The Hague Dragons

Terug naar de Drakenpagina

Verslag ArmadaCup 25 oktober 2003, Bern, Zwitserland 

Donderdag 23 oktober 

’s Ochtends in alle vroegte (5:30 uur) werd verzameld bij het huis van Dick in Zoetermeer. Een gedeelte van de “Bern-groep” vertrok op donderdag, vrijdag vertrokken er ook een aantal auto’s en Norbert en Murat zouden op zaterdag in Bern aankomen.Alle aanwezigen werden verdeeld over 2 auto’s waarna we vertrokken richting Bern voor een Drakenbootwedstrijdje over 9 km.

Piet had alle proviand (=boodschappen die door Jolanda gedaan zijn) in zijn busje en reed vooruit met Freek en de 2 man inhuur van de Dutch, Arjen en Jerry. De derde “Duch” Frank zat bij Dick in de auto. Dick had ook nog een trailertje achter zijn auto hangen met een groengeel bootje van 12 meter lengte erop. Jur reed de hele weg achter Dick aan met Kees en ondergetekende aan boord. De hele weg naar Bern zouden we met een snelheid van zo ongeveer 100 km per uur achter de boot aan blijven “jakkeren”.Bij heel veel plaatsnamen in  Duitsland die we onderweg tegenkwamen wist “Duits- en Zwitserland deskundige” Kees te vertellen dat hij daar een leuk plekje wist om een biertje te drinken. Hebben we maar niet gedaan want we moesten nog een stukje rijden.Onderweg zijn we een aantal keren gestopt om een bakkie koffie te drinken en de blazen en darmen te legen. Na de tweede koffiestop is het busje van Piet ervandoor gegaan en zij waren om ca 16:30 uur aangekomen in Bern.

Wij arriveerden om 18:00 uur bij de atoomschuilkelder. Achter dikke duren was een mooie ruimte voor ons beschikbaar. Twee slaapzalen met stapelbedden van 3 etages hoog, een eetzaal en 2 douche en kleedgelegenheden waar een fatsoenlijke sportvereniging zich niet voor zou hoeven schamen. De wc-ruimtes waren niet zo heel erg tactisch (zo bleek later) gelegen direct aan de eetzaal. Het zorgde zo af en toe voor een andere lucht dan dat van eten…..
De bunker lag onder een sporthal en ernaast was een atletiekbaan. Aangrenzend waren de contouren zichtbaar van een gigantisch voetbalstadion in aanbouw zichtbaar. Dit werd gebouwd voor het aankomend EK voetbal.

In de bunker waren Hubert, John en Bud al aanwezig. Die hadden de sleutel opgehaald bij de ambassade en hadden het complex geopend.
Vanochtend waren we vertrokken met een temperatuur van rond het vriespunt en krabben was dus noodzakelijk. Onderweg in Duitsland ging het weer over van mooi zonnig naar regen. Vanaf de grens naar Zwitserland ging de regen over naar natte sneeuw. Steeds meer richting Bern bleef de sneeuw liggen en wij kwamen dus in een witte wereld Bern binnenrijden.

Nadat iedereen uitgepakt en geïnstalleerd was vertrokken alle aanwezigen rond een uur of zeven naar het centrum van Bern op zoek naar een plek om wat te eten. Beneden aangekomen waar het centrum begon was een berenkuil maar die beren lieten zich niet zien.
We liepen door het schitterende oude centrum van Bern. De winkels aan beide kanten hadden een overdekte promenade. Ineens maakte kleine John een sprong opzij en ontweek een sneeuwbal die door Frank gegooid werd vanachter een dikke pilaar. John werd dus niet geraakt door de sneeuwbal maar een achterlicht van een geparkeerde auto dus wel. Gerinkel, en ja hoor, achterlicht kapot. The Hague Dragons were here! Eigenlijk de Dutch dus…..
Na een kwartiertje wachten op de mensen die moesten pinnen vonden we een Italiaans restaurant dat ons wel wilde herbergen en voeden.
Pizza’s en Gnochi’s werden besteld en smaakten heerlijk. Frank heeft de hele avond lopen soppen op zijn stoel van een schele Zwitserse serveerster met een laag decolleté Na de heerlijke koffie werd weer aan de wandeling huiswaarts begonnen. Deze verliep zonder noemenswaardige incidenten.

