Terug naar opscheppagina

Verslag van de 92ste Nijmeegse Vierdaagse 2008

 

 

Zaterdag 12 juli 2008.

We staan nu zo'n beetje aan de vooravond van de Nijmeegse.

Ik heb er weer zin in! De tassen staan ingepakt, de checklist is nagelopen, nog een paar dingen moeten nog gewassen of gestreken worden maar ik zou nu op dit moment kunnen vertrekken.

Dit jaar ga ik niet mee met de boot van Peter zoals in de afgelopen twee jaren. Dit komt omdat de kids de dag na afloop van de 4daagse, dus op zaterdagochtend vertrekken naar scoutingkamp in België. Om nog zo veel mogelijk tijd thuis door te brengen heb ik besloten niet te gaan varen. Anders had ik op vrijdagmiddag al moeten vertrekken.

 

Ik ben er weer helemaal klaar voor. Dit jaar heb ik per ongeluk wat meer kilometers getraind dan voorgaande jaren. Dat komt eigenlijk doordat de wandeltochten vòòr de 4daagse steeds gezelliger worden omdat er vaak zoveel vrienden meelopen van het wandelforum www.walkers4walkers.nl.

Meestal is de Duinenmars begin april voor mij de eerste wandeling van het jaar maar nu heb ik in februari al een tocht gelopen.

De laatste tocht, 4 weken geleden, de Nacht van Gulpen, 70 km was iets wat ik altijd al wilde lopen. Het verslag staat elders te lezen op deze website.

 

Nieuw dit jaar is de plaats waar ik logeer. De afgelopen jaren bleef ik altijd in de flat van Niels slapen die meestal op vakantie was. In het verslag van vorig jaar heb je kunnen lezen dat ik een paar keer in de "Casa Zerevoeten" ben geweest. Daar heb ik nu een slaapplaats.

We slapen daar met een groep van 13 personen. Je zal ze de komende dagen wel leren kennen als je hier blijft lezen.

We hebben onze eigen verzorger, Jaap, die ons in huis zal verwennen met zijn maaltijden maar onderweg zal hij ook iedere dag een verzorgingstent bemannen om ons van alles te voorzien waar wij behoefte aan hebben. Van een koud biertje tot soep en broodjes.

Zondag zal iedereen van de Casa arriveren in Nijmegen. Het huis is in de Fort Kijk in de Pot straat, gelegen op ongeveer 200 meter van de start op de Wedren. Ideaal dus. Geen moeilijk gedoe met vervoer naar de start maar gewoon 3 minuten wandelen.

Ik heb zelfs geregeld dat er op woensdag en donderavond een team massseurs (Ron, Bianca en Chris)komt om ons te masseren. Lekker luxe dus!

 

Zondag is het natuurlijk ook weer flink feest in het centrum van Nijmegen. Er zijn concerten op de Waalkade en op andere locaties. Ik ben in ieder geval van plan een optreden te zien van Moke die ik twee weken geleden op heb zien treden tijdens Parkpop in Den Haag. Na dit optreden gaat het traditionele Gevelconcert op de Grote Markt in Nijmegen beginnen. Ik ben hier de afgelopen twee jaar heen geweest en zou dit voor geen goud willen missen! Het is iets wat er gewoon bij hoort.

Ik ga zondag vroeg in de middag vertrekken naar Nijmegen.

 

Maandag is de dag van inschrijving. Het is dan ook "Blauwe Maandag". Die term hebben we verzonnen omdat de kleur van het wandelforum en de tshirts waar we in lopen blauw is.

Ieder jaar word de groep Walkers4Walkers groter en gezelliger. Iedereen gaat elkaar daar weer ontmoeten. Als het nèt zo gezellig word als de afgelopen edities dan word het weer mega-gezellig!

 

Dinsdag ga ik eens iets anders proberen, ik ga de hele middag achter de bar helpen bij de vrijwillige brandweer van Oosterhout. De bar moet dit jaar alleen door Colinda bemand worden omdat de brandweercommandant ernstig ziek is. Normaal staat hij daar dus ook. Omdat het voor Colinda een flinke klus is heb ik besloten haar te gaan helpen.

Ik hoop daar om ongeveer 12:00 uur te arriveren en ik moet er weer weg zijn rond 15:30 uur om op tijd in Nijmegen te kunnen zijn voor het afmelden van de eerste dag. Wanneer Bill met zijn hele gevolg gaat vertrekken bij de post zal ik mee gaan met hun voor de laatste 7 kilometers over de dijk richting Lent en Nijmegen.

 

Wanneer ik tijd en gelegenheid heb in de komende week zal ik proberen iedere dag een verslag op de website te zetten. Het zou kunnen gebeuren dat het een dag niet lukt omdat de tijd ontbreekt. Ik zit nu immers in een huis met een heleboel andere mensen. De jaren daarvoor was ik alleen in huis en kon mijn tijd indelen hoe ik zelf wilde.

We zullen wel zien hoe het gaat.

 

 

 

 

 

Dag 1

Dag 2

Dag 3 

Dag 4

Totalen per dag

Wandeltrainingen

 

Zondag 13 juli 2008

 

Zondagmiddag werd ik rond 13"\:30 opgehaald door Bill en Nollie. Bill had mijn bestelling paling mee genomen.. Een pondje heerlijke vis. Ik heb er voor mijzelf 3 uit gehaald en in een bakje gedaan. De rest was voor Saskia en de kids thuis.

Nollie legde mij nog een verbod op om deze in het busje op te eten. Maar omdat zij Maxime zat op te naaien wat voor "slechte" vader ik dan wel niet was, omdat ik niet eens naar de musical kwam kijken, aanstaande woensdag, had ik besloten dit verbod aan mijn laars te lappen.

Wat een heerlijke lucht verspreidde zich door de auto toen ik het bakje open maakte! En wat heb ik heerlijk zitten peuzelen van deze goddelijke paling.

De TomTom werd op Slijk Ewijk ingesteld. Marc had ook een pondje paling besteld. Nadat we die daar hadden afgeleverd reden we door naar Rinus en Marijke, vrienden van brandweer Nijmegen waar Bill al 25 jaar slaapt tijdens de 4daagse.  Daar moest ook nog paling afgegeven worden en de bagage van Bill.

