorgen voor een heel aparte sfeer op deze begraafplaats voor gesneuvelde soldaten uit de Tweede Wereldoorlog.
Op de begraafplaats kwam ik Marineman Hans (Thunderstick) weer tegen en we zijn samen weer op pad gegaan tot aan de volgende militaire rust waar Hans stopte. Onderweg deelde hij aan een paar Japanse minidames porseleinen klompjes uit die daar heel verguld mee waren, zij bogen zo diep voor hem dat hun neuzen bijna de grond raakten.

Vanaf de begraafplaats naar Nijmegen was het nog ongeveer 10 km lopen. Ik liep eigenlijk niet zo lekker en was het spuugzat. Ik kon nergens aan bier komen en had er geen zin meer in. In de laatste twee kilometer ben ik Utrechtse Ron nog tegengekomen die na de eerste dag helaas was uitgevallen en aan de kant zat te kijken. Hij is een stukje meegelopen want ik had geen zin meer om te rusten, ik wilde eigenlijk alleen maar de finish.
Na het ophalen van de startkaart voor de volgende dag ben ik naar de W4W ontmoetingsplek gegaan. Ik heb daar een paar heerlijke biertjes gedaan met Rumi en Jan Woordes (78 jaar en 57 voltooide 4daagses) die helaas is uitgevallen tijdens de eerste dag.
Daarna naar huis met de bus waar ik in de bushalte en in de bus nog een geanimeerd gesprek heb gehad met een Belgische loper over de Dodentocht (100km) in Bornem.

Eerst nog even naar de drogist bij mij in de straat voor mijn hitteuitslag. De dame van de drogist wist van wanten en zei dat ik geen Calendula zalf erop moest smeren maar de emulsie. En smeer dan gelijk wat op je verbrandde gezicht, dat haalt namelijk de brand eruit. Ik smeer mijn gezicht altijd tijdens het wandelen goed in maar verbrand altijd, ik loop dus altijd met een rode knar, is het niet van inspanning dan is het wel van verbranding.
Het bleek een zeer goed advies want de volgende dag zag je nauwelijks nog de rode plekken op mijn enkels, en ze deden in ieder geval geen pijn meer. Ook mijn gezicht voelde tenminste normaal aan.
De bami magnetronmaaltijd die ik de dag ervoor had gekocht opgewarmd en lekker opgesmikkeld. Even een tussenslaapje gedaan tot 19:00 uur en na wat tv kijken en computeren om 22:30 uur weer tussen de warme lappen gekropen.
 


Vrijdag 20 juli: Dag 4

 

De laatste lift van Esther gekregen. Na de tunnel klonk wederom Simon met: "Daar heb je Maaaaaaarten!" Ik zal het nog missen volgende week.....
Na wat geBlackberry bij de start kon ik vertrekken om 4:01 uur.
Er is de hele week al regen voorspeld voor de vrijdag dus ik heb de paraplu en poncho maar weer in mijn rugzak gestopt. Vanaf 3:00 uur was voorspeld dat het zou gaan regenen en onweren. Voorlopig was het in ieder geval nog steeds lekker wandelweer.

Ik had deze dag een missie. Al een aantal jaren ben ik van plan om bij Cuijk de rivier de Maas in te duiken en die over te zwemmen naast de pontonbrug. Je kan het zien als een stunt maar het water oefende elk jaar een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij, als zwemmer, uit. Twee jaar geleden werd het plan een stuk concreter en had ik mijn zwembroek bij me. Ik liep toen in het gezelschap van Peter en Jakob in het lusje voor Cuijk. Het begon toen te regenen en het koelde flink af, zij raadden het mij af te gaan zwemmen, te gevaarlijk vanwege de kou en regen. Ze hadden gelijk maar jammer was het wl!
Vanochtend dus in ieder geval een zwembroek in de rugzak gestopt. Een handdoek hoefde ik niet mee te nemen omdat Maaike aan de overkant kon zorgen voor een handdoek. Zij had de Zerevoeten verzorgingspost tweehonderd meter verderop neergezet, zij kon daar weg omdat vandaag Japio en Kor ook daar aanwezig waren.
De voorbereidingen waren dus begonnen.