Iedereen was toch wel aardig moe en zonder al te veel herrie en poespas kroop iedereen zijn slaapzak in, na wat stinkende pufjes vanuit de diverse slaapzakken was het al snel stil en iedereen was in een coma na de lange reis vanuit Nederland. 


Vrijdag 24 oktober

 Onder de groep Hagueneers die de eerste overnachting hadden overleefd waren er weinig snurkers, daarom had iedereen een goed nachtrust gehad. Frank had zelfs preventief oordoppen ingebracht die dus eigenlijk niet nodig waren.
Na het opstaan waren er direct al een aantal actievelingen die zin hadden in een half uurtje hardlopen op de atletiekbaan. Hubert, Buddy, John, Frank en ondergetekende hebben lekker gedraafd. Voor Frank was het alweer ruim een decennium geleden dat hij voor het laatst had hardgelopen, zijn hardloopschoenen waren dus ook uit die tijd…

Na een lekkere douche en ontbijt ging de hele groep voor een ochtendwandeling naar het centrum de deur uit. Eerst lieten we aan de overkant nog een groepsfoto maken met als achtergrond een wit besneeuwde helling. Dat was het bewijsmateriaal voor de thuisblijvers dat we echt wel sneeuw hebben gehad!
We hebben een andere route naar beneden gewandeld omdat we dan een stuk langs de rivier konden blijven lopen. De beenspieren werden ook even flink wakker geschud toen we aan de overkant van de rivier vele trappen omhoog moesten om in het centrum te komen. In het centrum aangekomen viel de groep uiteen en gingen iedereen zijns weegs.
Ik heb samen met Hubert en kleine John een lekker bakkie gedaan in een koffiesjoppie en we hebben uitgebreid de techniek en de tactiek van het Drakenboten doorgenomen.

 Iedereen moest om 14:00 uur weer bij de "hunkerbunker" zijn omdat we het ambassadepersoneel beloofd hadden met een paar belangstellenden te gaan varen. Mede door het natte koude weer waren er diversen onder ons die niet zo’n zin hadden te water te gaan. Ook omdat het wetsuit bij het varen nat zou worden en niet zou kunnen drogen voor de wedstrijd van zaterdag. Hubert, Buddy, kleine John en ik zijn even naar de ambassade gegaan om te polsen of de belangstelling voor een stukje varen er nog steeds was. Dit bleek zo te zijn.
Bij terugkomst in de bunker waren grote John, Leo en Ritchie ook aangekomen. Ook Ruud en Brenda waren van de partij.
rowingclub.jpg (50354 bytes)

Met z'n allen vertrokken we met een paar auto’s naar de roeiclub van Bern om de boot te water te laten. Dit lukte allemaal voorspoedig. Het wachten was nu op de mensen van de ambassade. Op de kant was het vrij koud en van het wachten waren mijn handen ondertussen blauw uitgeslagen.

Cas van de ambassade kwam met twee dames en zij waren er helemaal klaar voor. We moesten dus aan de bak. Na het eerste stuk varen waren mijn handen niet blauw meer en waren zelfs helemaal warm. Het viel toch niet tegen om een stukkie te peddelen. We hebben uiteindelijk gevaren totaan de laatste brug. Dit was een goed markeringspunt voor de wedstrijd van zaterdag. Vanaf deze brug zou het dus bekend terrein zijn en wisten we precies hoever we nog moesten. Ook was het handig om de ondiepe stukken van de rivier te verkennen. Je kon ook goed merken dat het tempo een flink stuk inzakte wanneer we in ondiep water kwamen. De ervaringen van deze verkenning konden we mooi aan Norbert onze stuurman overdragen wanneer deze aan zou komen. Hij zou namelijk zaterdagochtend voor de wedstrijd in Bern aankomen samen met Murat.

Toen de boot weer op de kant lag hebben we aan Cas de doos overhandigd met alle Nederlandse cadeau’s die we gekocht hadden. Cas vertelde dat de inhoud wel zijn weg zou weten te vinden binnen de ambassade.

Hubert opperde nog dat hij best wel zin had om zaterdag na de wedstrijd even de rivier zwemmend over te steken. Dat leek mij ook een leuk plan dus we zouden er een wedstrijdje van gaan maken.