We kwamen er natuurlijk niet weg voordat er een Grimbergen in de tuin gedronken was en een sigaartje door Rinus en ik.

Rinus ging voor de 25ste en laatste keer lopen. Zijn heup is versleten en hij word er binnenkort aan geopereerd. Ik moet nog zien dat hij stopt, de Nijmeegse zit er zo ingesleten bij deze familie getuige de 4daagsevlag aan de gevel dat ik mijn twijfels heb.

Daarna bracht Bill ons naar de Casa Zerevoeten waar ze al vanaf 14:00 uur op ons aan het wachten waren. Het was inmiddels al 17:30 uur.

Iedereen van de groep was er al dus we moesten het maar doen met de plekken die over waren.

Ik sliep beneden op een matras op de grond achter Kor, de vriend van Douwine. Aan de overkant sliep Bas, de zoon van Ellen (die mijn 4daagseverkering zou worden) en Jaap, onze persoonlijke vertroetelmuts.

De term vertroetelmuts stamde nog van vorig jaar toen Maaike deze taak had. Maaike ging dit jaar echter voor het eerst zelf de 4daagse lopen dus de taak was nu voor Jaap.

Een gang verder sliep Maaike, in deze gang was ook onze badkamer met het toilet. Dit zou niet zo handig voor de rust van Maaike blijken te zijn omdat Kor en ik vroeg zouden vertrekken (3:45 uur) omdat wij de 50 km liepen.

In het kleine "postzegeltuintje" voor onze kamer aan de straat was het zeer gezellig, het zag er groen van de bierblikjes.

Een uurtje later was het tijd voor de chinees. Dat smaakte best getuige het feit dat dit het enige moment was dat er soms een stilte viel te bespeuren van wel 10 hele seconden.

 

Om 21:00 uur vertrok ik samen met Kor naar de Waalkade omdat daar een optreden was van Moke. Deze wilde ik graag zien spelen. De rest van de Casa  ging naar "Enge buren" die ergens anders speelden. We zouden elkaar weer zien bij het Gevelconcert op de Grote Markt.

Het optreden van Moke viel iets tegen maar een ritje in een gigantische rotorarm met een bakje eraan samen met Alicia die ik op de Waalkade ben tegengekomen maakte een hoop goed.

Alicia is een gezellige kwebbel die haar mond zelfs niet sluit als je van 25 meter hoogte met je hoofd naar beneden suist. Ze blijft rustig verder vertellen wat ze die avond gegeten heeft.

Na het kermisritje ben ik met Alicia naar het Gevelconcert gegaan dat inmiddels begonnen was.

Bill dook ineens voor ons op terwijl wij naar hem aan het zoeken en bellen waren.

Bij de jongens van Brandweer Nijmegen bleek het als vanouds weer een gezellige boel . Ronald, de zoon van Rinus en Marijke en ook brandweerman, net als zijn vader, beheerde de pot en zorgde dat alle glazen gevuld bleven.

Vlak bij ons bleek de hele groep van het forum Walkers4Walkers (hierna W4W te noemen) te staan.

Het was een voorproefje op maandag want er waren toch wel een man of 25.

Na afloop van het Gevelconcert ging een groot deel van de groep door naar café de Shamrock.

Om 3:00 uur zocht ik mijn matras in de Casa op.

 

 

 

 

Maaandag 14 juli 2008

 

Uiteraard was het geen probleem om in slaap te vallen. Ik was om ca 9:00 uur wakker.

Na een paracetamol, de enige pijnstiller die ik gebruik en dan alleen maar bij hoofdpijn ging het weer een beetje.

Nog voor het ontbijt ben ik met Nollie even 200 meter verderop naar het startterrein gegaan om de barcodekaart en de controlekaart op te halen.

Rond een uur of 11 was ons eerste en laatste gezamenlijke ontbijt in de Casa. De komende dagen was dit immers onmogelijk in verband met de verschillende starttijden van de diverse afstanden die wij lopen.

's Middags om 14:00 begon onze traditionele "Blauwe Maandag", de jaarlijkse meeting van ons forum. De groep word ieder jaar groter en groter. Dit jaar was het niet eens mogelijk om iedereen op een groepsfoto te krijgen.

Het was weer één groot feest van herkenning. Vaak werd eerst even op elkaars rug gekeken. Velen droegen namelijk het speciale blauwe W4W shirt waar de "nickname" waarmee je op het  forum bent aangemeld vermeld staat.

Dit kunnen simpele voornamen zijn als Ed of Ruud tot meer cryptische verwijzingen naar het beroep van de forummer. Zo heb je Tackleberry, genoemd naar de politieagent van de film Police  Acadamy, Voetvrouw (pedicure), Lange Halen Snel Thuis die een zeer hoog tempo heeft van ruim 8km per uur, Bill de Oud Naut (voormalig marineman), Wandelfan (een aan Malibu verslaafde kapster) of Johnny Walker (een cryptische omschrijving van twee hobby's van deze man).

Mijn haar werd voor deze gelegenheid blauw gemaakt door Ilonka, de Malibukapster. Ook werd er levendige handel gedreven in gevlochten armbandjes van de paarse veters van Sunny. De opbrengst van deze veters die ze al een paar jaar heel succesvol verkoopt onderweg komt geheel ten goede aan het KWF.

Trudy had deze armbandjes gemaakt.

Het was een dolle boel en ik heb mij deze middag prima vermaakt. Rond 17:00 uur waren de meeste mensen afgehaakt en werd het ook tijd om naar de BBQ te gaan in de Casa.

Deze was grandioos en  rond 21:30 uur gingen de eersten van ons volgegeten en tevreden naar bed om de volgende ochtend heel vroeg weer fris en fruitig op te staan voor een wandelingetje van 40 of 50 kilometers.

Zelf heb ik zoals gewoonlijk de eerste nacht geen oog dicht gedaan. Op de een of andere manier heb ik hier altijd problemen mee. Maar zo om mij heen te horen bij de start van de eerste dag ben ik niet de enige die hier problemen mee heeft.

Als ik deze nacht twee uurtjes heb kunnen slapen dan is het veel. Ik blijf draaien en kan de slaap gewoon niet vatten.

 

 

 

 

Dinsdag 15 juli: Dag 1

 

Het was dus weer moeilijk om na zo'n slechte nacht weer fris en fruitig aan de start te staan. Eerst maar even snel een kop koffie gescored en rustig wachten tot het startsein en de eerste knip.

