Een uitleg over gevallen-duistere engelen nav Het boek der engelen, geschreven door Karlien:

Engelen kunnen niets anders doen dan god dienen en aanbidden. De bescherming die ze ons met liefde geven gaat in tegen de samenzweringen van de gevallen engelen. Dit zijn engelen die hun vrije wil hebben behouden. Zij wilden alle macht en glorie voor zichzelf, niet om te dienen, maar om gediend te worden. Hun arrogantie en naijver stortten hen in het verderf: ze werden duivels, demonisch, boosaardig. Beschermd door de duisternis is hun enige doel het ondermijnen van de harmonie van de kosmos. Bijgevolg is de gehele mensheid betrokken in dit grote gevecht tussen licht en duister, liefde en haat.

Volgens de oude joodse overlevering waren de engelen de eerste intelligente wezens die god schiep en er wordt vaak beweerd dat ze allemaal op het zelfde moment op de tweede dag van de schepping werden geschapen. God gaf de engelen een vrije wil, onsterfelijkheid en goddelijke intelligentie. Hun taak was het heelal te beheren en van de glorie van God te getuigen. De meeste engelen verbonden zich met de goddelijke wil en gaven hun eigen vrije wil, als bewijs van hun aanbidding, terug aan God. De engelen die dat niet deden, werden uiteindelijk het slachtoffer van hun hoogmoed en kwamen in conflict met God.

En zo begon de hemelse oorlog. Het verhaal over die oorlog is door joodse en christelijke theologen in de eerste eeuwen na Christus uitgebreid verfraaid. Satan*, de duivel, zou oorspronkelijk een belangrijke engel zijn geweest in de hemel. De naam die hij voor de zondeval had gekregen, aartsengel Lucifer, was gebaseerd op een verkeerde interpretatie van een passage in Jesaja. Volgends een versie van het verhaal was Lucifer een van de favorieten engelen van god, de schitterendste in de hemel (Lucifer betekent "lichtdrager"), maar hij verwierp het bevel van god om te knielen voor Adam, de eerste mens, en hem eer te bewijzen. Volgens een andere versie was Lucifer zo hoogmoedig geworden dat hij op een kans wachtte om god van de troon te stoten. De onkreukbare aartsengel Michaël nam onmiddelijk de wapens tegen hem op en Lucifer trok zich vervolgens terug en verzamelde de steun van een derde van de engelen. De hierop volgende titanenstrijd eindigde met de val van de opstandige engelen in de peilloze diepte; zij werden duivels en demonen.

De mensheid die toen nog vertegenwoordigd werd door Adam en Eva in de hof van Eden, bood Satan* de beste gelegenheid om wraak te nemen. Volgens één relaas vermomde Satan zich als een cherubijn en kwam door een list van aartsengel Uriël te weten wat de weg was naar de hof van Eden. In de gedaante van een slang glipte hij langs de engelen die de hof bewaakten en hij trof Eva daar alleen aan. Hij verleidde haar tot het eten van het fruit der kennis van goed en kwaad, dit was hun door God verboden, en Eva liet zich misleiden. Ze at van de boom en ze gaf ook Adam het fruit en ook hij at ervan.
Hun "ogen (....) werden geopend en ze werden zich voor het eerst gewaar van hun naaktheid". Voor het eerst voelden ze schaamte en schuld en waren ze bevreesd voor god. Dit was de erfzonde, waarmee al het leed van de mensheid begon. Vanaf dat moment hebben we, verstoten uit de hof van Eden, geprobeerd de weg terug te vinden naar het paradijs.
Dit toont ons dat de zondeval van de mensheid een afspiegeling is van de zondeval van Satan en de opstandige engelen. Trots is de zonde van Satan*, schaamte de zonde van de mens. Het was de schaamte, het gevoel van schuld en angst, die ons van God heeft gescheiden. Adam wist dat hij iets verkeerds had gedaan, omdat hij zich beschaamd voelde; hij had een geweten gekregen en het is het geweten dat ons helpt om onze persoonlijke moraal te bepalen, ons eigen besef van goed en kwaad.

* Satan betekent aanklager of tegenstander in het Hebreeuws. In Tenach en dus de Bijbel komt Satan als persoon onder andere ter sprake in het boek Job, waarin hij voor God verschijnt en Job in discrediet probeert te brengen en probeert aan te klagen.

In het Christendom is Satan (ook bekend als de duivel, de duvel, Lucifer, Droes, Drommel, Joost of Beëlzebub) de tegenstrever van God, en de oorzaak van sommig of alle kwaad in de wereld. Geloof in Satan is onder Christenen overigens niet algemeen, velen geloven in het bestaan hiervan, vele anderen beschouwen Satan meer als een personificatie van het kwade dan als een daadwerkelijk aanwezige macht.

Volgens de traditionele theologie was Satan oorspronkelijk een van Gods engelen. Hij werd echter jaloers op de God, en wilde als God worden, en werd Hem ongehoorzaam. Hij haalde 1/3 van de engelen over om zijn kant te kiezen. Volgens velen is er een gevecht gaande tussen God en Satan om de mensheid, beiden proberen de mens te beheersen, God om hem goed te laten doen en Gods wil te volgen, Satan om hem slecht te laten doen, en zich afzijdig van God te houden.

In de islam is Satan bekend onder de naam sjejtan.