 Teruggekomen bij de bunker waren Jan en Lisa inmiddels ook aangekomen met hun partners Eveline en Christoph.
Een aantal mensen gingen Brenda helpen met het opwarmen van de reeds in Nederland bereidde bami. Als je Brenda’s ogen vuur wilde laten spuwen moest je haar vragen of er nog pindasaus bij zou komen. Dat hoort namelijk niet echt bij bami of nasi, dat is echt Nederlands.
In de eetzaal werd de heerlijke nasi opgediend. Eigenlijk was het best wel een beetje lullig voor Brenda. Zij is dagenlang bezig geweest met het bereiden van de bami en die mannen kreeg ze dus maar 15 minuten stil met de maaltijd, toen was het alweer op. Maar het smaakte dan ook voortreffelijk.

 Na het eten werd wat muziek gedraaid, wandelingetjes gemaakt, gepraat, gedut, gedanst (Braziliaanse dansdemonstratie van Ruud en Brenda) en gejambayd (Freek gaf Brenda les) op de trommel van de boot. De avond verliep dus wederom vrij rustig en iedereen ging vroeg naar bed omdat de wekker de volgende dag weer vroeg af zou gaan. 


Zaterdag 25 oktober

 “A day at the races”

 De zaterdagochtend begon weer met het gebruikelijke hardloopritueel voor onze spierbundel Buddy. De rest die nog even bleef liggen werden bruut uit hun nachtrust gewekt door de snoeiharde klanken van “Living Colours”. Een of andere onverlaat (ik weet wel wie maar ik zeg het niet) van de Dutch had namelijk de cdspeler voluit gezet en was zelf snel doorgelopen naar de douche. Binnen een minuut kwam Brenda uit de damesslaapruimte binnenrennen en trok heel boos de stekker uit het apparaat, beende weer weg, kwam weer terug en pakte de cd speler op en nam het apparaat mee de dameskamer in, onderweg tierend: “Er slapen nog meer mensen hier!”. Al die grote kerels waren stil in hun bed blijven liggen en niemand durfde wat te zeggen terwijl de dader (zich van niets bewust) onder de douche stond.

 Iedereen was deze ochtend druk in de weer met zenuwachtig gedoe om de tassen in te pakken met de wedstrijdspullen. “Wat trek jij aan vandaag?” was een veel gestelde vraag. Het leek wel een stelletje wijven! Vanwege de kou trokken verschillende mensen gelijk al hun wetsuit aan. Zo deed iedereen wat anders.

 In colonne vertrokken we naar de wedstrijdlocatie: De Wohlensee. Als eerste gingen we de boot van de trailer afhalen en aan een steiger vastbinden. Het was nog vroeg en aan de overkant bij het boothuis van de “Rowing Club Bern” werden de eerste skifs te water gelaten. Iedereen verzamelde op de brug bij de finish om een beetje rond te hangen en bij te kletsen. Plannen werden gesmeed door Buddy en Frank om van de brug af te gaan springen nadat we gefinished waren. Daar wilde ik in ieder geval ook wel aan mee doen.

Norbert en Murat verschenen gelukkig ook op de wedstrijdlocatie. Zij hadden in Duitsland in een Hilton hotel overnacht en waren daarna  naar Bern doorgereden. Gelukkig waren ze er want vooral met Norbert moest wel het een en ander doorgesproken worden.
Om 13:30 uur ging iedereen naar de auto’s om alle kleding aan te trekken die we nodig hadden met de wedstrijd. Daarvandaan liep iedereen naar de plek waarvandaan de bussen vertrokken die ons naar het stuwmeer brachten waarvandaan gestart werd.

Toen we aankwamen op het meer lag het meer al helemaal vol met de skifs die nog moesten starten, dat was een indrukwekkend gezicht.
Gezamenlijk deden we nog een warmingup onder leiding van Bud die ons nog overbodig moe maakte door nog 2 keer 15 pushups te laten uitvoeren…..
 
Toen allemaal de boot in en gingen we invaren. Een aantal starts werden geoefend, tactiek doorgesproken en verder was het: “Concentratie in de boot!”. Doodse stilte dus.