De route loopt via de Waalbrug door het donker naar Lent. Na Lent begon het alweer licht te worden.

Op het stuk na Lent of Bemmel liep er een groepje mannen schuin voor mij. De man die het dichtst bij mij liep zei tegen zijn makkers: hé, onze rust komt eraan. Hij begon mij een beetje af te snijden door na links te lopen en hij drukte mij ook naar links.

Hij riep: ik ga naar links hoor! Ja, dat zie ik, bromde ik, lichtelijk geïrriteerd. Hij keek mij aan en zei: Hé, ben jij Maarten?

Dat bevestigde ik maar keek hem aan met een blik van: waar ken ik jou dan van? Ik realiseerde mij achteraf dat het niet mijn allervriendelijkste blik ooit was.

De man zei: Ik ken je van je website, ik lees je verslagen elk jaar en dacht altijd, gezien de tijden dat je binnen bent, moet je altijd bij ons in de buurt lopen. Ga je nog zwemmen bij Cuijk dit jaar? Hé jongens, hij heeft vorig jaar de Maas overgezwommen!

Heel leuk om zo af en toe eens een reactie van wildvreemde mensen te krijgen die je herkennen van deze website. Dan weet ik toch dat ik de verslagen niet voor niets schrijf. Ieder jaar bedenk ik altijd of ik wel hiermee door moet gaan. Het kost altijd wel moeite om je ertoe te zetten. Nu weet ik weer waar ik het voor doe.

 

Een uurtje na de start van de eerste dag kwam ik Rumi tegen. Met hem heb ik een flink deel van de ochtend doorgelopen. Na ruim 4 uur lopen en dus ruim 20 kilometer hebben wij onze eerste rust genomen bij de manege onder aan de dijk na Huissen. In Huissen zat het terras van het café waar ik altijd kom vol dus besloten we maar door te lopen naar de manege.

Altijd leuk in Huissen is om te roepen naar mensen aan de kant: Hallo Huisen! Je spreekt het namelijk uit als "Huussen". Je krijgt er geheid commentaar op.  Of je roept: Hallo Bemmel. Dan word er keihard "Huissen" teruggeroepen. Origineel is het niet meer maar je hebt tenminste iets om je onderweg mee bezig te houden.

 

Na onze rust bij de manege liepen we weer verder op de dijk. Die dijk is smal en lang, inhalen is er altijd lastig. Het voordeel aan deze late eerste rustpauze was dat de dijk door midden is en voor het gevoel veel minder lang duurt. Deze dijk loopt onderlangs Arnhem richting Elden.

Ineens zagen wij onderaan de dijk iemand met een blauw W4W shirt een illegale plas doen in de bosjes. Dit bleek Amsterdamse Dennis te zijn. Die heb ik natuurlijk gelijk even op de gevoelige plaat gezet.

Met z'n drietjes zijn we een heel stuk doorgelopen tot Elden. Daar haakte Dennis af en ben ik met Rumi verder gelopen richting Elst. Eerst kwam de 40 kilometer erbij op het parcours en later in Elst werd het weer heel erg druk omdat daar ook de 30 erbij komt.

Kort na Elst zat Jaap, onze vertroetelmuts met de Zerevoetentent. Daar is Rumi doorgelopen naar zijn eigen verzorgingspost van zijn wandelvereniging, de Zwervers.

Bij Jaap heb ik een lekker bouillonnetje genomen. Zijn vrouw Ellen en zoon Bas zaten er ook al.

 

Daarna op weg naar Oosterhout waar mijn bardienst wachtte. Het was een uit de hand gelopen grap via internet. Pieter van de brandweer Oosterhout had op het forum gezegd dat de bar wegens onderbezetting ivm ziekte van de commandant waarschijnlijk niet open kon gaan. Zijn vrouw Colinda moest deze namelijk helemaal alleen bemannen. Gekscherend heb ik toegezegd dat ik die middag wel een handje zou helpen als ik ook voor mijzelf tussendoor een biertje mocht tappen. Ik ben een man van mijn woord dus ik zou dit ook doorzetten. Ik had vantevoren geschreven dat ik rond 12:00 uur wel in Oosterhout zou kunnen zijn. Dan zou ik blijven tot de groep van Bill daar aan zou komen en weer vertrekken. Deze groep zorgt er namelijk voor dat ze voor 17:00 uur, de sluitingstijd bij de finish, terug in Nijmegen zou zijn.

Ik kwam om 12:10 uur, dus vrij strak geplanned bij de brandweerpost aan. Colinda stond mij daar al op te wachten en na een biertje kon ik gelijk aan de slag. Tot grote hilariteit van de vaste bezoekers die buiten op het terras zaten ging ik bestellingen opnemen.

Ook kwamen al heel snel Douwine, Krista en Ronald (Lange Halen) op het terras zitten. Deze heb ik voorzien van bier en heb er zelf ook maar eentje genomen.

De hele middag kwamen er mensen van het forum de bar binnen lopen om mij aan het werk te zien. Het was onwijs leuk om te doen.

 

De hele groep van Bill kwam ook binnen. Rond 15:00 uur, na dus ongeveer 3 uur werken, ben ik met hen vertrokken voor het laatste stukje over de dijk naar Lent en Nijmegen. Mijn slechte rechterknie was dik en pijnlijk geworden van het staan en hangen achter de bar. Ook voelde ik een pijnlijke plek op mijn rechterhiel op de plek waar 4 weken daarvoor een blaar had gezeten van de Nacht van Gulpen.

Het lopen in de achterhoede van het wandelpeloton is een heel aparte ervaring die ik nog nooit heb meegemaakt. Ik ben meestal tussen 13:00 en 14:00 uur binnen.

Er lopen mensen in hetzelfde tempo als ik, zij staan heel veel stil onderweg en drinken wat, maar er lopen ook kneuzen te slepen met hun benen omdat ze al onder de blaren zitten. Deze mensen moeten moeten echt moeite doen om op tijd binnen te zijn zodat ze de volgende dag kunnen starten. Eigenlijk een heel triest gezicht.