Normaal gesproken word ik op vrijdag in- en opgehaald door Saskia, Maxime en Django. Maar omdat de kinderen deze week nog naar school moesten en de volgende dag naar scoutingkamp gebracht moesten worden, waarvan Django in Druten, ca 15 km van Nijmegen, kwamen zij zaterdag pas. Dat betekende dat er geen tijdsdruk voor mij was op tijd te finishen. Ik wilde graag eens in de achterhoede van het wandelaarslegioen finishen en was dus van plan met Bill mee gaan lopen. Het zou alleen wat cordinatie vergen om voldoende rusttijd in te bouwen zodat ik mij in Cuijk bij hem kon voegen.

Eerste rust zoals bijna alle dagen weer gehouden rond 6:30 uur. Dit keer in Overasselt bij een kroeg. Na een kwartier gezeten te hebben kwam Henk (Ahaha) erbij zitten en kon hij mooi op mijn spullen passen zodat ik even naar het toilet kon gaan voor het smeerritueel.
Deze hele grote kroeg had maar twee zitwc's en het was dus wachten geblazen. Om de tijd te doden liet ik maar een foto maken met mijn pot uierzalf. Een engelse bobby moest verschrikkelijk lachen: "you want a picture in the toilet with your cream????????"
Ik vroeg hem erbij en gaf hem een kaartje van mijn website waar hij die foto kon bekijken, helaas is de fotograaf niet zo'n geweldig goeie geweest dus het resultaat is wat magertjes.



Na de rust in Overasselt ben ik aan de praat geraakt met Rob, een ex-politieman uit Nijmegen. Wij raakten aan de praat over zijn rode enkels waarvan ik dacht dat het hitteuitslag was en ik probeerde hem aan de Calendula emulsie te krijgen. Het bleken ontstoken achillespezen te zijn en daar helpt de emulsie niet tegen.
Het was een zeer gezellig gesprek en hij liet mij ook zijn "buff" zien. Een hele handige shawl die je als een petje over je hoofd kan trekken en waarbij je nek bedekt blijft. Als het warm is maak je het hele ding nat en druipt het water je nek in. En dat is nog maar n van de toepassingen. Google maar eens op "buff" en je komt op de website met filmpjes wat je er allemaal mee kan doen.

Voordat ik het wist was de brug bij Grave bereikt en nam Rob zijn pauze. Ik ging alleen door naar Grave.
Na de brug liep ik bij een peloton Zwitserse soldaten. Als er aan de kant mensen met een hond stonden te kijken werd er een zacht commando vooraf gegeven. Daarna ging nam iedereen in het peloton een stap naar buiten en bogen ze zich massaal richting de hond en zeiden keihard: WOEF!
Heel grappig om de reacties van de hond en de mensen aan de kant te zien als dit gedaan werd.

Het werd een beetje tijd om wat mensen bij elkaar te krijgen voor mijn zwemstunt. Het zou na Grave nog maar zo'n 13 kilometer zijn naar de pontonbrug in Cuijk. Ed Stetson maar even gebeld waar hij was. Die was op weg naar de brug dus liep een klein half uurtje achter mij.
In Beers ben ik gaan pauzeren om op Ed en BasPaul te wachten. Ed zou mij bellen als hij Beers binnen zou lopen. Na een half uur nog steeds nog niets gehoord te hebben vond ik het tijd maar eens te bellen. Toen bleek Ed nt het Kerkplein waar ik zat voorbij te zijn gelopen. Binnen een minuut hadden we elkaar gelukkig gevonden.
Toen ik met hun verder liep bleken ook de Zerevoeten Marc en Dagmar in de buurt te lopen. Al pratende met hen werd er onbewust het gas op gezet zodat ik Ed en BasPaul weer achterliet.