Om 15:15 uur lagen we op onze plek aan de startlijn. De andere boten kwamen ook allemaal naar hun plek toe. Het signaal ging af en wij gingen los. De 6 boten links van ons waren vorig jaar sneller dus deze gingen ons al snel voorbij. Door de hekgolf van deze boten werden er aardig wat liters water in onze boot geschept. Wij lagen al vrij diep doordat er ongeveer 6 peddelaars van The Hague boven de 100 kg aan lichaamsgewicht waren.
Na een aantal minuten lagen we moederziel alleen met een aantal boten voor ons en een aantal achter ons. Na een kwartier peddelen verscheen rechts van ons een rode boot van een Zwitsers team uit Eglisau. Wat opviel was dat er naast volwassenen een aantal kinderen in de boot zaten. Dit team kwam een stukje voorbij en viel weer terug. Tegelijkertijd kwam er aan de linkerkant een andere boot aan van een Duits team van de Hornefelsedrache Grenzach. We bleven gelijk liggen met deze boot, het ene moment kwamen zij een meter op ons voor en dan wij weer een meter voor. Na 10 minuten was de rode boot ook niet meer zichtbaar voor ons en bleven we zij-aan-zij met de Duitsers knokken.
Ineens was er gevloek in de boot. Het kwam van Dutchie Frank. Hij zat een aantal plaatsen achter mij dus ik kon niet zien wat er aan de hand was. Achteraf  bleek dat hij iets gescheurd had in zijn schouder waardoor hij niet meer mee kon doen. Af en toe pakte hij toch weer de peddel en probeerde weer mee te doen.

 Norbert stuurde de boot af en toe heel dicht naar de Duitsers zodat een peddel aan peddel confrontatie niet uitbleef. Wij als Haagse bikkelaars kwamen steeds als winnaar uit deze strijd, achteraf bleek dat de ervaren Hubert een truukje had. Hij zat achterin, stak zijn peddel wat schuiner in en maaide drie Duitse peddels uit het water zodat zij geen slag konden maken. Achteraf onbegrijpelijk dat er niet een Duitse peddel in zijn gezicht belandde…..
Na een confrontatie lagen wij weer een meter voorop maar de Duitsers zouden geen Duitsers zijn als ze niet terugkwamen. De strijd was verschrikkelijk spannend, geen van beide teams wisten van opgeven.

Het laatste stuk was aangebroken, de finish was zichtbaar. Op de grote bruggen werden we aangemoedigd door mensen die op de brug stonden. Het moet een fantastisch gezicht zijn geweest voor de toeschouwers om de twee boten zo’n strijd te zien leveren.
Met nog een aantal meters te gaan voor de eindstreep verscheen uit het niets een boot aan de rechterkant. Iedere klap van deze Zwitsers van DBC Meilen was raak. Het slagtempo lag beduidend lager dan die van ons maar met iedere slag liepen ze een meter op ons in.
Dit team bleek aan de linkerkant van ons op een zandbank te zijn vastgelopen en de peddelaars hebben de boot leeg moeten hozen. Het was één van de kanshebbers op de eindzege geweest. Op onderstaande foto zie je de verschillen tussen de boten, dit was ongeveer 10 meter vanaf de finishlijn! Wij zijn dus de middelste boot....

 De Zwitsers gingen voor ons in een tijd van 45:06:00 als 7de over de finish, gevolgd door de Duitsers in 45:06:12. Onze tijd waarmee wij de 9de plek hadden was 45:06:59.Vorig jaar had een ervaren team van The Hague een tijd neergezet van 45:06:63. Dit jaar was er een relatief onervaren team met een aantal nieuwe leden onder deze tijd gedoken en wel 4 honderdste van een seconde harder……Over het geheel genomen werd er dit jaar langzamer gepeddeld want de twee eerste teams (Zwitsers en Duitsers) van vorig jaar hebben beiden langzamer gepeddeld dan vorig jaar. Zij waren toen onder de 40 minuten.

 Helemaal kapotgestreden en heel stil gleden we na de finish naar de aanlegsteiger toe. Het was een mooi gevecht maar het resultaat hadden we toch anders bedacht.Toen de boot eenmaal op de kant getrokken was had Hubert geen zin en puf meer voor een zwemwedstrijdje naar de overkant.Er waren nog wel liefhebbers voor de sprong van de brug te vinden. Buddy, Frank, Leo, Jerry, Arjen en ik sprongen als toegift voor de toeschouwers onder luid applaus van de 4 meter hoge brug in het koude water.