Zo niet de groep van Bill. Deze bestaat uit zijn vast club mensen van de brandweer Nijmegen die hun sporen op 4daagsegebied verdient hebben. Bill loopt zelf inmiddels ook voor de 27ste keer en weet heel goed wat hij doet. Ook een flink aantal W4Wers lopen in de achterhoede met deze groep mee.

Het is een gezellige bende. Bill kent een heleboel mensen onderweg en loopt zogenaamde recepties af. Overal waar hij een praatje maakt krijgt hij een biertje en de mensen die erbij zijn ook. Beregezellig dus!

Na de laatste biertjes in Lent ben ik doorgelopen met Anneke en Maaike en ben met hun gefinished.

Daar op het terrein van de Wedren zag ik één van de mannen van de brandweer op de grond liggen, verpakt in folie en EHBOers om hem heen. Ik vroeg wat er met hem was. Tja, het was een gevalletje  ongetraind de eerste keer 4daagse lopen. En dan met die groep mee gaan lijkt gemakkelijk maar de meesten weten goed wat ze doen. Of het gezond is een tweede maar gezellig, is het wèl. Zo niet voor deze brandweerman, hij is de volgende dag niet gestart.

 

Teruggekomen in de Casa heb ik genoten van een heerlijke maaltijd van Jaap. Iedereen zat vol met verhalen en het was zeer gezellig. Er was nog niemand van de groep uitgevallen.

Ik heb nog geprobeerd de blaar te zoeken op mijn rechterhiel. Het was een piepklein blaartje van ongeveer 2 mm doorsnede die van schrik wegsprong zodra ik ernaar keek. Deze heb ik, zo goed en zo kwaad als het ging doorgeprikt en de hiel ingetaped uit voorzorg.

Die avond ben ik toch als één van de laatste om 22:30 uur na een balkongesprekje met Maaike en Marc  naar bed gegaan maar het slapen lukte deze nacht ook niet zo heel goed.

 

 

 

 


 

Woensdag 16 juli: Dag 2

 

Deze woensdag zou ook weer een aparte dag worden voor mij. Ik had namelijk Eric van het forum bereid gevonden om mij 's avonds naar Den Haag en weer terug te vervoeren om de afscheidsmusical van Maxime, die in groep 8 zit, bij te wonen. Zij wist van niks. Ik had haar immers verteld dat het voor mij onmogelijk en ondoenlijk was om terug naar Den Haag te rijden. Verontwaardigd had zij verteld van een moeder van iemand die zij kende die ook de vierdaagse liep, maar wèl terugkwam voor de musical.

Deze dag wilde ik dus snel doorlopen zodat ik vroeg terug was, kon douchen en nog wat kon slapen voordat Eric mij ophaalde.

 

Tijdens het wandelen ben ik nooit vies van een sigaartje. Ik kwam een man tegen die een hele grote dikke sigaar in zijn mond had. Een paar minuten later kwam ik deze man weer tegen en zei tegen hem: Zo, jij hebt een lekkere dikke!

Een hele rare en foute opmerking natuurlijk dus de man keek mij vragend aan. Ik bedoelde die sigaar zei ik tegen hem. Hij liet de sigaar in zijn handen zien, het bleek een stokje te zijn waarmee veel mensen lopen ter voorkoming van dikke vingers die je altijd krijgt tijdens het wandelen. Geen sigaar dus! Foutje!

 

Om een beetje de verveling tegen te gaan verzon ik een spelletje om mij bezig te houden. Ik begon het aantal mensen te tellen die ik inhaalde. Wanneer iemand mij inhaalde begon ik de telling weer opnieuw. Gemiddeld haal ik ongeveer 15 mensen in voordat ik zèlf ingehaald word.

Na een paar uur gelopen te hebben werd ik ineens op mijn schouders getikt. Het bleek Ronald (bekend op W4W als Lange Halen Snel Thuis). Hij was drie kwartier later gestart dan ik maar gezien zijn hoge tempo haalt hij iedereen in. Ronald loopt graag Kennedymarsen van 80 kilometer of nog langere tochten en heeft een verschrikkelijk hoog tempo van meer dan 8 km per uur. Hij is op dit soort tochten altijd in de voorhoede binnen.

Dit was zijn eerste vierdaagse maar hij wilde niet snel lopen maar genieten van het feestje dat Nijmegen toch altijd is. ik had vier weken geleden al de nacht van Gulpen van 70 km door Limburg met hem gewandeld en wist dat hij prettig gezelschap was.

Hij pastte zijn tempo dus aan mij aan en we zijn de dijk naar Niftrik op gelopen. Ik had verwacht in Balgoij een rust te kunnen houden bij een café van de afgelopen jaren. Het bleek dat ik mij vergist had in het dorp Overasselt van de vierde dag. Geen café dus.

Balgoij was op ongeveer 19 kilometer lopen en ik was toen aan koffie en een flinke smeerbeurt in de wc. Dat genot moest ik dus even uitstellen totdat we bij het hotel halverwege de dijk waren. Het was inmiddels flink gaan regenen en de paraplu had ik op gezet.

Tijdens onze rust bij het hotel ging het harder regenen en het zag er niet naar uit dat het snel op zou houden. Na de uierzalf smeerbeurt zijn we dus weer op pad gegaan richting Niftrik. Dit is geen plaats om naar uit te kijken maar Wijchen des te meer.

In Wijchen komt de 40 kilometer erbij en het is daar meestal één groot feest. Vanwege het slechte weer was dit helaas iets minder feestelijk dan voorgaande jaren.

 

Na het centrum van Wijchen, iets erbuiten was de Zerevoetenrust van Jaap. Dit keer waren Ronald en ik zijn eerste klanten. We hebben daar ons eerste biertje van de dag gedronken. Na ongeveer 30 gelopen kilometers was het hier de hoogste tijd voor.

Na dit biertje zijn we op weg gegaan via het saaie industrieterrein naar Beuningen. Daar kreeg ik een telefoontje van mijn Haagse vriend Rob die in Beuningen woont en langs de kant stond met zijn gezin.

Hij liep een stuk met ons mee want we waren op weg naar de rust van Tante Wilma van het forum. Daar aangekomen liep hij weer terug.