De voorbereidingen konden beginnen. In Beers kwam de splitsing van de 50 met de 40 omdat wij daar een extra lusje van 5 km moesten lopen. Op het industrieterrein vlak voor het einde van de lus en vlak voordat we Cuijk inkwamen in Vianen, was een industrieterrein waar vast wel een mooi plekje te vinden moest zijn om mijn onderbroek voor een zwembroek om te wisselen.
Op het terrein van een bedrijf langs de route stond een stapel pallets waarachter ik mij kon omkleden. Nog anderhalve kilometer te gaan voor mijn duik. De deelnemerskaarten heb ik afgegeven aan Marc om diep weg te stoppen.
Cuijk is normaal gesproken een heel gezellig dorp om doorheen te wandelen maar ik had er geen oog voor dit jaar. Toen Marc deze foto maakte gierde de adrenaline door mijn lichaam. Ik zei Marc dat ik mij voelde als 3FM DJ Sander Lantinga toen die vorig jaar ging streaken op Wimbledon!
Nog een klein stukje tot de kade. Daar moest een mooi plekje gevonden worden om het water van de Maas in te duiken.

Er was een hoge kade die 100 meter voor de pontonbrug begon, waarschijnlijk liggen daar normaal gesproken schepen aangemeerd en het zou daar diep genoeg zijn om erin te springen of te duiken. Toch was ik daar iets huiverig voor omdat je nooit weet wat zich onder het water bevind.
Op de plek waar die kade begon was er ook een stuk met parkeerplaatsen waar het schuin naar het water afliep. Ik moest nog even snel voor een peloton soldaten naar rechts lopen voordat ik er was, tussen de rijen toeschouwers door en daar was het water.
Achter de toeschouwers die nog naar de lopers aan het kijken waren was een stuk weg over van zo'n drie meter breed. Ruimte genoeg om me om te kleden. Spullen snel uit. Op mijn blote voeten stond ik op het asfalt. Door de adrenaline voelde ik de kleine losse kiezels niet eens meer.
Marc vertelde dat de toeschouwers het een en ander door begonnen te krijgen en ze begonnen elkaar aan te stoten: "er staat daar iemand zich uit te kleden!".
Voorzichtig en ontdaan van alle overbodige wandelspullen die ik al 4 dagen meesjouw aan en op mijn lijf loop ik naar de rand. Ik zie grote stenen onder het water aan de kant. Ik kan over die stenen door het water waden maar je weet nooit wat er allemaal aan glas tussen ligt. Ik moet toch nog ongeveer 15 kilometer lopen naar Nijmegen en ik wil niet dat mijn wandelavontuur in Cuijk eindigt. Dat moet dus een "platte duik" worden uit voorzorg.
Een duik, paar slagen borstcrawl en even op de rug draaien om te zwaaien naar Marc voor de foto. En daarna naar de overkant waar ik Maaike met haar oranje sweater al op de kant zag staan. Tijdens het zwemmen kreeg je eigenlijk vrij weinig mee wat de mensen aan de kant en op de brug zien en zeggen.
De DJ op de kade heeft volgens Marc nog gezegd: "We hebben een zwemmer!". Ruud die toevallig op de pontonbrug liep en die ik na afloop zag heeft nog een paar actiefoto's vanaf de ponton gemaakt. Hij dacht: "h iemand die zwemt! Dat kan er maar ntje zijn die zo gek is.....".
Ik had de overkant eerder bereikt dan Marc en Dagmar een voet op de pontonbrug hadden gezegd maar gelukkig zag ik Maaike klaar staan met de handdoek. Nog even geposeerd voor de foto met de brug met lopers op de achtergrond als bewijsmateriaal.
Nadat Marc en Dagmar met de spullen kwamen heb ik snel een shirt aangeschoten, sokken en schoenen aan en in mijn zwembroek 200 meter verder naar de Zerevoetentent gelopen. Daar zijn we weer flink verwend door Maaike met een soepje, koffie, meloen en een biertje. Gn combinatie maar het smaakte wl!