 Daarna ging de hele groep naar de parkeerplaats om droge en warme kleding aan te trekken. Weer terug bij de boot was het ambassadepersoneel onder aanvoering van Cas ook aanwezig. Cas had een mysterieuze doos bij zich. Daar bleken 6 flessen champagne in te zitten die hij niet vol terug mee naar de ambassade wilde nemen.
Onder luid gezang: Oh, oh, Den Haag en Leve de Koningin werden de flessen ontkurkt. Dit smaakte zeker beter dan de bekende sportdrankjes en al gauw was het leed van de 9de plaats vergeten (in ieder geval voorlopig).

Toen de flessen bubbels op waren is het hele team naar het clubgebouw gegaan waar de prijsuitreiking reeds was begonnen. Het was een beetje een dooie boel totdat de Hagueneers erbij waren. Toen kon het feest begonnen. Iedere winnaar maar ook de tweede en derde plaats van elke klasse werd onder luid gejuich (van ons) en vlaggezwaai van de Nederlandse vlag natuurlijk (!) het podium op begeleidt. Ik weet niet of iedereen het kon waarderen maar we zijn in ieder geval wel meermalen op de foto en video gezet door de andere deelnemers. Ik heb zelfs een foto van ons gevonden op een Italiaanse website met foto’s van de wedstrijd en prijsuitreiking.

Na de prijsuitreiking hebben we de boot op de trailer gezet en zijn we naar de bunker gereden. In de bunker werden de diverse pijnlijke schouders uitvoerig gemasseerd door Ruud. Nadat iedereen lekker gedouched had en een paar borrels gedronken had werd begonnen met weer een uitgebreide “blauwe hap” van Brenda. Een heel team stond in het trappenhuis van de bunker weer klaar om haar te helpen met het opwarmen van de nasi.
Net als de avond ervoor was de nasi heel snel weer op en wederom smaakte het iedereen heel goed. Bedankt Brenda!

Diverse mensen maakten zich klaar om in Bern een avondje te gaan stappen. Ik wil niet zover gaan om te zeggen dat diegenen die gingen stappen blijkbaar niet alles hadden gegeven in de boot maar ik had er in ieder geval geen energie meer voor.

Om 24:00 uur ben ik nog een frisse neus gaan halen met Ritchie en Murat. We hebben even een uurtje door de saaie, grijze grauwe buitenwijk van Bern waar de bunker gelegen was,  gewandeld.
Toen we terug waren kwam om 1:30 uur het eerste groepje stappers weer binnen. Dit was het groepje van Jan. Zij waren niet naar de discotheek gegaan en in Bern naar de kroeg gegaan. De stappers waren ongeveer om 3:30 uur terug. Het snurkgehalte in de slaapzaal was beduidend omhooggegaan deze nacht.


 Zondag 26 oktober

 “The day after”

 De volgende ochtend gingen een aantal mensen vertrekken naar Nederland. Jur had zaterdag zijn knie geblesseerd en wilde naar huis gaan. Dat betekende dat er niet genoeg auto’s achter zouden blijven om iedereen die op maandag zou vertrekken mee te kunnen laten gaan.

Ik vond het ondertussen al weer mooi geweest, heb een onwijs gaaf weekend gehad maar had toch eigenlijk best zin om terug naar Den Haag te gaan. Ik heb me dus maar opgeofferd om eerder naar huis te gaan.
De terugreis met John en Hubert verliep wat sneller dan de heenreis. Teruggekomen in Nederland hebben we in Venray nog een patatje stoofvlees, hamburgers en sate gegeten.

De achterblijvers in Bern hebben nog een wandeling in de bergen gemaakt en zijn maandag terug naar huis gegaan. Ze waren nog van plan de trein naar de Jungfrau te nemen maar 100 euro(!) voor een treinretourtje was toch iets teveel van het goede....

Ik heb het dit weekend prima naar mijn zin gehad en kijk uit naar het volgende seizoen met The Hague Dragons.

Maarten