Bij Wim, de echtgenoot van tante Wilma, hebben we een heerlijke halve liter bier gedronken en kregen/vroegen we nog een blik mee voor "on-the-road". Na Beuningen en Weurt volgde het voor mij altijd favoriete Waterkwartier, wat Spoorwijk voor Den Haag is, is het Waterkwartier voor Nijmegen. Een heerlijke volkswijk dus met een heel goede sfeer.

Na het Waterkwartier volgde de grootste deceptie van de 4daagse. De organisatie had sinds vorig jaar besloten het stuk door de van Welderenstraat met gezellige homokroegen te vervangen door de Waalkade vanwege opstoppingen in die kleine straatjes. Geen goede beslissing dus want de Waalkade was totaal sfeerloos. De organisatie had zelfs moeite gedaan om van de woensdag "roze woensdag" te maken. Maar een muziekband van nette huismannen en vrouwen in roze shirtjes haalt het natuurlijk niet bij de uitgedoste travestieten die normaal gesproken de sfeer bepalen van de woensdag. Jammer dus.

Na de Waalkade zagen we mijn bijna-buurvrouw Elly staan met de honden. Even een kort praatje gemaakt en weer verder gelopen. Jammer dat het vorig jaar haar laatste vierdaagse was. In verband met een sluimerende spierziekte was vorig jaar de 25ste keer haar laatste.

 

Op de Wedren hebben we nog een paar biertjes gehaald bij de Turkse supermarkt en deze opgedronken.

Daarna lekker gedouched in de Casa en een paar uurtjes geslapen. Jaap had voor onderweg naar Den Haag een paar boterhammen voor mij gemaakt met gebakken ei, Heerlijk!

 Om 17:15 uur kreeg ik een telefoontje van Eric die in de file naar Nijmegen stond. Hij heeft een  uur gereden over een stuk van 2 kilometer, zo druk was het!

Gelukkig had ik in de tuin aanspraak bij de buurvrouwen van de Casa. Deze dames wilden ook een keer de 4daagse gaan lopen, tot nu toe bleef het alleen maar bij feesten! Ook niet verkeerd natuurlijk.

De dames waren heel gezellig en een kwartiertje later kwam Eric.

 

De reis naar Den Haag ging voorspoedig en ik stapte om 19:00 uur op mijn fiets om naar school te fietsen waar de musical al bezig was.

Op het moment dat ik de deur uitstapte met de fiets kwam er een stoet met bejaarden en verzorgers in rolstoelen langs. Gezien de kaarten die om hun nek hingen waren zij bezig met de rolstoelvierdaagse. Ik dacht: zal ik ze vertellen waar ik mee bezig ben op dit moment? En daarna, nee, laat ik het maar niet doen, het duurt te lang om uit te leggen en ze geloven mij toch niet.

De musical was al bezig en ik ben achterin de zaal gaan zitten. Daar zat ik een kwartiertje maar Maxime zag mij niet. Toen ben ik achterin  de zaal tegen de muur gaan staan. Het duurde niet lang of ze zag mij.

De  glimlach op haar gezicht was onbetaalbaar!

Na de musical heb ik nog even met haar geknuffeld en ben weer terug naar huis gefietst. De terugreis verliep voorspoedig en om 22:30 uur werd ik door Eric afgezet bij de Casa.

Daar zat Ron, de masseur in de tuin. Iedereen was gemasseerd en de laatste, Maaike werd nog gemasseerd door Bianca, zijn vrouw. De masseurs had ik notabene geregeld maar kon die avond helaas zelf geen gebruik maken van hun diensten.

Toen Maaike terugkwam en de masseurs wegwaren  heb ik in de tuin nog een half uurtje met haar nagepraat over de musical en alles wat ik gemist had in de Casa.

Het is die avond dus weer een latertje geworden, 23:00 uur. Zeer vermoeiende dag geweest maar zéker de moeite waard!

 

 

 

 

     


Donderdag 17 juli: Dag 3

 

Dag 3, de dag van Groesbeek. Ook bekend als de dag van de Zevenheuvelen. Een mooie route die over een paar mooie heuvels voert. Altijd een goede dag voor mij.

Al snel, na een uurtje lopen kwam Ronald weer achterop. We hadden inmiddels afgesproken dat we deze 4daagse bij elkaar zouden blijven iedere dag. Het beviel ons beiden goed. Ronald is prettig gezelschap en heeft geen enkele problemen met de pauzes die ik voorstel en past zich prima aan. We hebben ook afgesproken dat, als één van ons zich er niet prettig meer bij voelde, hij dit gewoon zou zeggen. Ik vind het belangrijk om dit soort dingen duidelijk te hebben. Je brengt tenslotte vele uren met elkaar door en als je jezelf daar niet prettig bij voelt is het niet leuk wandelen.

Als ik onderweg even mijn behoefte moest doen in de bosjes bleef hij rustig wachten. Andersom, wanneer hij moest bleef ik gewoon doorlopen, met zijn tempo was het immers geen probleem voor hem mij weer in te halen.

 

In de lus van Ottersum wist ik een heerlijke ijswinkel te zitten. Helgro ijs. De zaak staat in de wijde omgeving bekend en ik weet, omdat ik er vorig jaar met vakantie nog ben geweest dat er mensen zijn die 20 kilometer omrijden om daar een ijsje te eten.

Het is een soort softijs van maar één smaak. Je kan er een topping naar eigen smaak bij nemen. Deze korte rust ga ik er in ieder geval de komende jaren in houden.

 

Toen wij de lus uitkwamen zat op de kruising Jaap met de Zerevoetentent. Omdat ik van plan was deze dag eens een keer lekker laat binnen te komen, ongeveer 15:00 uur hebben we hier vrij lang (2 biertjes) gerust. De rust op de kruising waar de 40 kilometer erbij komt was voor mij de leukste locatie van de Zerevoetentent omdat het direct aan de weg zit en je dus de mensen direct ziet. Zo kom je heel veel bekenden tegen die jou  daar lekker zien zitten. Zo kwam ik daar ook mijn collega Mikel tegen die ik eigenlijk bijna nooit heb gezien bij de vierdaagse, terwijl hij er toch ook altijd is.

Zo kwam ook Maike (Voy) van W4W bij ons zitten. Toen wij eraan toe waren om weer verder te gaan, ging zij ook met ons mee. Rumi liep ook bij ons.

Direct na de rust begint de eerste heuvel, je ziet hem al ver voor je uit, een lint wandelaars die omhoog gaan.