 

   

Met z'n drietjes zijn we verder gegaan voor de laatste etappe. Het was nog steeds schitterend zonnig weer. Helaas begonnen er na een aantal kilometers wat donkere wolken te komen en we vreesden het ergste. In Molenhoek kon er aan een kraampje nog een blikje bier gekocht worden, helaas Heineken maar we waren niet in de positie om daar moeilijk over te gaan doen.
We bevonden ons tussen Molenhoek en Malden met nog zo'n 8 kilometer te gaan en het begon te regenen. Als een geoliede machine liepen we naar de berm en trokken razendsnel de poncho's uit de rugzakken en trokken deze over ons hoofd. Daarna liepen we gewoon weer verder.
Het bier was op en Malden bereikt. Ik zocht in het centrum slijter Bastion waar ik altijd een sixpack bier koop voor het laatste stukje. Toen Marc en ik binnen stonden ging het buiten helemaal los! Alle bakken ging vol open.
Een mooi moment om binnen maar even een biertje te drinken, en daarna nog n. De slijter himself heeft mooie foto's daarvan gemaakt. Hij wil ze nog opsturen naar Heineken (ja, dat stond koel en niets anders) om iets te kunnen winnen.
Na twee biertjes hebben we ons maar weer in de regen gewaagd. Ergens langs de route sprak ik een toeschouwer aan de kant toe en zei dat het een lekkere grote was, doelend op zijn halve liter bier. Hij wilde mij de gladiool geven die hij in zijn andere hand had. Dat was dus niet mijn bedoeling en zijn vrouw begreep dat heel goed. Ze greep direct naar de emmer en haalde daar een lekker flesje koud bier (Amstel) uit.
Toen dit flesje ook weer leeg was besloot ik dit lege flesje niet zomaar aan de kant te zetten maar dat kan je altijd mooi als wisselgeld voor nieuw bier gebruiken. Diverse keren mislukte dat helaas, "omruilen voor een volle?".
Totdat ik een wat oudere dame aan de kant zag die haar paraplu vast hield. Op haar armen lag een blikje bier, weer Heineken, maar ja, je grenzen vervagen hoe dichter je bij de finish bent. Ik pakte het blikje en legde het lege flesje op die plek terug. Ze moest er erg om lachen en dat was voor mij de bevestiging om proostend door te lopen.

 

Met dit blikje heb ik de laatste meters van mijn zevende 4daagse voltooid samen met Marc en Dagmar. In die laatste meters waren mijn schoenen helemaal doorweekt (evenals mijn onderbroek) en ik dacht dat ze niet natter konden. Toen ben ik uit ballorigheid in een plas gaan staan die zo diep was als tot mijn enkels. Toen merkte ik dat het dus ng natter kon.....
Ik heb het speldje van mijn zevende opgehaald, nog 3 keer de 4daagse lopen voor een nummertje voordat ik de op n na mooiste medaille krijg, de 10de, het zogenaamde "Gouden Kruis".
Op de Wedren, de Vereniging en daarna weer op de Wedren heb ik nog een tijdje doorgefeest tot het een beetje afgelopen was en de DAR de straten begon aan te vegen. Mooie tijd om naar huis te gaan.
  

Iedereen die aan mij heeft gedacht, gemaild, gebeld of geSMSt bedankt. Ik heb het nodig gehad en waardeer het altijd, ook al reageer ik niet op elk bericht.


Tot volgend jaar Nijmegen!

Verslagen van vorige jaren

   

Totalen per dag

  

 

 

Vertrektijd

Aankomsttijd

Bruto-tijd

Netto-tijd

Pauze

Aantal pauzes

Blaren

dag 1

 4:03 uur

 15:30 uur

 

 

 min.

  0

dag 2

 4:01 uur

 13:30 uur

 

 

 min.

 

0

dag 3

 4:03 uur

 13:20 uur

 

 min.

 

2

dag 4

 4:01 uur

 15:30 uur

 

 

 min.

 

1

 

 

 

Wandeltrainingen

 

Zeemansloop Scheveningen            40  km

Afsluitdijktocht Hippolytushoef        52 km

Politie Haaglanden wandelmars       40 km

 

 

=====

Totaal 132 km