Maike had een flink tempo, was heel gezellig maar het liep wel onrustig. Zij kon zich met haar ranke lichaam overal tussendoor wurmen en vanwege haar uiterlijk werd haar niets kwalijk genomen. Als Ronald en ik met onze 1.93 meter en langer en ook een stuk breder dan Maike er achteraan door mensen heen gingen hadden wij dit toch een leuke verklaring als excuus nodig.

Het weer werd inmiddels weer slechter en de paraplu moest weer getrokken worden.

Op weg naar Groesbeek liet ik mijn nieuwste tijdverdrijf aan Maike zien, het zogenaamde "kindje sleuren". Overal langs de route staan namelijk kinderen. Ze houden soms hun hand omhoog als bedelaars, voor souvenirs. Anderen hebben een bak met snoep of komkommer en de meesten houden hun hand omhoog met de bedoeling dat je hier een "high five" tegen slaat. Die highfives deel ik al jaren uit maar woensdag had ik wat anders bedacht.

Als je nou na het geven van een highfive gelijk de hand vastpakt en het kind een paar meter meesleurt? Dit bleek louter lachende gezichten van de kids en hun ouders die daar meestal achter zaten op te leveren. Ik heb geen enkele negatieve reactie gehad. De kinderen komen niet meer bij van het lachen, dit verwachten ze helemaal niet!

Wat ook leuk is, hoewel de kinderen zèlf dit wat minder vinden, om in de plastic tas met gekregen souvenirs die ze vasthouden te gaan kijken en graaien. Kinderen vinden dit minder leuk maar de ouders moeten er altijd wel om lachen.

 

Maike deed mee aan een gezondheidsonderzoek van een professor van het Radbout. Daarvoor moest zij zich voor controle melden bij een tweetal meisjes die iedereen die meedeed aan het onderzoek onderzochten. De meisjes stonden na Groesbeek en Maike haakte daar af.

Inmiddels waren we bovenop een berg na Groesbeek beland bij de Canadese begraafplaats. Daar woonden wij de ceremonie van de Canadezen bij, die dat elk jaar doen om hun gevallen makkers in de Tweede Wereldoorlog te herdenken.

Naast ons ontdekte ik ineens Heleen, mijn hardloopmaatje van jaren geleden in de pauze van het werk. Zij ging ook altijd hardlopen door het Haagse Bos en wij hebben menig kilometer samen hardgelopen. Ook heb ik met haar vele kilometers gelopen tijdens de Dodentocht van 100 km in België in 2006. Zij was er samen met Gemma. Beiden hoorden ze bij de groep van PeterB die, uitgedost in militair gevechtstenue, bij zijn Canadese kameraden stond.

Het begon flink te regenen en ik had de poncho maar vast aangetrokken. Een paraplu voldeed niet meer. Na het engelse gedeelte van de herdenking volgde de franse vertaling. Ik vreesde dat dit toch vrij lang ging duren, staande in de stromende regen. We zijn dus maar, voordat het afgelopen was, er vandoor gegaan.

 

De heuvels lieten zich makkelijk bedwingen en de rustpost van Eric (Auto gaat Sneller) die mij de vorige avond naar Den Haag had gebracht kwam in zicht. Daar hebben we even een staande rust gehouden onder het genot van een heerlijke halve liter Hertog Jan.

Daarna via Berg en Dal naar de achterkant van Nijmegen.

Hier wordt het elk jaar leuker. De bewoners van deze straten zetten tenten neer en de sfeer is er heel erg goed. Hossende en feestende mensen die in de straat staan. Het is mijn favoriete binnenkomst sinds de afgelopen twee jaar geworden sinds op dag 2 de binnenkomst via de Waalkade totaal sfeerloos is geworden.

Een dame in één van die straten riep ons toe: Nog maar één kilometer, hou vol! Waarop ik demonstratief mijn rugzak afdeed, op de grond neerzette en zei: Nog één kilometer, ik kap ermee, ik ga het niet redden! Hoezo niet? vroeg ze. Zonder bier ga ik die kilometer niet volhouden! Waarop ik gelijk een halve liter Schultenbrau in mijn handen geduwd kreeg. Kijk, dit zijn de truuks waardoor je aan bier kan komen! Op het forum word het ook wel "biersletten" genoemd, meestal door vrouwen gebezigd maar mannen kunnen er dus ook wat van!

 

De bedoeling was dus rond 15:00 uur  binnen te komen maar mede door het straffe tempo dat wij samen met Maike hebben gelopen is het toch nog 14:00 uur geworden. En dàt terwijl we toch nog zo veel en zo lange pauzes hebben genomen!

Na weer een paar blikken bier te hebben gedronken die we bij de Turkse supermarkt Demir hebben gehaald ben ik gaan douchen in de Casa. Het leek mij leuk om de hele groep van Bill en Nollie tegemoet te lopen en binnen te halen. Dus ik trok mijn gewone spullen aan en een jas aan omdat het nog steeds slecht weer was buiten.

Eerst moest ik nog even de stad in voor wat boodschapjes en om een verzorgingsmedaille te kopen als bedankje voor de uitstekende verzorging van Jaap de afgelopen dagen. Ik liep dus met een rugzak vol met bier vanaf de Casa over het finishterrein. Ik voelde mij daar heel onprettig omdat ik met mijn gewone schoenen en jas daar liep, ik hoorde er duidelijk niet bij want ik was geen loper! Zo voelde dat tenminste. Ik had beter mijn oude vieze wandelkloffie weer aan kunnen trekken want dan voelde ik mij niet zo vreemd.

Ik ben een paar kilometer tegen de stroom in het parcours op gelopen en ben ergens neergeplofd om te wachten op de groep. Na een flinke harde regenbui en een tijdje wachten kwamen ze aan. Ik voorzag iedereen van bier, helaas hadden ze al zoveel op de hele dag dat niet iedereen meer bier lustte!

Volgend jaar ga ik het op deze dag heel rustig aan doen en ga zorgen dat ik de finish bereik met deze groep. Het is toch een heel andere manier van 4daagsebeleving die ik al afgelopen dinsdag meemaakte. Ik kan en wil dit niet iedere dag van de vierdaagse doen want zo lang over 50 kilometer lopen is heel vermoeiend, je staat toch een flink aantal uren per dag langer op de benen dan ik. Maar het is wèl heel gezellig!

 

's Avonds in de Casa had Jaap zichzelf wederom overtroffen met een heerlijke maaltijd. De groep was een stuk stiller dan de vorige avonden, de vermoeidheid had duidelijk zijn tol geeisd. Iedereen was gefinished en de laatste dag loopt iedereen die de derde dag gehaald altijd uit. Daar valt zelden iemand uit.

De masseurs kwamen weer. Ik heb als enige mijn rug laten masseren door Ron omdat ik tijdens de tweede dag flink last van mijn rug had gekregen. Het staan in de bar had mijn knie en rug geen goed gedaan. De massage was geweldig.

In onze slaapkamer was Bianca nog aan het masseren. Als laatste was Ellen aan de beurt. De massagetafel stond naast mijn matras maar ik ben op bed neergevallen, heb nog een paar dingen gezegd en heb niet meer bewust meegemaakt dat Bianca en Ron vertrokken. Mijn kamergenoten waren inmiddels ook al in diepe rust.

 

 

 


Vrijdag 18 juli: Dag 4

 

De laatste dag. Het had de hele vorige avond en nacht geregend dus dat beloofde niet veel goeds voor deze mooie dag.

De poncho heb ik dus maar weer in de rugzak gestopt. De medaille erbij en mijn Jägermeisterhoedje die mij vorig jaar tijdens de flinke onweersbui in Malden, goed van pas kwam.

De zwembroek voor het overzwemmen van de Maas bij Cuijk heb ik dit jaar maar in de Casa gelaten want het zou onverantwoord zijn om in dit weer te gaan zwemmen. Ik doe dit liever wanneer het lekker warm is, dan is het goed te doen.

 

Al 5 minuten na de start kreeg ik een telefoontje van Ronald. De bus was heel vroeg en hij was al gestart. Hij bleek een paar minuten achter mij te lopen. Ik heb gewacht bij een stoplicht aan de linkerkant van de weg, zodoende was het makkelijk om elkaar te vinden. Het risico dat hij mij voorbij zou lopen in de drukte en mij dus niet zou zien zou te groot zijn.

Dit keer was de kroeg in Overasselt niet te missen en na ongeveer 15 kilometer hebben we daar op het terras koffie gedronken en mijn dagelijkse smeerritueel gedaan.

Op de brug in Grave haalde ik tot mijn verbazing een jongen in die op blote voeten liep, slippers aan zijn rugzak! Dit had ik nog nooit meegemaakt!

Na de brug bij Grave kwamen we Grave aan de achterkant inlopen. Ik wist daar aan de rechterkant een markt was en een goede visboer stond. Daar hebben we een portie kibbeling besteld. Tijdens het wachten kon ik mij niet bedwingen om toch ook maar even een harinkje te happen.

Terwijl wij aan het eten waren kwamen daar Jan, Eelco, Fredje (Fredje is niet ècht klein maar hij word zo genoemd ter onderscheid van een Fred die heel erg groot is) en nog een aantal leden van het GGGTBVDGZDEWK (Groot Genneps Gezelschap Ter Bevoordering Van De Gecombineerde Zang- Drank En WandelKunst) aan om ook een bestelling vis te plaatsen.

Het was heerlijk om Fredje (een naar Arnhem gevluchte Hagenees uit de Schilderswijk) in plat Haags te begroeten en een ordinair scheldpartijtje aan de viskraam te beginnen. Het viswijf van de kraam werd er gewoon stil van!

Vis maakt dorstig dus toen ik mijn heupflesje Jägermeister openmaakte om de dorst te lessen vond deze gretig aftrek bij de altijd dorstig leden van het GGG.

De leden van het GGG gingen na de vis op zoek naar een kroeg om toch maar wat bier te drinken.

 

Wij gingen verder op weg naar Beers waar de lus van de 50 km zou zijn. In Beers, nog voordat de 50 km eraf ging zag ik een kroeg midden in het feestgedruis direct langs de weg. Er stond een parasol boven de tafel dus het was er perfect toeven. We hebben daar ons eerste biertje gedronken.

Vanaf de weg werd ineens geroepen naar mij: Ga je nog zwemmen zometeen? Dat was de man van dag 1 die mij herkende van de website. Nee, antwoordde ik, te gevaarlijk met dit weer.

Op het terras kreeg ik een verontrustend SMSje van Nollie met de tekst: Bill is eruit gestapt. Omdat die twee mij wel vaker in de maling proberen te nemen geloofde ik er niets van en SMSte terug: ja, uit de kroeg zeker? Nee, was het antwoord, hij is ziek.

Ik heb Bill gebeld en hij vertelde dat hij idd gestopt was omdat hij koorts had maar inmiddels weer verder liep. Hij had Nollie meegestuurd met de anderen omdat hij zelf risico liep het niet te halen. En hij wilde haar eerste vierdaagse niet verpesten hierdoor. Later bleek ook dat hij de anderen later op de dag nog tot vlakbij naderde maar vervolgens bleef wachten om weer alleen verder te gaan.

 

Ook kwam er nog een Zweedse man langs met alleen een vleeskleurige onderbroek aan en verder niets. Een soort van naaktloper dus. Ik kon hem op de foto zetten en later in de  lus kwam ik hem weer tegen waardoor ik een foto van dichtbij kon maken. Later bleek zijn startkaart ingenomen te zijn. Een van de regels dat je niet met ontbloot bovenlijf mag lopen. Dus als ik weer ga zwemmen loop ik ook enigszins een risico omdat ik een aantal meters niet correct gekleed afleg.

 

Na de lus kwamen we in Cuijk. Als vanouds gezellig. Toen we onder de tunnel doorkwamen op de kade waarvan ik vorig jaar ben gaan zwemmen moest ik toch even de situatie bekijken. Voor het zwemmen was het dit jaar wat moeilijker gemaakt. Er waren extra hekken langs de waterkant geplaatst. Ik had ook het vermoeden dat wanneer ik mij zou om gaan kleden er gelijk een soort van beveiligingsman op mij af zou komen om het zwemmen te beletten. Misschien heeft mijn stunt van vorig jaar toch wat effect gehad. Ach, als het volgend jaar weer lekker weer is ga ik toch weer zwemmen.

 

Aan de overkant van de pontonbrug stond de Zerevoetentent weer op dezelfde plek als vorig jaar. Jaap had voor de laatste dag zelfs halve liters ingeslagen. Schultenbrau van de Aldi is toch populair want ik er is geen dag geweest dat ik geen Schultenbrau op had. Niks mis mee overigens.

We hebben een extra lange rust gehouden van twee halve liters voordat we weer op pad gingen.

De dijk af richting Mook. Oh ja, ook nog grappig om te vertellen. Zondag ging ik dus naar het concert van Mook  op de Waalkade.

Sunny vertelde mij later dat haar vriendin Nathalia aan haar vroeg: Waar is Maarten? 

Oh die is bij Moke.

Wat moet hij nou in Mook? Is daar ook een feest dan?

 

Op de dijk zag ik ineens twee gele Malibu shirtjes naderen. Ja hoor, kon niet missen. Ilonka die maandag mijn haren blauw had geverfd en Aartje haar "wandelzus". Dat was gezellig gezelschap voor de laatste 14 kilometers. Het eerste biertje kregen we in Mook bij de kanoclub al van Aartje.

Onderweg heb ik van Ilonka alle synoniemen voor damesplassen geleerd. Daar in Achterveld, waar ze vandaan komen lopen ze niet achter in ieder geval!

Kort na Mook kwamen we Maike ook tegen en met ons vijfen bleek dit het perfecte gezelschap voor een hele leuke binnenkomst over de Via Gladiola.

We hadden afgesproken met elkaar dat we bij elkaar zouden blijven en op elkaar zouden wachten wanneer iemand van ons een bekende tegen zou komen op het laatste stuk. Met z'n vijfen over de finish.

 

Ter hoogte van het Radboud ziekenhuis waren langs de kant tenten gemaakt waar patienten onder lagen of zaten in rolstoelen. Duidelijk te zien was dat deze mensen niet lang meer te leven hadden. Zwaaiend liepen Aartje en ik langs de tenten. Totdat er een tent kwam met kinderen.

Kinderen met kale hoofden in bedden. Ik moest even slikken. Toen voelde ik de hand van Aartje in de mijne glijden, keek naast mij en zag de tranen over haar wangen biggelen. Ik huil nooit maar moest even flink vechten om de tranen niet de vrije loop te laten.

Als je bijna 200 kilometer gelopen hebt in 4 dagen is het moeilijk om je emoties in de hand te houden zoals je dat normaal in het dagelijkse leven gewend bent.

 

Verderop zou de zus van Aartje ter hoogte van de Edah aan de rechterkant staan. Niemand te zien. We zijn blijven staan en Aartje ging bellen. Na veel heen en weer gebel zag ze hen uiteindelijk. Met z'n vieren bleven wij ook staan en liepen wat te dollen op de middenberm.

Op een gegeven moment werd mijn naam geroepen en twee meisjes gaven mij een gladiool en de bijbehorende zoenen. Ze vroegen mij hoe het ging met de groep. Ik wist eigenlijk niet precies wie ze waren en begon het hele verhaal van het uitvallen van Bill te vertellen. Ik dacht namelijk dat ze van het forum waren. Maike vroeg later nog wie die leuke dames waren, ik zei dat ik het eigenlijk niet eens wist wie ze waren.

Toen ik verder liep moest ik ineens lachen, ik realiseerde mij ineens dat het de buurvrouwen waren van de Casa met wie ik woensdagavond heb staan praten. Zij zullen helemaal niets van mijn verhaal begrepen hebben. Ze weten van deze website en misschien zullen ze dit verhaal wel lezen. Neem dan maar even contact met mij op, het emailadres vind je wel ergens op de site of laat iets achter in het Gastenboek.

 

Verderop zaten de vrouw en kinderen van Ronald. Er werden foto's gemaakt van een trotse vader met zijn kids. En dus ook Ronald hield het die dag niet droog. Een beer van een vent maar als zijn kinderen eenmaal huilen gaat hij ook.

De laatste meters naar de finish waren een groot feest. Ilonka en Aartje kregen ter hoogte van de eretribune een camera op zich gericht en werden geinterviewd door de KRO. Na dit interview kwam 20 meter verderop de volgende cameraploeg op Ilonka af. Ditmaal was het Omroep Gelderland.

Het was inmiddels weer gaan regenen maar ieder van ons vertikte het om de poncho's weer uit te pakken en aan te trekken. Die laatste paar honderd meters zouden we ons wel gewoon lekker nat laten regenen.

Nadat we het finishdoek gepasseerd waren feliciteerden wij elkaar en namen afscheid. De meiden gingen naar hun vriendjes, Maike ging ook naar kennissen en Ronald en ik gingen onze laatste biertjes drinken op de Wedren.

 

Iedereen van de Casa heeft gehaald, Nollie, Maaike en Kor voor de eerste keer. Niemand was uitgevallen. Later toen ik in de trein zat ik  kreeg ik het bericht dat Bill toch gefinished was, 10 seconden voor sluitingstijd!

 

Het weer werd steeds slechter en dat was toch wel een domper op het feest. Ik heb het niet laat gemaakt want ik wilde zo snel mogelijk weer terug naar Den Haag. Mijn kinderen zouden de volgende ochtend weer vroeg voor 10 dagen op scoutingkamp naar België vertrekken.

Om 18:00 uur zat ik alweer in de trein naar Den Haag en het feestje is voor een jaar voorbij.

 

 

 

Verslagen van vorige jaren

   

Totalen per dag

  

 

 

Vertrektijd

Aankomsttijd

Bruto-tijd

Netto-tijd

Pauze

Aantal pauzes

Blaren

dag 1

4:10

16:25

12:15

 8:45

 210 min.

3 0,01

dag 2

4:03 13:15

 9:10

 8:05

 57 min.

3

0

dag 3

4:05 13:55

 9:50

 8:20

 90 min.

3

0

dag 4

4:09 15:55

10:45

 9:35

 70 min.

3

0

 

 

 

Wandeltrainingen

 

SDS Den Haag                              30 km

Duinenmars Den Haag                   40 km

Zeemansloop Scheveningen            40  km

Hoek van Holland                          30 km

Nacht van Gulpen                          70 km

 

 

                                                    =====

            Totaal                                210 km